Daniel 7

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1อยู่มาในปีแรกแห่งรัชชกาลของราชาเบละซาซัรกษัตริย์ประเทศบาบูโลน, ดานิเอลเมื่อนอนหลับได้ฝันเห็นเป็นนิมิตต์; เขาจึงได้จดนิมิตต์นั้นไว้, บรรยายไปตามเรื่องที่เขาได้เห็นนั้น;

2ดังต่อไปนี้: “ในเวลากลางคืนข้าพเจ้าได้ฝันเห็นจัตุวาตของท้องฟ้าทั้งสี่ทิศพัดปลุกปั่นมหาสมุทร.

3แล้วสัตว์ใหญ่สี่ตัวได้โผล่ขึ้นมาจากทะเล, รูปร่างต่างตัวต่างก็ไปกันคนละอย่าง.

4สัตว์ตัวที่หนึ่งเหมือนสิงห์, มีปีกเป็นปีกนกอินทรีย์, ข้าพเจ้าได้มองดูจนขนปีกถูกถอนออกหมด, แล้วมันถูกยกให้ผงกขึ้นจากพื้นดิน, และถูกบังคับให้ยืนสองตีนอย่างคน; และจิตต์ของมนุษย์ถูกสวมใส่ลงไปในตัวมัน.

5และนี่แน่ะ, มีสัตว์อีกตัวหนึ่งเป็นตัวที่สอง, รูปร่างเหมือนหมี; มันลุกขึ้นยืนตะแคงอยู่ข้างหนึ่ง, และมันเอาฟันคาบซี่โครงสามซี่คาปากมันไว้: แล้วเขากล่าวแก่มันว่า, ‘จงลุกขึ้น, กินเนื้อมากๆ เถอะ!’

6อยู่มาข้าพเจ้าได้มองดู, และนี่แนะ, มีสัตว์อีกตัวหนึ่งรูปร่างเหมือนเสือดาว, บนหลังของมันมีปีกนกสี่ปีก; และสัตว์นั้นมีสี่หัวด้วย; และเขามอบรัชชไว้ใช้แก่มัน.

7หลังจากนี้ที่ข้าพเจ้าได้ฝันเห็นในคนนั้นคือ, นี่แน่ะ, สัตว์ตัวที่สี่นั้นน่ากลัวขนลุกขนพอง, มันแข็งแรงยิ่งนัก, มีฟันเหล็กซี่ใหญ่ๆ, มันกินและกัดอะไรต่ออะไรลงเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย, และอะไรๆ ที่เหลือจากกัดกินนั้น, มันก็เหยียบลงยับอยู่กับตีน, สัตว์ตัวนี้ต่างกันกับสัตว์ตัวอื่นทั้งปวงที่โผล่ขึ้นมาก่อนๆ นั้น, และมีเขาสิบเขา.

8ข้าพเจ้ากำลังดูเขาทั้งสิบนั้น, และนี่แน่ะ, ก็มีเขาอันเล็กผุดขึ้นมาหว่างเขาอื่น, เลยกะแซะสามเขาที่ขึ้นอยู่ก่อนนั้นให้ถอนหลุดออกไปทั้งราก, และนี่แน่ะ, เขาอันเล็กนี้มีตาเหมือนตามนุษย์, และมีปากพูดคุยโต.

9ข้าพเจ้าเฝ้าดูจนมีพระที่นั่งมาตั้งลงหลายพระที่, และผู้ทรงพระชนม์แต่เบื้องบรรพ์ทรงประทับลง, ฉลองพระองค์ขาวดังหิมะ, และพระเกษาเหมือนขนแกะอย่างขาวหมดจด; พระที่นั่งของพระองค์เป็นเปลวเพลิง, กงจักรของพระที่นั่งมีแสงดังเพลิงลุก.

10เปลวไฟก็พลุ่งออกมาและพ่นออกไปจากพักตรท่าน, มีคนนับแสนนับล้านปฏิบัติท่าน; มีคนนับล้านนับโกฏิยืนเฝ้าต่อหน้าพระที่นั่ง, การพิจารณาพิพากษาก็เริ่มขึ้น, แล้วบรรดาสมุดทั้งหลายถูกเปิดกางออก.

11ข้าพเจ้าได้เฝ้าดูอยู่, ในขณะที่เขาเล็กนั้นพูดคุยโต, ได้ดูจนกะทั่งสัตว์ตัวนั้นถูกฆ่าตาย, และตัวมันถูกทำลาย, มันถูกโยนให้ไฟเฝ้าเสีย.

12ส่วนสัตว์ที่เหลือนั้น, รัชชก็ถูกริบเอาไปเสียจากมัน: แต่ชีวิตของมันถูกปล่อยให้ยืนยาวไปพักหนึ่ง

13“ข้าพเจ้าได้ฝันเห็นในกลางคืนนั้น, และนี่แน่ะ, มีผู้หนึ่งรูปร่างดังบุตรของมนุษย์นั่งมาบนเมฆ, แล้วเขามาหาผู้ทรงพระชนม์แต่เบื้องบรรพ์, แล้วเขาก็พาผู้นั้นมาเฝ้าต่อหน้าพระที่นั่ง.

14แล้วผู้นั้นได้รับมอบรัชช, และเกียรติยศและอาณาจักร, เพื่อทุกประเทศทุกชาติทุกภาษาจะได้ปฏิบัติท่าน. รัชชของท่านดำรงอยู่เป็นนิจ, ไม่มีวันสิ้นสุด, และอาณาจักรของท่านไม่รู้จักล่มจม

15“ฝ่ายข้าพเจ้า, ดานิเอล, จิตต์ใจของข้าพเจ้าก็หม่นหมอง, เพราะความฝันได้กวนใจข้าพเจ้า.

16ข้าพเจ้าจึงได้แอบเข้าไปหาผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ในหมู่นั้น, และได้ขอให้อธิบายข้อความอันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้. เขาจึงบอกแก่ข้าพเจ้าและตีความหมายของสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดให้ข้าพเจ้าทราบดังต่อไปนี้:

17‘สัตว์ใหญ่สี่ตัวนี้ได้แก่กษัตริย์สี่องค์ที่จะเกิดมีขึ้นในแผ่นดินโลกนี้.

18แต่เหล่าผู้บริสุทธิ์ของพระเจ้าผู้สูงสุดนั้นจะรับมอบอาณาจักรนั้นไว้เป็นนิจ, คือเป็นนิจชั่วกัปปชั่วกัลป์,’

19ขณะนั้นข้าพเจ้าปรารถนาจะทราบความจริงอันเกี่ยวข้องกับสัตว์ตัวที่สี่ซึ่งแตกต่างกับสัตว์ตัวอื่นทั้งหลายนั้น, ตัวที่น่ากลัวขนลุกขนพอง, มีฟันเหล็กและเล็บทองเหลือง; ทั้งกินทั้งกัดอะไรต่ออะไรให้ทำลายลงจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย, และอะไรต่ออะไรที่เหลือจากกินและกัด, มันก็เหยียบลงยับอยู่กับที่.

20และอยากจะทราบเรื่องอันเกี่ยวข้องกับเขาสัตว์ซึ่งติดอยู่บนหัวของมัน, และเขาอีกอันหนึ่งที่ผุดงอกขึ้นมา, เขาสามอันก่อนก็ถูกถอนหลุดออกไป, คือเขาซึ่งมีตาและปากพูดคุยโต, ดูท่าทางแข็งแรงมั่นคงมากกว่าเพื่อน.

21ข้าพเจ้ากำลังดูอยู่ก็เห็นเขาสัตว์นั้นสู้รบกับเหล่าผู้บริสุทธิ์และเอาชะนะได้:

22จนกะทั่งผู้ทรงพระชนม์อยู่แต่เบื้องบรรพ์ได้เสด็จมา, และตั้งศาลพิจารณาตัดสินมอบรัชชให้แก่เหล่าผู้บริสุทธิ์แห่งพระเจ้าผู้สูงสุดนั้น, แล้วเวลาที่เหล่าผู้บริสุทธิ์จะได้อาณาจักรเป็นกรรมสิทธิ์ก็มาถึง.

23เขากล่าวต่อไปอีกว่า, ‘สัตว์ตัวที่สี่นั้นจะได้แก่อาณาจักรที่สี่บนพิภพ, ซึ่งจะแตกต่างกันกับอาณาจักรอื่นทั้งปวง, และอาณาจักรนี้จะกลืนทั้งพิภพกินเสีย, และจะเหยียบย่ำพิภพให้ทะลายลงยับเยิน.

24แต่ฝ่ายเขาสัตว์ทั้งสิบเขานั้น, จะได้แก่กษัตริย์สิบองค์บังเกิดขึ้นจากอาณาจักรนี้, แล้วภายหลังจะมีกษัตริย์อีกองค์หนึ่งบังเกิดขึ้น, แล้วจะแตกต่างกันกับองค์ก่อนๆ, และองค์หลงนี้จะโค่นสามกษัตริย์ลงเสีย,

25องค์นี้จะพูดจาก้าวร้าวต่อพระผู้สูงสุด, และจะเบียดเบียฬข่มเหงเหล่าผู้บริสุทธิ์ของพระผู้สูงสุดนั้น, และจะคดเปลี่ยนวารและบทบัญญัติ, และเขาสัตว์เหล่านั้นจะถูกมอบไว้ในมือผู้นี้จนถึงเวลากำหนดสามปีกึ่ง.

26แต่ภายหลังก็จะตั้งศาลพิจารณาตัดสินให้รับเอารัชชของผู้นี้ไปเผาทำลายให้พินาศจนสิ้นเชิง.

27ครั้นแล้วอาณาจักรและเกียรติยศ, รัชช, และอำนาจราชศักดิ์แห่งรัฏฐทั้งปวงทั่วใต้ฟ้าจะถูกมอบไว้แก่เหล่าผู้บริสุทธิ์ของพระผู้สูงสุดนั้น: อาณาจักรของเขาเป็นอาณาจักรถาวร, และรัฏฐทั้งปวงจะรับใช้เละเชื่อฟังเขา.’

28เรื่องนั้นก็จบเพียงเท่านี้. ส่วนข้าพเจ้า, ดานิเอล, จิตต์ใจก็ปั่นป่วน, และหน้าตาก็สลดไป; แต่ข้าพเจ้าได้สงวนเรื่องนี้ไว้ในใจของข้าพเจ้า.”

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →