Esther 9

Thai Tok

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1พวก ยิวป้องกัน ตน เอง ได้ ใน เดือน ที่ สิบ สอง ซึ่ง เป็น เดือน อาดาร์ วัน ที่ สิบ สาม เดือน นั้น เมื่อ จะ ปฏิบัติ ตาม พระ บัญชา ของ กษัตริย์ และ กฤษฎีกา ใน วัน นั้น เอง ที่ ศัตรู ของ พวก ยิวหวัง จะ เป็น ใหญ่ เหนือ พวกยิว ( แต่ ซึ่ง ถูก เปลี่ยน ไป เป็น วัน ที่ พวก ยิวได้ความ เป็น ใหญ่ เหนือ พวก ที่ เกลียด ชัง เขา )

2พวก ยิวก็ ชุมนุม กัน ใน บรรดา หัวเมือง ตลอด ทั่ว ทุก มณฑล ของ กษัตริย์ อาหสุเอรัส เพื่อ จะ จับ พวก ที่ หา ช่อง ทำร้าย เขา ไม่ มี ผู้ ใด ต่อต้าน พวก เขา ได้ เพราะ ความ กลัว เขา ครอบงำ เหนือ ชน ชาติ ทั้งปวง

3บรรดา เจ้านาย ทั้งปวง ของ มณฑล และ สมุหเทศาภิบาล และ ผู้ ว่า ราชการ เมือง และ เจ้าหน้าที่ ราชการ ก็ ช่วย พวก ยิวด้วย เพราะ ความ กลัว โม ร เด คัยครอบงำ เขา

4เหตุ ว่า โม ร เด คัยเป็น ใหญ่ อยู่ ใน ราช สำนัก ของ กษัตริย์ และ ชื่อเสียง ของ ท่าน เลื่องลือ ไป ทั่ว ทุก มณฑล เพราะ ชาย ที่ ชื่อ โม ร เด คัยนั้น มี อำนาจ มาก ยิ่ง ขึ้น ทุกที

5พวก ยิวจึง โจมตี ศัตรู ทั้งหมด ของ ตน ด้วย ฟันดาบ สังหาร และ ทำลาย เขา และ ทำ แก่ ผู้ ที่ เกลียด ชัง เขา ตามใจ ชอบ

6ใน สุ สาป รา สา ท พวก ยิวได้ สังหาร และ ทำลาย ล้าง เสีย ห้า ร้อย คน

7ได้ สังหาร ปา ร ชัน ดาธา และ ดาลโฟน และอัสปาธา

8และ โป ราธา และ อา ดัลยา และ อารี ดาธา

9และ ปา รมัชทา และ อารีสัย และ อารีดัย และ ไว ซาธา

10คือ เขา สังหาร บุตร ชาย ทั้ง สิบ ของ ฮา มาน บุตร ชาย ฮัมเม ดาธา ศัตรู ของ พวกยิว แต่ เขา มิได้ ปล้น ข้าวของ

11ใน วัน นั้น จำนวน คน ที่ ถูก ฆ่า ใน สุ สาป รา สา ท ก็ ถูก นำ มา รายงาน ต่อ เบื้อง พระ พักตร์ กษัตริย์

12กษัตริย์ จึง ตรัส กับ พระ ราชินี เอส เธอ ร์ว่า " พวก ยิวได้ สังหาร และ ทำลาย ล้าง เสีย ห้า ร้อย คนใน สุ สาป รา สา ท รวม ทั้ง บุตร ชาย ทั้ง สิบ คน ของ ฮา มาน ด้วย แล้ว เขา ได้ ทำ อะไร กัน บ้าง ใน มณฑล ที่ เหลือ อยู่ ของ กษัตริย์ นั้น บัดนี้ คำร้องขอ ง พระนาง คือ อะไร เรา จะ ประทาน ให้ คำ ทูล ขอ ของ พระนาง มี อะไร อีก ต่อ ไป อีก บ้าง เรา ก็ จะ กระทำ ตาม นั้น "

13พระนาง เอส เธอ ร์ทูล ว่า " ถ้า เป็น ที่ พอ พระทัย กษัตริย์ ขอ ให้ พวก ยิวที่ อยู่ ใน สุ สา ได้ กระทำ ตาม กฤษฎีกา ของ วัน นี้ ใน วัน พรุ่งนี้ อีก และ ขอ ให้ แขวน บุตร ชาย ทั้ง สิบ ของ ฮา มาน บน ตะแลงแกง "

14กษัตริย์ ได้ ทรง บัญชา ให้ กระทำ เช่น นั้น มี กฤษฎีกา ออก ใน สุ สา และ บุตร ชาย ทั้ง สิบ คน ของ ฮา มาน ก็ ถูก แขวน

15พวก ยิวที่ อยู่ ใน สุ สา ชุมนุม กัน ใน วัน ที่ สิบ สี่ เดือน อา ดาร์ด้วย และ ได้ สังหาร สาม ร้อย คนใน สุ สา แต่ เขา มิได้ ริบ ข้าวของ

16ฝ่าย พวก ยิวอื่นๆ ซึ่ง อยู่ ใน มณฑล ของ กษัตริย์ ก็ ชุมนุม กัน ป้องกัน ชีวิต และ พ้น ศัตรู ของ เขา เขา สังหาร ผู้ ที่ เกลียด ชัง เขา เสีย เจ็ด หมื่น ห้า พัน คน แต่ เขา มิได้ ริบ ข้าวของ

17เหตุ นี้ เกิด ขึ้น ใน วัน ที่ สิบ สาม เดือน อาดาร์ และ ใน วัน ที่ สิบ สี่ เขา หยุด พัก และ กระทำ วัน นั้น ให้ เป็น วัน กิน เลี้ยง และ ยินดี

18แต่ พวก ยิวที่ อยู่ ใน สุ สา ชุมนุม กัน ใน วัน ที่ สิบ สาม และ วัน ที่ สิบ สี่ และ หยุด พัก ใน วัน ที่ สิบ ห้า ทำให้ วัน นั้น เป็น วัน กิน เลี้ยง และ ยินดี

19เพราะฉะนั้น พวก ยิวใน ชนบท ที่ อยู่ ตาม หัวเมือง ที่ ไม่ มี กำแพง ถือ วัน ที่ สิบ สี่ ของ เดือน อา ดาร์เป็น วัน แห่ง ความ ยินดี และ กิน เลี้ยง และ ถือ เป็น วัน รื่นเริง และ เป็น วัน ที่ เขา ส่ง ของขวัญ ไป ให้ กันและกัน

20เทศกาล เปอร์ริมเริ่มต้น และ โม ร เด คัยบันทึก เรื่อง นี้ และ ส่ง จดหมาย ไป ยัง พวก ยิวทั้งปวง ผู้ อยู่ ใน มณฑล ทั้งปวง ของ กษัตริย์ อาหสุเอรัส ทั้ง ใกล้ และ ไกล

21ชักชวน เขา ให้ ถือ วัน ที่ สิบ สี่ เดือน อาดาร์ และ วัน ที่ สิบ ห้า เดือน เดียวกัน ทุกๆ ปี

22เป็น วัน ที่ พวก ยิวพ้น จาก ศัตรู ของ เขา และ เป็น เดือน ที่ เปลี่ยน ความ โศก เศร้า เป็นความ ยินดี และ การ คร่ำครวญ เป็น วัน รื่นเริง ให้ แก่ เขา และ ให้ เขา ถือ เป็น วัน กิน เลี้ยง และ วัน ยินดี เป็น วัน ที่ ส่ง ของขวัญ แก่ กันและกัน และ ให้ ของขวัญ แก่ คน จน

23พวก ยิวจึง ตกลง กระทำ ตาม ที่ เขา ตั้งต้น แล้ว และ ตาม ที่ โม ร เด คัยเขียน ไป ถึง เขา

24เพราะ ฮา มาน บุตร ชาย ฮัมเม ดาธา คน อา กัก ศัตรู ของ พวก ยิวทั้งปวง ได้ ปอง ร้าย ต่อ พวก ยิวเพื่อ ทำลาย เขา ได้ ทอดเปอร์ คือ ฉลาก เพื่อ ล้างผลาญ และ ทำลาย เขา

25แต่ เมื่อ พระนาง เอส เธอ ร์เข้าเฝ้า กษัตริย์ พระองค์ ทรง บัญชา เป็น ลายลักษณ์ อักษร ให้ แผนการ มุ่ง ร้าย ของ ท่าน ซึ่ง ท่าน ได้คิด ต่อ พวก ยิวนั้น กลับ ตกลง บน ศีรษะ ของ ท่าน เอง และ ให้ ตัว ท่าน กับ บุตร ชาย ของ ท่าน ถูก แขวน บน ตะแลงแกง

26เพราะฉะนั้น เขา จึง เรียก วัน เหล่า นี้ ว่า เปอร์ริม ตาม คำเปอร์ ดังนั้น เพราะ ทุก อย่าง ที่ เขียน ไว้ ใน จดหมาย นี้ และ เพราะ สิ่ง ที่ พวก ยิวต้อง เผชิญ ใน เรื่อง นี้ และ สิ่ง ที่ อุบัติ แก่ เขา

27พวก ยิวก็ กำหนด และ รับ ว่า ตัว เขา เอง เชื้อสาย ของ เขา และ บรรดา ผู้ ที่ เข้า จารีต ยิวจะ ถือ สอง วัน นี้ ดัง ที่ เขียน ไว้ และ ตาม เวลา ที่ กำหนด ไว้ ทุก ปี มิได้ ขาด

28และ ว่า จะ จดจำ วัน เหล่า นี้ และ ถือ ตลอด ทุก ชั่ว อายุ ทุก ครอบครัว มณฑล และ เมือง วัน เทศกาล เปอร์ริมนี้จะ ไม่ เลิก ถือ ใน ท่ามกลาง พวกยิว หรือ การ ระลึก ถึง วัน เหล่า นี้ จะ ไม่ สิ้น ลง ใน เชื้อสาย ของ เขา เลย

29แล้ว พระ ราชินี เอส เธอร์ ธิดา ของ อา บี ฮาอิล กับ โม ร เด คัยคนยิว ก็ เขียน เป็น ลายลักษณ์ อักษร รับรอง จดหมาย ฉบับ ที่ สอง นี้ เรื่อง เทศกาลเปอร์ริม

30ให้ ส่ง จดหมาย ไป ถึง ยิวทั้งปวง ใน หนึ่ง ร้อย ยี่สิบ เจ็ด มณฑล ใน ราช อาณาจักร ของ อาหสุเอรัส เป็น คำ ที่แท้ จริง ให้ อยู่ เย็น เป็น สุข

31และ ให้ ถือ วัน เทศกาล เปอร์ริมเหล่านี้ ตาม กำหนด ฤดูกาล ดัง ที่ โม ร เด คัยคน ยิวและ พระ ราชินี เอส เธอ ร์มี พระ เสาวนีย์ สั่ง พวกยิว และ ตาม ที่ เขา ตั้ง ไว้ สำหรับ ตน เอง และ สำหรับ เชื้อสาย ของ เขา เกี่ยว กับ การ อด อาหาร และ การ ร้องทุกข์ ของ เขา

32พระ บัญชา ของ พระนาง เอส เธอ ร์ตั้ง ระเบียบการ เทศกาล เปอร์ริมไว้และ มี บันทึก ไว้ ใน หนังสือ

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →