1 Corinthians 9

Thai Tok

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1เปา โลอ้าง สิทธิ ของ อัครสาวก ที่ เขา ควร จะ ได้ รับ ข้าพเจ้า มิได้ เป็น อัครสาวก หรือ ข้าพเจ้า มิได้ มี เสรีภาพ หรือ ข้าพเจ้า มิได้ เห็น พระ เยซู คริสต์ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ของ เรา หรือ ท่าน ทั้งหลาย มิได้ เป็น ผล งาน ของ ข้าพเจ้า ใน องค์ พระผู้เป็นเจ้า หรือ

2ถ้า ข้าพเจ้า มิได้ เป็น อัครสาวก ใน สายตา ของ คน อื่น ข้าพเจ้า ก็ ยัง คง เป็น อัครสาวก ใน สายตา ของ ท่าน อย่าง ไม่ ต้อง สงสัย เพราะ พวก ท่าน คือ ตรา ตำแหน่ง อัครสาวก ของ ข้าพเจ้า ใน องค์ พระผู้เป็นเจ้า

3ถ้า ผู้ ใด สอบสวน ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า ก็ จะ บอก ว่า

4เรา ไม่ มี สิทธิ์ ที่ จะ กิน และ ดื่ม หรือ

5เรา ไม่ มี สิทธิ์ ที่ จะ พา พี่น้อง ซึ่ง เป็น ภรรยา ไป ไหน ๆ ด้วย กัน เหมือน อย่าง อัครสาวก อื่นๆ และ บรรดา น้อง ชาย ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า และ เคฟาส หรือ

6เฉพาะ ข้าพเจ้า และ บา ร นา บัสเท่านั้น หรือ ที่ ไม่ มี สิทธิ์ จะ เลิก ทำ งาน หา เลี้ยง ชีพ

7ผู้ ประกาศ ข่าว ประเสริฐ ก็ ควร ได้ รับ การ เลี้ยง ชีพ ด้วย ข่าว ประเสริฐ นั้น ใคร บ้าง ที่ เป็น ทหาร ไป ใน การ ศึก สงคราม และ ต้อง กิน เสบียง ของ ตัว เอง หรือ ใคร บ้าง ที่ ทำ สวน ปลูก ต้น องุ่น และ มิได้ กิน ผล องุ่น ใน สวน นั้น หรือ ใคร บ้าง ที่ เลี้ยง สัตว์ และ มิได้ กินน้ำ นม ของ ฝูง สัตว์ นั้น

8ข้าพเจ้า กล่าว อย่าง นี้ ตาม อย่าง มนุษย์ หรือ พระราชบัญญัติ มิได้ กล่าว อย่าง นี้ เหมือน กัน หรือ

9เพราะว่า ใน พระราชบัญญัติ ของ โมเสส เขียน ไว้ ว่า ` อย่า เอา ตะกร้า ครอบ ปาก วัว เมื่อ มัน กำลัง นวดข้าว อยู่ ' พระเจ้า ทรง เป็น ห่วง วัว หรือ

10หรือ พระองค์ ได้ ตรัส เพื่อ ประโยชน์ ของ เรา ทั้งหลาย แท้จริง คำ นั้น ท่าน เขียน ไว้ เพื่อ ประโยชน์ ของ เรา ทั้งหลาย ให้ คน ที่ ไถนา ไถ ด้วย ความ หวัง ใจ และ ให้ คน ที่ นวดข้าว นวด ด้วย ความ หวัง ใจ ว่า จะ ได้ ประโยชน์ ตาม ที่ เขา หวัง

11ถ้า เรา ได้ หว่าน ของ สำหรับ จิต วิญญาณ ให้ แก่ ท่าน แล้ว จะ มาก ไป หรือ ที่ เรา จะ เกี่ยว ของ สำหรับ เนื้อ หนัง จาก ท่าน

12ถ้า คน อื่น มี สิทธิ์ ที่ จะ ได้ รับ ประโยชน์ จาก ท่าน เรา ไม่ มี สิทธิ์ ที่ จะ ได้ รับ ยิ่ง กว่า เขา อีก หรือ ถึง กระนั้น เรา ก็ มิได้ ใช้ สิทธิ์ นี้ เลย แต่ ยอม ทน ทุกข์ ยาก สารพัด เพื่อ เรา จะ ไม่ เป็น อุปสรรค ขัดขวาง ข่าว ประเสริฐ ของ พระ คริสต์

13ท่าน ไม่ รู้ หรือ ว่า คน ที่ ปรนนิบัติ เรื่อง สิ่ง บริสุทธิ์ ก็ กิน อาหาร ของ พระ วิหาร และ คน ปรนนิบัติ ที่ แท่น บูชา ก็ รับ ส่วน แบ่ง จาก แท่น บูชา นั้น

14ทำนอง เดียวกัน องค์ พระผู้เป็นเจ้า ได้ ทรง บัญชา ไว้ ว่า คน ที่ ประกาศ ข่าว ประเสริฐ ควร ได้ รับ การ เลี้ยง ชีพ ด้วย ข่าว ประเสริฐ นั้น

15แต่ ข้าพเจ้า ไม่ ได้ ใช้ สิทธิ์ เหล่า นี้ เลย ที่ ข้าพเจ้า เขียน เรื่อง นี้ ก็ มิ ใช่ เพื่อ จะ ให้ เขา กระทำ อย่าง นั้น แก่ ข้าพเจ้า เพราะ ข้าพเจ้า ยอม ตาย เสีย ดี กว่า ที่ จะ ให้ ผู้ ใด ทำลาย เกียรติ อัน นี้ ของ ข้าพเจ้า

16เพราะ ถึง แม้ ว่า ข้าพเจ้า ประกาศ ข่าว ประเสริฐ นั้น ข้าพเจ้า ไม่ มี เหตุ ที่ จะ อวด ได้ เพราะ จำเป็น ที่ ข้าพเจ้า จะ ต้อง ประกาศ ถ้า ข้าพเจ้า ไม่ ประกาศ ข่าว ประเสริฐ วิบัติ จะ เกิด แก่ ข้าพเจ้า

17เพราะ ถ้า ข้าพเจ้า ประกาศ อย่าง เต็มใจ ข้าพเจ้า ก็ จะ ได้ บำเหน็จ แต่ ถ้า กระทำ การ ประกาศ นั้น โดย ฝืน ใจ ก็ ยัง เป็นการ ที่ ทรง มอบ หน้าที่ ประกาศ ข่าว ประเสริฐ ไว้ ให้ ข้าพเจ้า กระทำ

18แล้ว อะไร เล่า จะ เป็น บำเหน็จ ของ ข้าพเจ้า คือ เมื่อ ข้าพเจ้า ประกาศ ข่าว ประเสริฐ ข้าพเจ้า ได้ ประกาศ ข่าว ประเสริฐ ของ พระ คริสต์ โดย ไม่ คิด ค่า จ้าง เพื่อ จะ ไม่ ได้ ใช้ สิทธิ์ ใน ข่าว ประเสริฐ นั้น อย่าง เต็มที่

19เปา โลยอม ทำ ทุก วิถี ทาง เพื่อ จะ นำ จิต วิญญาณ เพราะ ถึง แม้ ว่า ข้าพเจ้า มิได้ อยู่ ใน บังคับ ของ ผู้ ใด ข้าพเจ้า ก็ ยัง ยอม ตัว เป็น ทาส คน ทั้งปวง เพื่อ จะ ได้ ชนะ ใจ คน มาก ยิ่ง ขึ้น

20ต่อ พวกยิว ข้าพเจ้า ก็ ทำตัว เหมือนยิว เพื่อ จะ ได้ พวกยิว ต่อ พวก ที่ อยู่ ใต้ พระราชบัญญัติ ข้าพเจ้า ก็ เป็น เหมือน คน อยู่ ใต้ พระราชบัญญัติ เพื่อ จะ ได้ คน ที่ อยู่ ใต้ พระราชบัญญัติ นั้น

21ต่อ คน ที่ อยู่ นอก พระราชบัญญัติ ข้าพเจ้า ก็ ทำตัว เหมือน คนนอก พระราชบัญญัติ เพื่อ จะ ได้ คน ที่ อยู่ นอก พระราชบัญญัติ นั้น ( แต่ ข้าพเจ้า มิได้ อยู่ นอก พระราชบัญญัติ ของ พระเจ้า แต่ อยู่ ใต้ พระราชบัญญัติ แห่ง พระ คริสต์ )

22ต่อ คน อ่อนแอ ข้าพเจ้า ก็ ทำตัว เหมือน คน อ่อนแอ เพื่อ จะ ได้ คน อ่อนแอ ข้าพเจ้า ยอม เป็น คน ทุก ชนิด ต่อ คน ทั้งปวง เพื่อ จะ ช่วย เขา ให้ รอด ได้ บ้าง โดย ทุก วิถี ทาง

23ข้าพเจ้า ทำ อย่าง นี้ เพราะ เห็นแก่ ข่าว ประเสริฐ เพื่อ ข้าพเจ้า จะ ได้ มี ส่วน กับ ท่าน ใน ข่าว ประเสริฐ นั้น

24ท่าน ไม่ รู้ หรือ ว่า คน เหล่า นั้น ที่ วิ่ง แข่ง กัน ก็ วิ่ง ด้วย กัน ทุก คน แต่ คน ที่ ได้ รับ รางวัล มีค น เดียว เหตุ ฉะนั้น จง วิ่ง เพื่อ ชิง รางวัล ให้ ได้

25ฝ่าย นักกีฬา ทุก คน ก็ เคร่งครัด ใน ระเบียบ ทุก อย่าง แล้ว เขา กระทำ อย่าง นั้น เพื่อ จะ ได้ มงกุฎ ใบไม้ ซึ่ง ร่วงโรย ได้ แต่ เรา กระทำ เพื่อ จะ ได้ มงกุฎ ที่ ไม่ มี วัน ร่วงโรย เลย

26ดังนั้น ส่วน ข้าพเจ้า วิ่ง แข่ง อย่าง นี้ โดย มี เป้าหมาย ข้าพเจ้า ได้ ต่อสู้ อย่าง นี้ ไม่ ใช่ อย่าง นัก มวย ที่ ชก ลม

27แต่ ข้าพเจ้า ระงับ ความ ปรารถนา ฝ่าย เนื้อ หนัง ให้ อยู่ ใต้ บังคับ เพราะ เกรง ว่า โดย ทาง หนึ่ง ทาง ใด เมื่อ ข้าพเจ้า ได้ ประกาศ แก่ คน อื่น แล้ว ตัว ข้าพเจ้า เอง จะ เป็น คน ที่ ใช้ การ ไม่ ได้

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →