Micah 1

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

Jump to: Chapter 2 →

1พระคำแห่งพระยะโฮวาที่มาถึงมีคาชาวเมืองโมเรเซ็ธ, ในรัชชกาลแห่งโยธาม, อาฮาศและฮิศคียา, กษัตริย์แห่งประเทศยะฮูดา, ซึ่งท่านได้เห็นทางนิมิตต์ในเหตุการณ์อันเกี่ยวข้องกับกรุงซะมาเรียและกรุงยะรูซาเลม

2ฟังนี่, ประชาชนทั้งปวง! โลกและสารพัตรทุกสิ่งในโลก! จงฟังเอาเถอะ, จงยอมฟังสัญญาณบอกอันตรายซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าประทานให้ท่านทราบจากพระวิหารอันบริสุทธิ์ของพระองค์.

3ด้วยว่า, จงดูเถอะ, พระยะโฮวาเสด็จออกมาจากพระสำนักของพระองค์ลงมาเหยียบย่ำบนที่สูงทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลก;

4ภูเขาที่ทรงย่างเหยียบก็ละลายไป,และหุบเขาก็แยกแยะเป็นเหวลึก, ราวกับขี้ผึ้งเมื่อต้องไฟ, หรือเหมือนน้ำที่พึ่งลงมาจากผาชัน.

5เหตุการณ์ทั้งมวลเหล่านี้ได้บังเกิดขึ้นก็เพราะความผิดบาปของพวกยาโคบ, และความชั่วร้ายแห่งวงศ์วานของพวกยิศราเอล. ความผิดบาปของพวกยาโคบนั้นคืออะไรเล่า? ก็คือกรุงซะมาเรียนั้นเองมิใช่หรือ? สถานชั้นสูงของพวกยะฮูดานั้นคืออะไรเล่า? ก็คือกรุงยะรูซาเลมนั้นเองมิใช่หรือ?

6เหตุฉะนั้นเราจะทำให้ซะมาเรีย เป็นเนื้อนาที่ไถแล้ว, และเป็นอย่างที่สำหรับปลูกไร่องุ่น, แล้วเราจะทุ่มทิ้งหินอันก่อสร้างแห่งกรุงนั้นลงไปในหุบเขา, และจะให้แต่รากตึกเหลืออยู่.

7รูปเคารพของกรุงนั้นจะถูกต่อยให้แตกเป็นชิ้นๆ, เครื่องสักการสินจ้างจะถูกเผาเสีย; และสถานสักการบูชาเขาจะทำให้ร้างไปจนสิ้นเชิง; ด้วยว่าทรัพย์สินเหล่านี้เขาได้สร้างสมมาจากค่าจ้างของหญิงแพศยา, และจะกลับกลายไปเป็นสินจ้างของหญิงแพศยานั้นอีก

8เพราะเหตุการณ์นี้ข้าพเจ้าจะคร่ำครวญร้องไห้; ข้าพเจ้าจะไปไหนมาไหนด้วยเท้าเปล่าและเปลือยกาย. ข้าพเจ้าจะโหยหวนดุจสุนัขป่าหอน, และคร่ำครวญเหมือนนกกระจอกเทศร้อง.

9ด้วยว่าบาดแผลแห่งกรุงซะมาเรียเป็นชะนิดที่ ไม่มีใครรักษาได้; เรื่องนี้ก็ลามมาถึงประเทศยะฮูดาด้วย; มากะทั่งถึงด่านแห่งประเทศชาติของข้าพเจ้า, คือกรุงยะรู ซาเลม

10อย่ามาประกาศในเมืองกาธ! อย่าคร่ำครวญไปเลย; ชาวบ้านฝุ่น (แอฟรา) กลิ้งเกลือกตัวของตนในฝุ่นที่บ้านฝุ่น.

11เจ้าชาวบ้านงาม (ซาพีร) ต้องถูกกวาดออกไปตัวเปล่าอย่างน่าอับอายนัก. ไม่มีใครปรากฏตัวออกมาจากบ้านซาอะนานเลย; ฝ่ายชาวบ้านเอเซ็ลผู้มัวตีอกชกใจอยู่ก็เป็นส่วนบั่นทอนกำลังรบของเจ้า.

12ชาวบ้านขื่นขม (มาโธ) ต่างก็ร้อนใจคอยข่าวดี, เพราะว่าภัยพิบัติอันมาจากพระยะโฮวากำลังจะถึงประตูกรุงยะรูซาเลมอยู่แล้ว.

13จงเอาม้าฝีเท้าเยี่ยมมาเทียมรถรบเข้าเถิด, โอชาวเมืองลาคิศ; เจ้าผู้เริ่มก่อบาปกรรมให้เกิดแก่ธิดาแห่งท้องถิ่นซีโอน: ด้วยว่าบาปผิดแห่งยิศราเอลได้ปรากฏอยู่ที่ตัวเจ้า.

14เหตุฉะนั้น เจ้าจงให้ของขวัญไว้อาลัยแก่เมืองโมเรเซ็ธกาธเถอะ; หมู่บ้านอัคซิบจะกลายเป็นแหล่งอันไม่น่าไว้ใจได้สำหรับกษัตริย์แห่งยิศราเอล.

15โอชาวเมืองมะเรชา, เราจะนำทายาทผู้หนึ่งมาครอบครองเจ้า; สง่าราศีแห่งยิศราเอลจะได้มีมายัง ตำบลอะดูลาม.

16จงโกนศีรษะของเจ้าให้เลี่ยนล้าน, จงตัดผมของเจ้าให้เลี่ยนเตียน, เป็นการไว้ทุกข์ให้แก่ลูกหลานอันสุดสวาทขาดใจของเจ้า. จงทำให้ศีรษะของเจ้าเพิ่มความล้านออกไปให้เหมือนกับนกตะกรุม, เพราะว่าเขาเหล่านั้น ถูกพรากจากเจ้าไปเป็นชะเลยเสียหมดแล้ว

Jump to: Chapter 2 →