Philippians 3

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1ในที่สุดพวกพี่น้องของข้าพเจ้า, จงโสมนัสยินดีในองค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด. ซึ่งข้าพเจ้าซํ้าเขียนข้อความเหล่านี้ให้ท่าน ก็หาเป็นการลำบากแก่ข้าพเจ้าไม่, แต่เป็นการปลอดภัยแก่ท่านทั้งหลาย

2จงระวังหมู่สุนัข, จงระวังบรรดาคนทำชั่ว. จงระวังพวกถือพิธีตอน

3เพราะว่าเราทั้งหลายเป็นพวกถือพิธีสุนัด. คือเรานมัสการโดยพระวิญญาณของพระเจ้า, และมีความยินดีในพระเยซูคริสต์, และไม่ได้ไว้ใจในเนื้อหนัง

4เว้นแต่ข้าพเจ้ามีเหตุที่จะไว้ใจในเนื้อหนังได้ คือถ้าผู้อื่นคิดเห็นว่าเขามีที่จะไว้ใจในเนื้อหนัง, ข้าพเจ้ายังมีมากกว่าเขา

5คือเมื่อข้าพเจ้าเกิดมาได้แปดวันก็ได้รับพิธีสุนัด, ข้าพเจ้าเป็นวงศ์ยิศราเอล, อยู่ในตระกูลเบนยามิน, เป็นชาติเฮ็บราย เกิดจากชาวเฮ็บราย ถ้าว่าด้วยพระบัญญัติก็อยู่ในคณะฟาริซาย

6ถ้าว่าด้วยการร้อนรนก็ได้ข่มเหงคริสตจักร ถ้าว่าด้วยการชอบธรรมซึ่งมีอยู่ในพระบัญญัติ, ข้าพเจ้าก็ไม่มีที่ติได้

7แต่ว่าสิ่งใดๆ ที่เป็นคุณประโยชน์แก่ข้าพเจ้า, ข้าพเจ้าถือว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นที่ไร้ประโยชน์แล้ว เพราะเห็นแก่พระคริสต์.

8แท้จริงข้าพเจ้าถือว่าสิ่งสารพัตรเป็นที่ไร้ประโยชน์ เพราะเห็นแก่ความประเสริฐแห่งความรู้ถึงพระเยซูคริสต์เจ้าของข้าพเจ้า. เพราะเหตุพระองค์นั้น ข้าพเจ้าได้ยอมสละสิ่งสารพัตร, และถือว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเหมือนหยากเยื่อเพื่อข้าพเจ้าจะได้พระคริสต์,

9และจะได้ปรากฏอยู่ในพระองค์, คือความชอบธรรมที่ข้าพเจ้ามีอยู่นั้นมิได้มีโดยพระบัญญัติ, แต่มีโดยความเชื่อในพระคริสต์, คือเป็นความชอบธรรมซึ่งมาแต่พระเจ้าโดยความเชื่อ

10เพื่อข้าพเจ้าจะได้รู้จักพระองค์, และฤทธิ์เดชซึ่งเนื่องด้วยการที่พระองค์ทรงคืนพระชนม์นั้น, และการร่วมทุกข์กับพระองค์, คือยอมตั้งอารมณ์ตายเหมือนพระองค์

11เพื่อไม่อย่างหนึ่งก็อย่างใดข้าพเจ้าก็จะได้เป็นขึ้นมาจากตายด้วย

12มิใช่ว่าข้าพเจ้าได้แล้ว, หรือลุโสดาแล้ว แต่ข้าพเจ้าบากมั่นมุ่งไป เพื่อข้าพเจ้าจะได้ฉวยเอาตามอย่างที่พระเยซูคริสต์ได้ทรงฉวยเอาข้าพเจ้าไว้นั้น.

13ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย, ข้าพเจ้าไม่ถือว่าข้าพเจ้าได้ฉวยไว้ได้แล้ว แต่มีอย่างเดียว คือว่าสิ่งเหล่านั้นที่ผ่านพ้นมาแล้วข้าพเจ้าก็ลืมเสีย, และโน้มตัวออกไปหาสิ่งเหล่านั้นที่อยู่ข้างหน้า,

14คือข้าพเจ้ากำลังบากมั่นมุ่งไปกว่าจะถึงธงชัย, และได้รางวัล ซึ่งพระเจ้าได้ทรงเรียกเราให้ตะเกียกตะกายไปรับโดยพระเยซูคริสต์.

15เหตุฉะนั้นให้เราทั้งหลายผู้เป็นผู้ใหญ่แล้วมีใจคิดอย่างนั้น และถ้าท่านทั้งหลายจะคิดอย่างอื่นในสิ่งหนึ่งสิ่งใด, พระเจ้าจะทรงโปรดสำแดงสิ่งนั้นให้แก่ท่านด้วย

16แต่ว่าเราถึงแค่ไหนแล้ว, ก็ให้เราดำเนินจากแค่นั้นต่อไป

17ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย, ท่านจงประพฤติตามแบบข้าพเจ้า, และคอยดูคนทั้งหลายเหล่านั้นที่ประพฤติตามแบบเดียวกัน, เหมือนท่านทั้งหลายได้พวกเราเป็นตัวอย่าง.

18เพราะว่ามีหลายคนประพฤติตามแบบที่ข้าพเจ้าได้บอกท่านหลายครั้งแล้ว, และบัดนี้ยังบอกท่านอีกด้วยน้ำตาไหล, ว่าเขาเป็นศัตรูต่อกางเขนแห่งพระคริสต์

19ปลายทางของคนเหล่านั้นคือความพินาศ, พระของเขาก็คือกะเพาะของเขาเอง, เขาเอาความที่น่าอายขึ้นมาอวด, เขาเอาใจใส่ในสิ่งของโลกนี้.

20ฝ่ายเราเป็นชาวแผ่นดินสวรรค์ เราคอยท่าผู้ช่วยให้รอดจะเสด็จมาจากสวรรค์, คือพระเยซูคริสต์เจ้า

21พระองค์จะทรงเปลี่ยนแปลงกายอันต่ำต้อยของเราให้ใหม่ขึ้น, ให้เป็นเหมือนอย่างกายของพระองค์อันทรงสง่าราศี ด้วยฤทธิ์ซึ่งพระองค์ทรงอาจปราบสิ่งสารพัตรลงใต้อำนาจของพระองค์

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →