1 Samuel 17 — Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

8โกลิอัทยืนร้องท้าทหารอิสราเอลว่า “พวกเจ้าจะมาตั้งแถวสู้รบกันทำไม ข้าก็เป็นฟีลิสเตีย ส่วนพวกเจ้าก็เป็นคนรับใช้ของซาอูลไม่ใช่หรือ จงเลือกคนหนึ่งลงมาสู้กับข้า

9ถ้าคนของเจ้าฆ่าข้าได้ พวกข้าจะยอมแพ้พวกเจ้า แต่ถ้าข้าชนะและฆ่าเขาได้ พวกเจ้าต้องยอมแพ้เป็นทาสรับใช้พวกข้า”

10ชาวฟีลิสเตียคนนั้นพูดว่า “วันนี้ข้าขอท้ากองทัพอิสราเอล! ส่งคนมาสู้กับข้าสิ”

11เมื่อซาอูลและชาวอิสราเอลทั้งหมดได้ยินเช่นนี้ ก็พากันหวาดผวาและท้อแท้ใจ

12ฝ่ายดาวิดเป็นลูกชายของเจสซีชาวถิ่นเอฟราธาห์จากเบธเลเฮมในเขตยูดาห์ เจสซีมีลูกชายแปดคน เขาก็ชรามากแล้วในสมัยที่ซาอูลเป็นกษัตริย์

13ลูกชายสามคนแรกของเจสซีที่ติดตามซาอูลไปรบมีดังนี้คือ เอลีอับลูกหัวปี อาบีนาดับลูกคนที่สอง และชัมมาห์ลูกคนที่สาม

14ดาวิดเป็นลูกคนสุดท้อง พี่ชายสามคนแรกติดตามซาอูลไป

15ส่วนดาวิดไปๆ มาๆ ระหว่างซาอูลกับการเลี้ยงแกะของพ่อที่เบธเลเฮม

16ชาวฟีลิสเตียคนนี้มายืนร้องท้าเป็นประจำทุกเช้าเย็นตลอดสี่สิบวัน

17ฝ่ายเจสซีพูดกับดาวิดลูกชายว่า “จงรีบเอาข้าวคั่วหนึ่งเอฟาห์ กับขนมปังสิบก้อนนี้ไปให้พี่ชายของเจ้าที่ค่าย

18เอาเนยแข็งสิบชิ้นนี้ไปให้ผู้บังคับกองของพี่ๆ ด้วย จงดูว่าพวกพี่เป็นอย่างไรกันบ้าง แล้วนำข่าว จากพวกเขากลับมาบอกพ่อด้วย

19พวกเขาอยู่กับซาอูลและกองทัพอิสราเอลที่หุบเขาเอลาห์ระหว่างการสู้รบกับคนฟีลิสเตีย”

20ดาวิดทิ้งฝูงแกะไว้ให้คนเลี้ยงแกะคนหนึ่งดูแล แล้วออกเดินทางตามคำสั่งของเจสซีตั้งแต่เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้นพร้อมด้วยของฝาก เขามาถึงค่ายพอดีกับที่กองทัพอิสราเอลกำลังจะยกออกไปสนามรบ มีเสียงตะโกนเสียงโห่ร้องออกศึก

21คนอิสราเอลและคนฟีลิสเตียต่างก็มาตั้งขบวนประจันหน้ากัน

22ดาวิดทิ้งข้าวของไว้กับเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลสัมภาระ แล้ววิ่งออกไปที่แนวรบและถามพวกพี่ๆ ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

23ขณะกำลังคุยกับพวกพี่ๆ โกลิอัทยอดนักรบชาวฟีลิสเตียจากเมืองกัทก้าวออกจากแถวมายืนร้องท้าเช่นเคย และดาวิดก็ได้ยิน

24เมื่อใดที่เห็นโกลิอัท ชาวอิสราเอลก็พากันวิ่งหนีด้วยความกลัวยิ่งนัก

25ชาวอิสราเอลพูดกันว่า “เจ้าเห็นคนนี้ไหม เขาออกมาสบประมาทคนอิสราเอลอยู่เป็นประจำ กษัตริย์จะมอบทรัพย์สินมากมายให้แก่คนที่ฆ่าเขาได้ และจะยกลูกสาวให้เป็นภรรยา ยิ่งกว่านั้นครอบครัวของพ่อเขาจะได้รับการยกเว้นภาษีในอิสราเอลด้วย”

26ดาวิดถามคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ว่า “ผู้ที่ฆ่าฟีลิสเตียคนนี้และกู้หน้าให้อิสราเอลจะได้รับบำเหน็จอะไรบ้าง ชาวฟีลิสเตียผู้ไม่ได้เข้าสุหนัตคนนี้เป็นใครกัน ถึงบังอาจมาร้องท้ากองทัพของพระเจ้าผู้มีชีวิตอยู่”

27พวกเขาก็บอกซ้ำสิ่งที่พูดไปแล้วว่า “คนที่ฆ่าเขาสำเร็จจะได้รับสิ่งต่างๆ ดังกล่าว”

28เมื่อเอลีอับพี่ชายคนโตของดาวิดได้ยินดาวิดพูดกับคนนั้นก็โกรธ และถามว่า “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ แล้วเจ้าทิ้งแกะไม่กี่ตัวในถิ่นทุรกันดารไว้ให้ใครดูแล ข้ารู้ว่าเจ้าชอบคุยโวและรู้จักใจชั่วช้าของเจ้า นึกอยากมาดูเขารบกันล่ะสิ”

29ดาวิดตอบว่า “ข้าทำอะไรผิดหรือ ถามดูไม่ได้หรือ”

30แล้วดาวิดเดินไปถามคนอื่นๆ อีกในเรื่องเดิม ก็ได้รับคำตอบอย่างเดียวกัน

31มีผู้ได้ยินคำพูดของดาวิดจึงไปรายงานซาอูล เขาจึงให้คนไปตามตัวดาวิดมาพบ

32ดาวิดพูดกับซาอูลว่า “อย่าให้ผู้ใดเสียขวัญเพราะชาวฟีลิสเตียคนนี้เลย ผู้รับใช้ของท่านจะไปรบกับเขา”

33ซาอูลตอบว่า “เจ้าออกไปสู้กับชาวฟีลิสเตียคนนั้นไม่ได้หรอก เจ้าเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ส่วนเขาเป็นนักรบมาตั้งแต่วัยเยาว์แล้ว”

34แต่ดาวิดพูดกับซาอูลว่า “ข้าพเจ้าดูแลแกะของพ่อ เมื่อมีสิงโตหรือหมีมาคาบแกะไปจากฝูง

35ข้าพเจ้าไล่ตามฟาดฟันช่วยแกะนั้นออกมาจากปากของสิงโต หากมันหันมาเล่นงาน ข้าพเจ้าก็จะกระชากขนของมัน ฟาดมัน และฆ่าเสีย

36ผู้รับใช้ของท่านได้ฆ่าทั้งสิงโตและหมีมาแล้ว ชาวฟีลิสเตียผู้ไม่ได้เข้าสุหนัตคนนี้จะเป็นเหมือนสัตว์เหล่านั้น เพราะเขามาสบประมาทกองทัพของพระเจ้าผู้มีชีวิตอยู่

37พระยาห์เวห์ผู้ช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากเขี้ยวเล็บของสิงโตและหมี จะช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากมือชาวฟีลิสเตียผู้นี้” ซาอูลพูดกับดาวิดว่า “ไปเถิด ขอพระยาห์เวห์อยู่กับเจ้า”

38จากนั้นซาอูลก็ให้ดาวิดสวมชุดนักรบของซาอูลเอง มีเสื้อเกราะและหมวกเกราะทองสัมฤทธิ์

39ดาวิดสะพายดาบทับเสื้อเกราะ ลองเดินวนไปรอบๆ เพราะไม่คุ้นเคยกับชุดแบบนี้มาก่อน ดาวิดพูดกับซาอูลว่า “ข้าพเจ้าออกไปอย่างนี้ไม่ได้เพราะไม่เคยชิน” แล้วดาวิดก็ถอดชุดนั้นออก

40จากนั้นเขาหยิบไม้เท้าและไปเก็บหินเกลี้ยงห้าก้อนจากลำธารใส่ไว้ในย่ามของเขา ในมือถือสลิง เดินเข้าไปหาชาวฟีลิสเตียคนนั้น

41ขณะนั้นโกลิอัทเดินเข้ามาหาดาวิด มีคนแบกโล่เดินนำหน้า

42เมื่อเขาเห็นดาวิดซึ่งตัวเล็กยิ่งกว่าเด็กผู้ชาย และรูปหล่อผิวพรรณดี ก็นึกดูหมิ่น

43และกล่าวว่า “เห็นข้าเป็นหมาหรือไง ถึงได้ถือไม้เท้าออกมาหา” แล้วก็แช่งด่าดาวิดโดยอ้างนามเทพเจ้าต่างๆ ของตน

44โกลิอัทพูดว่า “มาสิ เดี๋ยวข้าจะแล่เนื้อเจ้าให้นกและสัตว์ป่ากิน!”

45ดาวิดพูดว่า “เจ้าถือดาบ ถือหอก และหอกซัดมาสู้กับข้า ส่วนข้าจะสู้กับเจ้าในนามพระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ พระเจ้าของกองทัพอิสราเอลซึ่งเจ้าลบหลู่

46วันนี้พระยาห์เวห์จะมอบเจ้าไว้ในมือข้า และข้าจะฆ่าและตัดหัวเจ้า วันนี้ข้าจะเอาซากศพของกองทัพฟีลิสเตียให้นกและสัตว์ป่ากิน แล้วทั้งโลกจะได้รู้ว่ามีพระเจ้าในอิสราเอล

47คนทั้งปวงที่ชุมนุมกันอยู่ที่นี่จะได้รู้ว่าพระยาห์เวห์ไม่ได้ช่วยให้รอดด้วยดาบหรือหอก การศึกครั้งนี้เป็นของพระยาห์เวห์ พระองค์จะมอบเจ้าทุกคนไว้ในมือของพวกเรา”

48ขณะที่โกลิอัทเข้ามาใกล้เพื่อต่อสู้ ดาวิดก็วิ่งเข้าไปประจันหน้า

49เอามือล้วงลงไปในย่ามหยิบก้อนหินออกมาคล้องเข้ากับสลิง แล้วเหวี่ยงก้อนหินอัดเข้าที่หน้าผากของโกลิอัท ก้อนหินฝังจมเข้าไป โกลิอัทล้มคว่ำลงกับพื้น

50เป็นอันว่าดาวิดพิชิตชาวฟีลิสเตียคนนั้นด้วยสลิงและก้อนหิน แม้ไม่มีดาบแต่ก็ล้มเขาได้และฆ่าเขาเสีย

51ดาวิดวิ่งขึ้นไปยืนบนร่างของเขา ดึงดาบของโกลิอัทออกจากฝัก หลังจากฆ่าเขาแล้ว ดาวิดก็ใช้ดาบนั้นตัดศีรษะเขา เมื่อชาวฟีลิสเตียเห็นวีรบุรุษของตนตายเสียแล้ว ก็หันหลังวิ่งหนีไป

52คนอิสราเอลและยูดาห์จึงโห่ร้องมีชัย แล้วรุกไล่ฟีลิสเตียไปไกลถึงทางเข้าเมืองกัท และประตูเมืองเอโครน ศพชาวฟีลิสเตียเกลื่อนกลาดตลอดเส้นทางชาอาราอิมที่จะไปยังเมืองกัทและเมืองเอโครน

53หลังจากนั้นชาวอิสราเอลก็กลับมาปล้นค่ายของชาวฟีลิสเตีย

54ดาวิดนำศีรษะของโกลิอัทไปยังเยรูซาเล็ม และเก็บอาวุธของเขาไว้ในเต็นท์ของตน

55ขณะซาอูลเฝ้ามองดาวิดออกไปสู้กับโกลิอัท เขาถามแม่ทัพอับเนอร์ว่า “อับเนอร์ เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นลูกเต้าเหล่าใคร” อับเนอร์ตอบว่า “ข้าแต่กษัตริย์ ท่านมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด ข้าพเจ้าไม่ทราบฉันนั้น”

56ซาอูลพูดว่า “ไปสืบมาสิว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นลูกของใคร”

57ทันทีที่ดาวิดกลับจากสังหารโกลิอัท อับเนอร์นำตัวเขามาพบซาอูล ดาวิดยังหิ้วศีรษะของโกลิอัทอยู่

58ซาอูลถามว่า “พ่อหนุ่ม เจ้าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร” ดาวิดพูดว่า “ข้าพเจ้าเป็นลูกชายของเจสซีแห่งเบธเลเฮม ผู้รับใช้ของท่าน”