Philippians 2

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1เหตุฉะนั้นถ้าได้รับการเร้าใจประการใดในพระคริสต์, ถ้ามีการชักชวนประการใดในความรัก, ถ้ามีการสนิทสนมประการใดกับพระวิญญาณ. ถ้ามีการเอ็นดูและสงสารประการใด,

2ท่านทั้งหลายก็จงกระทำให้ความยินดีของข้าพเจ้าเต็มเปี่ยม, โดยที่ท่านมีใจคิดอย่างเดียวกัน, มีความรักอย่างเดียวกัน, มีใจรู้สึกและคิดพร้อมเพรียงกัน.

3คือไม่ทำประการใดในทางทุ่มเถียงกันหรืออวดดีไปเปล่าๆ, แต่ให้ทุกคนมีใจถ่อมลงถือว่าคนอื่นดีกว่าตัว

4อย่าให้ต่างคนต่างคิดแต่การงานของตนฝ่ายเดียว, แต่ให้คิดถึงการงานของคนอื่นๆ ด้วย.

5ท่านทั้งหลายจงมีน้ำใจอย่างนี้, เหมือนอย่างที่พระเยซูคริสต์ได้ทรงมีด้วย.

6พระองค์นั้นทรงสภาพของพระเจ้า, แต่มิได้ทรงถือว่าการที่เท่าเทียมกับพระเจ้านั้นเป็นการที่ต้องสงวนไว้,

7แต่ได้ยอมสละแล้วรับสภาพอย่างทาส, อุบัติมีรูปกายเหมือนมนุษย์

8และครั้นทรงปรากฏเป็นรูปกายมนุษย์แล้ว, พระองค์ได้ทรงถ่อมพระองค์ลง, ยอมเชื่อฟังจนถึงความมรณา, กะทั่งความมรณาที่กางเขนนั้น.

9เพราะเหตุนั้นพระเจ้าจึงได้ทรงยกพระองค์ขึ้นถึงที่สุดด้วย, และได้ทรงประทานพระนามอันใหญ่ยิ่งเหนือนามชื่อทั้งปวงให้แก่พระองค์,

10เพื่อทุกหัวเข่าในสวรรค์ก็ดีที่แผ่นดินโลกก็ดี ใต้พื้นแผ่นดินโลกก็ดี จะได้คุกกราบลงนมัสการในพระนามแห่งพระเยซูนั้น

11และเพื่อลิ้นทุกลิ้นจะยอมรับว่าพระเยซูคริสต์เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า. คือถวายเกียรติยศแก่พระเจ้าพระบิดา

12เหตุฉะนี้พวกที่รักของข้าพเจ้า, เหมือนท่านทั้งหลายได้ยอมฟังทุกเวลา, และไม่ใช่เมื่อข้าพเจ้าอยู่ด้วยเท่านั้น. เดี๋ยวนี้เมื่อข้าพเจ้าไม่อยู่ด้วย ท่านทั้งหลายจงอุสส่าห์ประพฤติให้ความรอดของตนบริบูรณ์ด้วยความเกรงกลัวตัวสั่น,

13เพราะว่าพระเจ้าเป็นผู้ทรงกระทำกิจอยู่ภายในท่านทั้งหลาย ทั้งให้ท่านมีใจปรารถนา และให้ประพฤติตามชอบพระทัยพระองค์

14จงกระทำสิ่งสารพัตรให้ปราศจากการบ่นและการทุ่มเถียงกัน

15เพื่อท่านทั้งหลายจะได้กลายเป็นคนปราศจากตำหนิติเตียน, เป็น บุตรของพระเจ้าปราศจากติเตียน ในท่ามกลาง คนชาติคดโกงและดื้อด้าน ท่านทั้งหลายจึงปรากฏดุจดวงสว่างต่างๆ ในโลก,

16คือสำแดงพระคำแห่งชีวิต เพื่อข้าพเจ้าจะมีที่อวดในกาลวันของพระคริสต์ว่า ข้าพเจ้าไม่ได้วิ่งเปล่าๆ และไม่ได้กระทำการเปล่าๆ.

17แท้จริงถ้าแม้ข้าพเจ้าต้องถวายตัวเป็นเครื่องบูชา และเป็นการปรนนิบัติเพราะความเชื่อของท่านทั้งหลาย, ข้าพเจ้ายังจะมีความชื่นชมยินดีด้วยกันกับท่านทั้งหลาย

18ท่านทั้งหลายก็คงมีความชื่นชมยินดีด้วยกันกับข้าพเจ้าเช่นเดียวกัน

19แต่ข้าพเจ้าหวังใจในพระเยซูเจ้าว่า ไม่ช้าไม่นานข้าพเจ้าจะใช้ติโมเธียวไปหาพวกท่าน, เพื่อเมื่อข้าพเจ้าได้ยินถึงสภาพของท่านทั้งหลาย. ข้าพเจ้าจะได้ความชื่นชูใจ.

20เพราะว่าข้าพเจ้าไม่มีผู้ใดที่มีน้ำใจเหมือนติโมเธียวนั้น. ซึ่งจะเอาใจใส่ในการงานของท่านทั้งหลายโดยแท้.

21เพราะว่าเขาทั้งหลายย่อมแสวงหาสิ่งของๆ เขาเอง. ไม่ได้แสวงหาสิ่งของๆ พระเยซูคริสต์.

22แต่ท่านทั้งหลายทราบคำพะยานกล่าวถึงเขาว่า, บุตรย่อมปรนนิบัติบิดาฉันใด. เขาได้ปรนนิบัติด้วยกันกับข้าพเจ้าในการประกาศกิตติคุณฉันนั้น.

23เหตุฉะนั้นข้าพเจ้าหวังใจว่า, พอจะเห็นได้ว่าจะเกิดการอย่างไรแก่ข้าพเจ้า. ข้าพเจ้าจะใช้เขาไปโดยเร็ว.

24แต่ข้าพเจ้าไว้วางใจในองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ไม่ช้าไม่นานข้าพเจ้าเองจะมาหาท่านด้วย

25แต่ข้าพเจ้าได้คิดเห็นว่า ต้องการจะใช้เอปาฟะโรดีโตน้องของข้าพเจ้า, ผู้เป็นเพื่อนทำการด้วยกันและเพื่อนทหารด้วยกัน, และเป็นผู้รับใช้ของพวกท่านและได้ปรนนิบัติข้าพเจ้าในยามขัดสนนั้น, ให้ไปหาท่านทั้งหลาย

26ด้วยว่าเขามีใจคิดถึงท่านทั้งหลายและเป็นทุกข์มาก. เพราะท่านทั้งหลายได้ยินว่าเขาป่วย.

27จริงอยู่ เขาได้ป่วยเกือบจะตาย แต่พระเจ้าได้ทรงพระกรุณาโปรดเขา. และไม่ใช่โปรดเขาคนเดียว. แต่โปรดข้าพเจ้าด้วย. เพื่อไม่ให้ข้าพเจ้ามีความทุกข์ซ้อนทุกข์.

28เหตุฉะนั้นข้าพเจ้าจึงรีบร้อนใช้เขาไป, หวังว่าเมื่อท่านทั้งหลายได้เห็นเขาอีก. ท่านจะได้ชื่นชมยินดี, และความทุกข์ของข้าพเจ้าจะเบาบางไปสักหน่อย.

29เหตุฉะนั้น จงต้อนรับเขาไว้ในองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยใจโสมนัสยินดีทุกอย่าง, และจงนับถือคนเช่นนั้น

30ด้วยว่าเขาเกือบจะตายเสียแล้ว เพราะเห็นแก่การของพระคริสต์. คือได้เสี่ยงชีวิตของตน, เพื่อการปรนนิบัติของท่านทั้งหลายที่บกพร่องอยู่นั้นจะได้เต็มบริบูรณ์

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →