Job 30

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →

1“แต่เดี๋ยวนี้ คนที่อ่อนกว่าเย้ยหยันข้า ซึ่งพ่อของคนเหล่านั้น ข้ายังรังเกียจ ที่จะให้อยู่กับสุนัขเลี้ยงแกะของข้า

2มืออันเปี่ยมพลังของพวกเขามีประโยชน์อะไรกับข้า ในเมื่อเขาหมดกำลังวังชาแล้ว

3พวกเขาผอมโซเพราะอดอยากและหิวโหย ท่อง ไปในแผ่นดินที่แห้งแล้ง ในดินแดนรกร้างยามค่ำคืน

4พวกเขาเก็บสมุนไพรรสเค็มตามพุ่มไม้ และเก็บรากต้นซากเป็นอาหาร

5พวกเขาถูกขับไล่ออกจากสังคม คนตะโกนไล่ราวกับเป็นขโมย

6พวกเขาถูกบังคับให้อาศัยตามลำธารที่แห้งขอด ในโพรงหรือซอกหิน

7พวกเขาส่งเสียงร้องอยู่ตามพุ่มไม้ และเบียดเสียดกันอยู่ใต้พงไม้

8พวกเขาเป็นคนถ่อยด้อยสกุล ถูกขับไล่ไปจากแผ่นดิน

9และตอนนี้คนหนุ่มพวกนั้นร้องเพลงเย้ยข้า ข้าตกเป็นขี้ปากของพวกเขา

10พวกเขารังเกียจข้าและไม่เข้ามาใกล้ พวกเขาไม่ลังเลที่จะถ่มน้ำลายรดข้า

11ในเมื่อพระเจ้าปลดธนูของข้า และข่มเหงข้าแล้ว พวกเขาก็ทิ้งความยับยั้งชั่งใจต่อหน้าข้า

12ข้าถูกเผ่านี้ จู่โจมมาทางขวา พวกเขาวางบ่วงไว้ดักเท้าข้า และโอบล้อมเข้ามาต่อสู้กับข้า

13พวกเขาปิดกั้นทางหนีของข้า และทำลายล้างข้า พวกเขาพูดว่า ‘ไม่มีใครช่วยเขาได้’

14พวกเขาบุกเข้ามาตามช่องโหว่ กลิ้งเข้ามาท่ามกลางซากปรักหักพัง

15ความหวาดกลัวท่วมท้นข้า ศักดิ์ศรีของข้าสูญสิ้นไปเหมือนลมพัด สวัสดิภาพของข้าลอยลับไปดั่งเมฆ

16บัดนี้ชีวิตของข้าตกต่ำลง วันแห่งความทุกข์ระทมยึดข้าไว้

17ค่ำคืนทิ่มแทงกระดูกของข้า ความเจ็บปวดกัดกินข้าไม่หยุด

18โดยฤทธิ์เดชอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ พระเจ้ากลายเป็นเหมือนเสื้อ พระองค์รัดตัวข้าเหมือนคอเสื้อ

19พระองค์เหวี่ยงข้าลงในโคลน ข้ากลายเป็นเหมือนฝุ่นและขี้เถ้า

20พระเจ้า ข้าร้องบอกพระองค์ แต่พระองค์ไม่ตอบ ข้ายืนขึ้น พระองค์ก็เพียงแต่มองเท่านั้น

21พระองค์โหดร้ายต่อข้า และเล่นงานข้าด้วยมืออันมีฤทธิ์ของพระองค์

22พระองค์ฉวยข้าขึ้น และให้ลมพัดข้าไป พระองค์เหวี่ยงข้าไปในพายุ

23ข้ารู้ว่าพระองค์จะนำข้าไปสู่ความตาย ไปยังที่ซึ่งกำหนดไว้ให้ทุกชีวิต

24แน่นอนว่าไม่มีใครยื่นมือช่วยคนที่แตกสลาย เมื่อเขาทุกข์ยากและร้องขอให้ช่วย

25ข้าไม่ได้ร้องไห้เพื่อคนตกทุกข์หรือ จิตวิญญาณข้าไม่ได้โศกเศร้าเพื่อคนยากไร้หรือ

26แต่เมื่อข้าหวังสิ่งดีกลับได้สิ่งเลวร้าย เมื่อข้ามองหาความสว่างกลับได้ความมืดมน

27จิตใจของข้าทุกข์ร้อนไม่หยุดหย่อน พบแต่วันอันทุกข์ระทม

28ผิวข้าหมองคล้ำแต่ไม่ใช่เพราะกรำแดด ข้ายืนขึ้นในที่ประชุม และร้องขอความช่วยเหลือ

29แต่ข้ากลายเป็นพี่น้องกับหมาป่า และเป็นเพื่อนกับนกเค้าแมว

30ผิวของข้าดำและลอก ร่างกายข้าร้อนเป็นไฟด้วยพิษไข้

31พิณของข้าบรรเลงเสียงคร่ำครวญ และปี่ของข้าบรรเลงเสียงร่ำไห้”

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →

หนังสือแนะนำ

อรรถาธิบาย อรรถาธิบาย Job → เฝ้าเดี่ยว คู่มือเฝ้าเดี่ยว Job → รับพระคัมภีร์นี้ พระคัมภีร์ศึกษา TCV (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ) →