bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
Daniel 12
Daniel 12
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
← Chapter 11
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
1
“ในครั้งนั้นอัครทูตามิคาเอลก็จะยืนขึ้น; เมื่อนั้นจะเป็นยุคของความยากลำบาก, ตั้งแต่เกิดเป็นชาติมาจนถึงสมัยนั้นก็ยังไม่เคยมีลำบากใดเท่า; แต่ในยุคนั้นชนร่วมชาติของเจ้าจะถูกช่วยไว้ให้รอด, คือทุกคนที่มีชื่อจารึกไว้ในสมุดเล่มนั้น.
2
หลายคนที่นอนหลับจมอยู่ใต้ดินนี้จะตื่นขึ้นจากหลับ, บ้างก็จะตื่นขึ้นเข้าสู่ถาวรชีวิต, บ้างก็เข้าสู่ความอับอาย, และขายหน้าชั่วกัปป์ชั่วกัลป์.
3
ฝ่ายคนมีสติสัมปชัญญจะรุ่งโรจน์ดังดารา, ผู้ที่ชักนำคนมากหลายให้กลับมาถึงความชอบธรรมจะโชติช่วงดังดวงดาวเป็นนิตย์นิรันดร์.
4
แต่โอเจ้าดานิเอลเอ๋ย, จงม้วนหนังสือ, และประทับตราเก็บไว้จนถึงวารสุดท้าย; ด้วยว่าหลายคนจะไม่คงเส้นคงวา, และความทุกข์จะทวีขึ้น.”
5
แล้วข้าพเจ้า, ดานิเอล, ก็มองไปเห็น, ดูเถอะ, มีสองคนยืนอยู่, คนหนึ่งอยู่ฟากแม่น้ำข้างนี้, อีกคนหนึ่งอยู่ฟากน้ำข้างโน้น.
6
เคนหนึ่งได้ถามคนที่สวมเครื่องนุ่งห่มผ้าป่าน, ซึ่งยืนอยู่บนผิวน้ำในแม่น้ำนั้นว่า, “ยังนานอีกสักเท่าไร, กว่าสิ่งมหัศจรรย์เหล่านี้จะบังเกิดขึ้น? ”
7
แล้วข้าพเจ้าได้ยินคนที่นุ่งห่มผ้าป่าน, ซึ่งยืนอยู่บนผิวน้ำในแม่น้ำ, ขณะเมื่อกางกรซ้ายขวาชูขึ้นไปยังท้องฟ้า, ปฏิญาณโดยอ้างพระผู้ทรงพระชนม์อยู่เป็นนิตย์ว่า, ยังอีกสามปีกึ่ง, ภายหลังเมื่ออำนาจของการล้างผลาญคนบริสุทธิ์นั้นสิ้นสุดลงแล้ว, เหตุการณ์เหล่านี้ก็จะหมดสิ้นไปตามกัน.
8
ข้าพเจ้าได้ยิน, แต่ไม่เข้าใจ, ข้าพเจ้าจึงถามว่า, “นายเจ้าข้า, ในที่สุดสิ่งเหล่านี้จะเป็นประการใด?”
9
แล้วท่านตอบว่า, “ดานิเอลเอ๋ย, จงไปเถอะ, เพราะว่าเรื่องราวก็ถูกม้วนและประทับตราเก็บไว้จนถึงวารสุดท้ายเสียแล้ว.
10
หลายคนจะชำระกายและทำตนให้ขาวหมดจด, และถูกถลุงไล่ขี้แร่ออก; แต่คนชั่วจะคงทำชั่วเรื่อยไป; ไม่มีคนชั่วคนใดเข้าใจได้: แต่คนมีสติสัมปชัญญจะเข้าใจได้.
11
นับเวลาตั้งแต่การถวายสักการบูชาตามปกติถูกเลิกล้าง, จนถึงสิ่งน่าเกลียดอันเป็นที่สะอิดสะเอียน, เข้ามาสวมแทนที่นั้นจะเป็นเวลาหนึ่งพันสองร้อยเก้าสิบวัน.
12
ความสุขย่อมมีแก่คนที่คอยอยู่ได้จนถึงหนึ่งพันสามร้อยสามสิบวัน!
13
เจ้าจงไปตามทางของเจ้าเสียเถอะ, และพักผ่อนอยู่จนกว่าเบื้องปลายมาถึง; แล้วพอถึงเบื้องปลายเจ้าจะโลดเต้นด้วยความปีติในส่วนสัดของเจ้า.”
← Chapter 11
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12