Micah 2

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1ภัยพิบัติจงมีแก่คนที่คิดกระทำชั่ว; และผู้ที่คิดกะการประทุษฐร้ายขณะนอนอยู่บนที่นอน. ครั้นรุ่งเช้าขึ้นเขาก็ออกไปกระทำ, เพราะการนั้นอยู่ในอำนาจมือของเขาที่ทำได้.

2เขาโลภจะเอาที่นา, เขาก็ช่วงชิงเอาไป, เขาจะเอาบ้านเรือน, เขาก็ริบเอาไปเสีย. เขากดขี่แย่งเอาบ้านเรือนของเขา, แม้ว่าเป็นมฤดกตกทอดมาเขาก็แย่งเอาไป.

3เหตุฉะนี้พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า: “ดูเถอะ, เรากำหนดโทษไว้สำหรับพวกนี้แล้ว, เจ้าจะหลบคอของเจ้าให้พ้นไปไม่ได้, หรือเจ้าจะเดินลอยนวลผึ่งผายไปตามสบายก็ไม่ได้; เพราะบัดนี้ถึงสมัยอันชั่วร้ายเสียแล้ว.”

4ในคราวนั้นเขาจะหาคำเปรียบมาเยาะเย้ยเจ้าขณะที่เจ้าร้องโหยหวนครวญครางว่า, “เขามาเปลี่ยนกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินอันเป็นส่วนของพวกเราหมด, เราฉิบหายป่นปี้เสียแล้ว. ดูเถอะ, เขามาแย่งเอาของๆ เราไปเสียได้! มิหนำซ้ำแบ่งไร่นาของเราไปแจกให้กับคนทรยศพระเจ้า.”

5ในวงการแห่งคณะประชุมจำเพาะพระพักตรพระยะโฮวาจะไม่มีการจัดแบ่งที่ดินให้กับพวกเจ้า.

6ฝ่ายเขาทั้งหลายก็ทำนายกล่าวว่า, “เลิกการทำนายอย่างนี้เสียเถอะ, เขาไม่ควรจะมาทำนายถึงเรื่องเหล่านี้กล่าวปรักปรำว่าไม่รู้จักจบ.”

7โอ้วงศ์วานของยาโคบ, จะมีใครกล่าวได้หรือว่า, “พระวิญญาณของพระเจ้าเสื่อมฤทธิ์เสียแล้ว? เหตุการณ์เช่นนั้นหรือเป็นราชกิจของพระองค์? คำพูดของข้าพเจ้ามิได้กระทำคุณงามความดีให้กับผู้ซึ่งประพฤติตามด้วยความเชื่อดอกหรือ?”

8แต่ในเร็วๆ นี้เองชนชาติเดียวกันกับข้าพเจ้าตั้งตัวขึ้นเหมือนกับเป็นศัตรู; ต่างก็ปอกเอาเสื้อผ้าจากเหล่าคนที่ไม่ระแวงภัย,และฉกจากคนที่ผ่านทางโดยนึกว่าปลอดภัย.

9เหล่าหญิงร่วมชาติของข้าพเจ้าก็ถูกกำจัดออกไปเสียจากเรือนอันแสนสุขของเขา, และทำลายสง่าราศีแห่งลูกของเขาเสียหมดสิ้น.

10พวกเจ้าจงลุกขึ้น, และไปเสียให้พ้น! เพราะนี่ไม่ใช่สำนักของเจ้า! เพราะพวกเจ้าเป็นคนโสมมอันจะถูกทำลายเสียด้วยภัยพิบัติอย่างร้ายกาจ.

11ถ้าหากมีคนใดมีวิญญาณอยู่ในตัวกล่าวเท็จว่า, “ข้าพเจ้าทำนายว่า, ท่านจะมั่งคั่งด้วยสุราเมรัย,” คนชะนิดนี้แหละจะเป็นผู้ทำนายถูกใจพวกนี้

12โอ้พวกยาโคบ, เราจะรวบรวมเจ้าทั้งหลายเข้ามาเป็นแน่; เราจะรวบรวมพวกยิศราเอลที่เหลือ, เราจะต้อนเขาให้มาอยู่ด้วยกันดุจฝูงแกะเข้าอยู่ในคอก, และเหมือนกับฝูงแกะอันอยู่ที่ทุ่งนาต่างก็จะส่งเสียงขรม, เนื่องด้วยมีจำนวนคนที่มากเหลือประมาณ.

13และเขาทั้งหลายบุกบั่นนำฝ่าอุปสรรคนำหน้าเขาไปแล้ว, ผ่านทางไปถึงประตูเมือง, ออกจากเมือง ณ ที่นั่น; กษัตริย์ก็ทรงนำหน้าเขาไป, และพระยะโฮวาทรงเป็นจอมทัพของเขา

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →