Ruth 2

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1นาโอมีนั้นมีญาติฝ่ายสามีผู้หนึ่งซึ่งมีฐานะดีอยู่ในตระกูลเดียวกับเอลีเมเลค เขาชื่อโบอาส

2ฝ่ายรูธหญิงสาวชาวโมอับพูดกับนาโอมีว่า “ให้ลูกเข้าไปคอยเก็บรวงข้าวตกในนาเถิด คงจะมีคนยอมให้ลูกเก็บบ้าง” นาโอมีตอบว่า “ไปเถิดลูก”

3รูธก็ออกไปเก็บรวงข้าวที่ตกเรี่ยรายหลังคนเกี่ยวในทุ่งนา ปรากฏว่าที่นาซึ่งรูธเข้าไปนั้นเป็นของโบอาสซึ่งเป็นคนตระกูลเดียวกับเอลีเมเลค

4ขณะนั้นโบอาสกลับมาจากเบธเลเฮมและพูดทักทายคนเกี่ยวข้าวว่า “ขอพระยาห์เวห์อยู่กับพวกเจ้าเถิด” พวกเขาตอบว่า “ขอพระยาห์เวห์อวยพรท่านเถิด”

5โบอาสถามผู้ควบคุมดูแลการเกี่ยวข้าวว่า “หญิงสาวคนนั้นเป็นของผู้ใด”

6ผู้ควบคุมดูแลตอบว่า “เธอคือหญิงชาวโมอับที่มาจากโมอับพร้อมนาโอมี

7เธอมาขอว่า ‘โปรดอนุญาตให้ฉันเก็บรวงข้าวตกที่หลงเหลือจากคนเกี่ยวด้วยเถิด’ เธอเข้ามาในทุ่งนาและอยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้าจนถึงเวลานี้ เธอหยุดพักใต้ร่มเงาบ้างเพียงครู่เดียว”

8โบอาสจึงกล่าวกับรูธว่า “ลูกเอ๋ย ฟังเถิด ไม่ต้องไปเก็บข้าวในนาอื่นหรอก อยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องไปไหน อยู่กับพวกผู้หญิงที่ทำงานให้ฉัน

9ดูที่นาซึ่งมีคนเก็บเกี่ยวอยู่ คอยตามหลังพวกผู้หญิง ฉันสั่งพวกหนุ่มๆ ไว้แล้วว่าไม่ให้มายุ่มย่ามกับเธอ ถ้าหิวน้ำก็เชิญตามสบาย มาดื่มจากหม้อน้ำที่พวกหนุ่มๆ ตักไว้เถิด”

10รูธจึงหมอบลงซบหน้ากับพื้น และถามเขาว่า “ทำไมท่านจึงเมตตากรุณาต่อดิฉันเช่นนี้ ทั้งๆ ที่ดิฉันเป็นเพียงคนต่างชาติ”

11โบอาสตอบว่า “ฉันได้ยินทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ ที่ได้แสดงความรักและน้ำใจต่อแม่สามีตั้งแต่สามีของเธอตายจากไป ทั้งรู้ถึงการที่เธอจากพ่อแม่ จากบ้านเกิดเมืองนอนมาอาศัยอยู่กับผู้คนซึ่งเธอไม่เคยรู้จักมาก่อน

12ขอพระยาห์เวห์ตอบแทนเธอที่ได้ทำเช่นนั้น และขอพระยาห์เวห์พระเจ้าของคนอิสราเอลผู้ซึ่งเธอเข้ามาลี้ภัยอยู่ใต้ร่มปีก จะให้รางวัลอันอุดมแก่เธอ”

13รูธจึงกล่าวว่า “เจ้านายของดิฉัน ขอให้ดิฉันเป็นที่โปรดปรานของท่านต่อไป ท่านได้ปลอบใจและพูดกับดิฉันซึ่งเป็นผู้รับใช้ของท่านอย่างกรุณา ทั้งๆ ที่ดิฉันก็ไม่ได้เป็นคนงานของท่าน”

14เมื่อถึงเวลาอาหาร โบอาสกล่าวกับเธอว่า “มาเถิด มากินขนมปังจิ้มเหล้าองุ่นรสเปรี้ยวกับเราเถิด” ขณะที่เธอนั่งร่วมวงกับคนเกี่ยวข้าว โบอาสยื่นข้าวคั่วให้ เธอรับประทานจนอิ่มและเหลือไว้บ้าง

15เมื่อเธอกลับไปเก็บข้าวอีก โบอาสสั่งคนงานหนุ่มๆ ของเขาว่า “ปล่อยให้เธอเก็บข้าวจากฟ่อนข้าวได้ และอย่าตำหนิเธอ

16จงดึงรวงข้าวจากมัดทิ้งลงบ้างเพื่อให้เธอเก็บ และอย่าดุด่าเธอ”

17ฉะนั้นรูธจึงเก็บข้าวบาร์เลย์อยู่ในนาจนถึงเย็น จากนั้นเธอนวดข้าวที่เก็บมาและได้ข้าวหนึ่งเอฟาห์

18เธอนำข้าวกลับไปในเมืองและแม่สามีก็เห็นว่าเธอเก็บได้มากเพียงใด รูธยังได้นำอาหารมื้อกลางวันที่เหลือไว้มาให้แม่สามีด้วย

19นาโอมีถามว่า “ไปเก็บมาจากไหนกันวันนี้ เจ้าไปทำงานที่ไหน ขอพระเจ้าอวยพรคนนั้นที่ใจดีต่อเจ้า” รูธจึงเล่าให้แม่สามีฟังเกี่ยวกับคนนั้นที่เป็นเจ้าของที่นาที่เธอไปทำงาน และบอกว่า “คนที่ฉันไปทำงานให้วันนี้ชื่อว่าโบอาส”

20นาโอมีพูดกับลูกสะใภ้ว่า “ขอพระยาห์เวห์อวยพรเขาด้วยเถิด พระองค์ไม่หยุดแสดงความกรุณา ทั้งต่อคนที่ยังมีชีวิตอยู่และคนที่ตายจากไป” เธอกล่าวอีกว่า “ชายคนนี้เป็นญาติสนิทคนหนึ่งของเรา เขาเป็นคนหนึ่งที่มีหน้าที่ตามกฎหมายเพื่อช่วยเหลือเราในฐานะผู้มีสิทธิ์ไถ่ ”

21แล้วรูธหญิงสาวชาวโมอับจึงพูดว่า “เขายังกล่าวกับลูกว่า ‘จงอยู่กับคนงานของฉันจนกว่าพวกเขาจะเก็บเกี่ยวข้าวของฉันเสร็จ’ ”

22นาโอมีกล่าวกับรูธลูกสะใภ้ของเธอว่า “ลูกไปกับพวกผู้หญิงที่ทำงานให้เขานั่นแหละดีแล้ว เพราะถ้าไปอยู่ในนาของคนอื่น ลูกอาจได้รับอันตราย”

23ดังนั้นรูธจึงเก็บข้าวอยู่กับคนงานหญิงของโบอาสจนสิ้นสุดการเก็บเกี่ยวข้าวบาร์เลย์และข้าวสาลี และเธออาศัยอยู่กับแม่สามี

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →