Philippians 1

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

Jump to: Chapter 2 →

1เปาโลและติโมเธียว, ผู้เป็นทาสแห่งพระเยซูคริสต์. คำนับมายังบรรดาสิทธิชนในพระเยซูคริสต์, ซึ่งอยู่ในเมืองฟิลิปปอย, ทั้งเจ้าอธิการและมัคคนายกด้วย.

2ขอให้พระคุณและสันติสุขซึ่งมาแต่พระเจ้าพระบิดาของเราและแต่พระเยซูคริสต์เจ้าดำรงอยู่กับท่านทั้งหลายเทอญ

3ข้าพเจ้าได้ระลึกถึงท่านเมื่อใด, ก็ได้ขอบพระคุณพระเจ้าเมื่อนั้นทุกครั้ง

4และทุกเวลาที่ข้าพเจ้าอธิษฐานเพื่อท่านทั้งหลาย, ข้าพเจ้าได้ทูลขอด้วยใจยินดี

5เพราะเหตุที่ท่านทั้งหลายได้เข้ารับส่วนในกิตติคุณด้วยกัน ตั้งแต่วันแรกนั้นมาจนถึงเวลาบัดนี้.

6ข้าพเจ้าไว้ใจในสิ่งนี้ทีเดียวว่า. พระองค์ผู้ทรงตั้งต้นการดีไว้ในท่านทั้งหลายแล้ว. คงจะกระทำให้สำเร็จจนถึงกาลวันแห่งพระเยซูคริสต์.

7ซึ่งข้าพเจ้าคิดอย่างนั้นเนื่องด้วยท่านทั้งหลายก็สมควรแล้ว. เพราะว่าข้าพเจ้าระลึกถึงท่านทั้งหลายว่า. ท่านทั้งหลายได้รับส่วนพระคุณด้วยกันกับข้าพเจ้าในการซึ่งข้าพเจ้าถูกจำจอง. ทั้งได้กล่าวป้องกันให้กิตติคุณนั้นตั้งมั่นคงอยู่

8เพราะว่าพระเจ้าทรงเป็นพะยานของข้าพเจ้าว่า, ข้าพเจ้าเป็นห่วงท่านทั้งหลายเพียงไรตามพระทัยเมตตาของพระเยซูคริสต์

9และข้าพเจ้าอธิษฐานขอดังนี้ว่า, ให้ความรักของท่านทั้งหลายจำเริญยิ่งๆ ขึ้นในความรู้, และในการสังเกตทุกอย่าง

10เพื่อท่านทั้งหลายจะพิจารณาได้ว่าไหนประเสริฐ และเพื่อท่านจะได้เป็นคนสัตย์ซื่อ และไม่เป็นที่ติได้จนถึงกาลวันแห่งพระคริสต์

11คือเป็นผู้ประกอบด้วยผลแห่งความชอบธรรม. ซึ่งมีมาโดยพระเยซูคริสต์ ให้เกิดสง่าราศีและความสรรเสริญแก่พระเจ้า

12ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย, ข้าพเจ้าปรารถนาให้ท่านทราบว่า. การทั้งปวงที่อุบัติแก่ข้าพเจ้านั้น ได้กลับเป็นเหตุให้กิตติคุณแผ่แพร่หลายออกไป.

13จนการที่ข้าพเจ้าถูกจำจองเพราะพระคริสต์นั้น ก็ปรากฏทั่วตลอดกองผู้คุมและแก่คนอื่นๆ ทั้งสิ้น

14และเพราะเหตุความไว้ใจเนื่องด้วยการจำจองของข้าพเจ้านั้น. พี่น้องในพระองค์ส่วนมากจึงมีใจกล้าขึ้นที่จะกล่าวคำของพระเจ้าโดยปราศจากความกลัว

15แท้จริงมีบางคนประกาศพระคริสต์ด้วยใจอิจฉาและทุ่มเถียงกัน. และบางคนประกาศด้วยใจหวังดี

16ฝ่ายหนึ่งประกาศพระคริสต์ด้วยใจรัก. โดยที่รู้แล้วว่าข้าพเจ้าตั้งใจมั่นคงที่จะกล่าวป้องกันกิตติคุณนั้นไว้

17แต่ฝ่ายหนึ่งประกาศด้วยการทุ่มเถียงกัน. ไม่ใช่ด้วยใจสุจริต. จงใจจะเพิ่มความทุกข์ลำบากแก่ข้าพเจ้าผู้ถูกจำจองอยู่.

18ถ้าอย่างนั้นแล้วจะแปลกอะไร? แม้เขาจะประกาศพระคริสต์โดยประการใดก็ตาม. จะเป็นด้วยการแกล้งทำก็ดีหรือด้วยใจจริงก็ดี. แต่ให้ได้ประกาศพระคริสต์ในทางหนึ่งทางใดก็แล้วกัน ในการนี้แหละข้าพเจ้าก็มีความยินดี,

19และคงจะมีความยินดีต่อไป. เพราะข้าพเจ้ารู้แล้วว่า การนี้จะเป็นเหตุให้ข้าพเจ้าถึงความรอดโดยคำอธิษฐานของท่านทั้งหลาย, และโดยการประทานพระวิญญาณแห่งพระเยซูคริสต์.

20ตามความมุ่งหมายอย่างยิ่งและความหวังของข้าพเจ้า ว่าข้าพเจ้าจะไม่มีความละอายในสิ่งใดๆ เลย แต่เมื่อก่อนทุกครั้งมีใจกล้าเสมอฉันใด, บัดนี้ก็ขอให้เป็นเช่นเดียวกันฉันนั้น. แม้จะเป็นก็ดีหรือจะตายก็ดี. พระคริสต์ก็จะได้รับเกียรติยศในร่างกายของข้าพเจ้า.

21เพราะว่าสำหรับข้าพเจ้านั้นการที่มีชีวิตอยู่ก็ได้พระคริสต์. และการที่ตายก็ได้ดีกว่านั้น.

22แต่ว่าถ้าการที่ข้าพเจ้ายังมีชีวิตอยู่ในเนื้อหนังนั้นหมายว่าผลจะเกิดจากการของข้าพเจ้า, ถ้าอย่างนั้นแล้วข้าพเจ้าไม่ทราบว่าจะเลือกเอาฝ่ายไหนดี.

23แต่ข้าพเจ้าคิดลังเลอยู่ในระหว่างสองฝ่ายนี้ คือว่า ข้าพเจ้ามีความปรารถนาจะลาไปอยู่กับพระคริสต์. ซึ่งประเสริฐกว่ามากนัก,

24แต่ว่าที่ข้าพเจ้าจะยังอยู่ในเนื้อหนังนี้ก็มีประโยชน์แก่ท่านทั้งหลายมากกว่า.

25ครั้นข้าพเจ้ามีความไว้ใจอย่างนี้แล้ว, ข้าพเจ้าทราบว่าข้าพเจ้าจะยังอยู่. คือคงอยู่กับท่านทั้งหลาย, เพื่อจะให้ท่านทั้งหลายจำเริญขึ้นและมีความยินดีในความเชื่อ

26เพื่อความปลาบปลื้มของท่านจะมากยิ่งขึ้นในพระเยซูคริสต์เนื่องด้วยข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าจะมาหาท่านอีก

27ท่านทั้งหลายจงประพฤติให้สมกับกิตติคุณของพระคริสต์, เพื่อว่า, ข้าพเจ้าจะมาหาท่านก็ดี หรือจะไม่มาหาก็ดี, ข้าพเจ้ายังจะได้ยินถึงเหตุการณ์ของท่านว่า ท่านทั้งหลายตั้งมั่นคงอยู่, เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน, กับต่อสู้เหมือนอย่างเป็นคนเดียว เพื่อความเชื่อในกิตติคุณนั้น

28และไม่เกรงกลัวต่อผู้มาขัดขวางประการใดเลย เมื่อทำเช่นนั้นก็จะปรากฏชัดแจ้งว่า, ฝ่ายเขาคงจะถึงความพินาศ, แต่ฝ่ายท่านทั้งหลายก็คงจะถึงความรอด, และการนั้นมาจากพระเจ้า

29เพราะว่าได้ทรงโปรดแก่ท่านทั้งหลายเพราะเห็นแก่พระคริสต์, มิใช่ให้เชื่อถือในพระองค์อย่างเดียว, แต่ให้อดทนต่อความยากลำบากเพราะเห็นแก่พระองค์ด้วย

30คือคงต้องอดทนความยากลำบากเช่นอย่างที่ท่านได้เห็นข้าพเจ้าอดทนนั้น, และซึ่งท่านได้ยินว่าข้าพเจ้ากำลังทนอยู่เดี๋ยวนี้

Jump to: Chapter 2 →