Titus 2

Tajik NT 1999

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Аммо ту он чиро, ки ба таълимоти солим мувофиқ аст, гӯй.

2/Ба/ пирамардон /гӯй/, ки ҳушёр, соҳибэҳтиром ва боандеша буда, дар имон, муҳаббат ва сабр солим бошанд;

3монанди ҳамин, пиразанон тавре рафтор кунанд, ки ба муқаддасон муносиб аст, на ғайбаткунанда, на бандагони шаробнӯшии зиёд, балки муаллимаҳои некӣ /бошанд/,

4то ба ҷавонзанон ёд диҳанд, ки шавҳарон ва кӯдакони худро дӯст доранд,

5боандеша, пок, ғамхори хона, меҳрубон ва ба шавҳарон фармонбардор бошанд, мабодо дар ҳаққи каломи Худо бадгӯӣ карда шавад.

6Монанди ҳамин, ҷавононро насиҳат намо, ки боандеша бошанд.

7Худ дар ҳама чиз намунаи корҳои нек бош. Дар таълим додан садоқат, ҷиддият, самимият

8ва гуфтори солим ва беайбро /кор фармо/, то душман ҳеҷ чизи баде дар ҳаққи мо гуфта натавонад ва шарманда шавад.

9Ғуломонро /насиҳат намо/, ки ба хоҷагони худ фармонбардор бошанд, дар ҳар хусус дили онҳоро ёбанд, эътироз накунанд,

10дуздӣ накунанд, балки камоли вафои некро нишон диҳанд, то таълимоти Наҷотдиҳандаи мо Худоро аз ҳар ҷиҳат ороиш диҳанд.

11Зеро файзи Худо, ки барои ҳамаи одамон наҷотбахш аст, зоҳир шудааст

12ва моро таълим медиҳад, ки худонотарсӣ ва майлҳои дунявиро рад намуда, дар давраи ҳозира андешамандона, росткорона ва худотарсона зиндагӣ кунем,

13ва мунтазири умеди муборак ва зоҳиршавии ҷалоли Худои бузург ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ бошем,

14ки Худро барои мо фидо кард, то моро аз ҳар бадӣ халосӣ диҳад ва барои Худ ҳамчун қавми махсусе ки дар корҳои нек ғайратманд аст, пок намояд.

15Инро гӯй ва насиҳат деҳ ва бо тамоми қудрат сарзаниш кун. Ҳеҷ кас туро хор нашуморад.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →