Job 30

Thai NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →

1แต่มาบัดนี้พวกเขาหัวเราะเยาะฉัน เขามีอายุน้อยกว่าฉัน และเขามีพ่อซึ่งฉันไม่ต้องการแม้จะให้อยู่กับ พวกสุนัขเฝ้าฝูงแกะของฉัน

2พวกเขาจะช่วยอะไรฉันได้ คนที่อ่อนกำลังอย่างนั้น

3ทั้งลำเค็ญและหิวโหย ในยามค่ำคืนพวกเขาแทะกินดินแห้งในที่ร้างอันแร้นแค้น

4พวกเขาเก็บพันธุ์ไม้และใบจากพุ่มไม้ในทะเลทราย และรากไม้ซากเป็นอาหาร

5พวกเขาถูกขับไล่ออกจากหมู่คน ชุมชนตะโกนไล่พวกเขาไปเหมือนไล่ขโมย

6พวกเขาต้องอาศัยอยู่ตามหน้าผาที่เชิงเขา ในรูใต้ดินและถ้ำหิน

7พวกเขาส่งเสียงร้องเหมือนลาในพุ่มไม้ และเบียดเสียดกันอยู่ใต้พุ่มไม้หนาม

8คนโง่เขลาและไร้ชื่อเสียงเรียงนาม พวกเขาถูกขับไล่ออกจากแผ่นดิน

9และมาบัดนี้ฉันกลายเป็นเพลงที่พวกเขาแต่งขึ้น ฉันเป็นที่หัวเราะเยาะของพวกเขา

10พวกเขาชิงชังฉัน และออกห่างจากฉัน พวกเขาไม่ลังเลใจที่จะถ่มน้ำลายรดหน้าฉัน

11เพราะพระเจ้าทำให้ฉันหมดกำลังและต่อสู้ไม่ไหว พวกเขาไม่ยับยั้งเมื่อเห็นฉัน

12หมู่คนร้ายโจมตีฉันทางด้านขวา พวกเขาดันเท้าฉัน และก่อเชิงเทินประชิดตัวฉันเพื่อทำให้วอดวาย

13พวกเขากีดกั้นฉันทุกหนทาง และพยายามทำให้ฉันวิบัติโดย ไม่ต้องให้ใครมาช่วย

14พวกเขาทะลวงกำแพงเข้ามา และถาโถมตัวเข้าหาฉัน

15ฉันตกใจกลัว ศักดิ์ศรีของฉันหายไปกับสายลม และความมั่งมีของฉันสูญไปอย่างเมฆ

16และบัดนี้หัวใจฉันแตกสลาย ความทรมานครอบงำฉันเป็นเวลานาน

17ฉันปวดกระดูกในยามค่ำคืน ความปวดไม่ทุเลาลง ทำให้ฉันทรมานมาก

18เสื้อผ้าฉันถูกกระชาก มันรัดตัวฉันเหมือนปกเสื้อ

19พระองค์เหวี่ยงฉันลงในตม ฉันเป็นเหมือนฝุ่นและเถ้าถ่าน

20ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์ ขอความช่วยเหลือ และพระองค์ไม่ตอบข้าพเจ้า ข้าพเจ้าอธิษฐาน และพระองค์ก็เพียงแต่มองข้าพเจ้า

21พระองค์โหดร้ายต่อข้าพเจ้า พระองค์ใช้อานุภาพของพระองค์ทำร้ายข้าพเจ้า

22พระองค์ให้ลมหอบข้าพเจ้าขึ้นไป ข้าพเจ้าถูกพัดไปกับสายลม และพระองค์ให้พายุฉุดกระชากตัวข้าพเจ้าขึ้นๆ ลงๆ

23เพราะข้าพเจ้าทราบว่าพระองค์จะพาข้าพเจ้าไปถึงซึ่งความตาย และไปยังที่ซึ่งกำหนดไว้สำหรับทุกชีวิต

24แน่นอน ไม่มีใครทำร้ายคนที่สูญสิ้นทุกสิ่ง เขาร้องขอความช่วยเหลือเมื่อประสบความทุกข์

25ข้าพเจ้าร้องไห้เมื่อคนประสบความลำบาก และจิตวิญญาณของข้าพเจ้าเศร้าโศกกับคนยากไร้มิใช่หรือ

26แต่เมื่อข้าพเจ้าหวังในสิ่งดี ความชั่วก็มาถึง และเมื่อข้าพเจ้ารอคอยความสว่าง ความมืดก็ประชิดตัว

27ส่วนลึกในใจข้าพเจ้าปั่นป่วนและไม่เคยสงบ ความทุกข์ทรมานปะทะข้าพเจ้า

28ข้าพเจ้าดำเนินไปในความมืด ปราศจากแสงอาทิตย์ ข้าพเจ้ายืนในที่ชุมนุมและร้องขอความช่วยเหลือ

29ข้าพเจ้าเป็นพี่น้องกับพวกหมาใน และเป็นเพื่อนกับนกกระจอกเทศ

30ผิวหนังข้าพเจ้าดำคล้ำและลอกหลุดออก กระดูกข้าพเจ้าร้อนผ่าว

31เสียงจากพิณเล็กของข้าพเจ้ากลายเป็นเสียงคร่ำครวญ และเสียงปี่กลายเป็นเสียงของบรรดาผู้ร้องรำพัน

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →