James 1

Thai Tok

Jump to: Chapter 2 →

1ยาก อบ ผู้ รับ ใช้ ของ พระเจ้า และ ของ พระ เยซู คริสต์ เจ้า คำนับ พงศ์พันธุ์ สิบ สอง ตระกูล ที่ กระจัดกระจาย อยู่ นั้น

2พี่น้อง ของ ข้าพเจ้า เมื่อ ท่าน ทั้งหลาย ตก อยู่ ใน การ ทดลอง ต่างๆ ก็ จง ถือว่า เป็น เรื่อง น่า ยินดี ทั้งสิ้น

3เพราะ ท่าน ทั้งหลาย รู้ ว่า การ ทดลอง ความ เชื่อ ของ ท่าน นั้น ทำให้ เกิด ความ เพียร

4และ จง ให้ ความ เพียร นั้น กระทำ การ จน สำเร็จ เพื่อ ท่าน ทั้งหลาย จะ สมบูรณ์ ครบถ้วน ไม่ ขาด สิ่ง ใด เลย

5ถ้า ผู้ ใด ใน พวก ท่าน ขาด สติปัญญา ก็ ให้ ผู้ นั้น ทูล ขอ จาก พระเจ้า ผู้ทรง โปรด ประทาน ให้ แก่ คน ทั้งปวง อย่าง เหลือล้น และ มิได้ ทรง ตำหนิ และ จะ ทรง ประทาน ให้ แก่ ผู้ นั้น

6แต่ จง ให้ ผู้ นั้น ทูล ขอ ด้วย ความ เชื่อ อย่า หวั่นไหว เลย เพราะว่า ผู้ ที่ หวั่นไหว ก็ เป็น เหมือน คลื่น ใน ทะเล ซึ่ง ถูก ลม พัด ซัด ไป มา

7ผู้ นั้น จง อย่า คิด ว่า จะ ได้ รับ สิ่ง ใด จาก องค์ พระผู้เป็นเจ้า เลย

8คน สองใจ เป็น คน ไม่ มั่นคง ใน บรรดา ทาง ทั้งหลาย ที่ ตน ประพฤติ นั้น

9ให้ พี่น้อง ที่ ต่ำต้อย ชื่นชมยินดี ใน การ ที่ ทรง เชิดชู เขา

10และ คน มั่งมี ก็ จง ชื่นชมยินดี เมื่อ ถูก ทำให้ ต่ำ ลง เพราะว่า เขา จะ ต้อง ล่วงลับ ไป ดุจ ดอก หญ้า

11เพราะ ทันที ที่ ตะวันขึ้น พร้อม ด้วย ความ ร้อน อัน แรง กล้า มัน ก็ กระทำ ให้ หญ้า เหี่ยวแห้ง ไป และ ดอก หญ้า ก็ ร่วง ลง และ ความ งาม ของ มัน สูญ สิ้น ไป คน มั่งมี จะ เสื่อม สูญ ไป ตาม ทาง ทั้งหลาย ของ เขา เช่น นั้น ด้วย

12ความ สุข ย่อม มี แก่ คน นั้น ที่ สู้ ทน การ ทดลอง เพราะ เมื่อ ปรากฏ ว่าผู้ นั้น ทน ได้ แล้ว เขา จะ ได้ รับ มงกุฎ แห่ง ชีวิต ซึ่ง องค์ พระผู้เป็นเจ้า ได้ ทรง สัญญา ไว้ แก่ คน ทั้งหลาย ที่รัก พระองค์

13พระเจ้า ไม่ เคย ล่อลวง ผู้ ใด แต่ ราคะ ตัณหา ของ ตัว เรา เอง ที่ ล่อลวง เรา เมื่อ ผู้ ใด ถูก ล่อลวง ให้ หลง อย่า ให้ ผู้ นั้น พูด ว่า " พระเจ้า ทรง ล่อลวง ข้าพเจ้า ให้ หลง " เพราะว่า ความ ชั่ว จะ มา ล่อลวง พระเจ้า ให้ หลง ไม่ ได้ และ พระองค์ เอง ก็ ไม่ ทรง ล่อลวง ผู้ ใด ให้ หลง เลย

14แต่ว่า ทุก คน ก็ ถูก ล่อลวง เมื่อ ตัณหา ของ ตน เอง ชักนำ ให้ กระทำ ผิด แล้ว ตัว ก็ กระทำ ตาม

15ครั้น ตัณหา เกิด ขึ้น แล้ว ก็ ทำให้ เกิด บาป และ เมื่อ บาป โต เต็มที่ แล้ว ก็ นำ ไป สู่ ความ ตาย

16พี่น้อง ที่รัก ของ ข้าพเจ้า อย่า หลง ผิด เลย

17ของ ประทาน อัน ดี ทุก อย่าง และ ของ ประทาน อัน เลิศ ทุก อย่าง ย่อม มา จาก เบื้องบน และ ส่ง ลง มา จาก พระ บิดา แห่ง บรรดา ดวง สว่าง ใน พระ บิดา ไม่ มี การ แปรปรวน หรือ ไม่ มี เงา อัน เนื่องจาก การ เปลี่ยนแปลง

18พระองค์ ได้ ทรง ให้ เรา ทั้งหลาย บังเกิด โดย พระ วจนะ แห่ง ความ จริง ตาม น้ำ พระทัย ของ พระองค์ เพื่อ เรา ทั้งหลาย จะ ได้ เป็น อย่าง ผล แรก แห่ง สรรพ สิ่ง ซึ่ง พระองค์ ทรง สร้าง นั้น

19ดังนั้น พี่น้อง ที่รัก ของ ข้าพเจ้า จง ให้ ทุก คน ไว ใน การ ฟัง ช้า ใน การ พูด ช้า ใน การ โกรธ

20เพราะว่า ความ โกรธ ของ มนุษย์ ไม่ ได้ กระทำ ให้ เกิด ความชอบ ธรรม อย่าง พระเจ้า

21เหตุ ฉะนั้น จง ถอด ทิ้ง การ โสโครก ทุก อย่าง และ การ ชั่ว ร้าย อัน ดาษดื่น และ จง น้อม ใจ รับ พระ วจนะ ที่ ทรง ปลูกฝัง ไว้ แล้ว นั้น ซึ่ง สามารถ ช่วย จิตใจ ของ ท่าน ทั้งหลาย ให้ รอด ได้

22จง เป็น ทั้ง ผู้ ฟัง และ ผู้ ประพฤติ ตาม พระ วจนะ แต่ ท่าน ทั้งหลาย จง เป็น คน ที่ ประพฤติ ตาม พระ วจนะ นั้น ไม่ ใช่ เป็น แต่ เพียง ผู้ ฟัง เท่านั้น ซึ่ง เป็นการ ล่อลวง ตน เอง

23เพราะว่า ถ้า ผู้ ใด ฟัง พระ วจนะ และ ไม่ ได้ ประพฤติ ตาม ผู้ นั้น ก็ เป็น เหมือน คน ที่ ดู หน้า ของ ตัว ใน กระจกเงา

24ด้วยว่า คน นั้นแล ดู ตัว เอง แล้วไป เสีย แล้ว ใน ทันใด นั้น ก็ ลืม ว่า ตัว เป็น อย่างไร

25ฝ่าย ผู้ ใด ที่ พิจารณา ดู ใน พระราชบัญญัติ แห่ง เสรีภาพ อัน ดี เลิศ และ ดำรง อยู่ ใน พระราชบัญญัติ นั้น ผู้ นั้น ไม่ ได้ เป็น ผู้ ฟัง แล้ว หลงลืม แต่ เป็น ผู้ ประพฤติ ตาม กิจการ นั้น คน นั้น จะ ได้ความ สุข ใน การ ของ ตน

26ความ เชื่อ แท้ ถ้า ผู้ ใด ใน พวก ท่าน ดูเหมือน ว่า เคร่งครัด ใน ความ เชื่อ และ มิได้ เหนี่ยวรั้ง ลิ้น ของ ตน ไว้ แต่ ล่อลวง ใจ ของ ตน เอง การ เคร่งครัด ใน ความ เชื่อ ของ ผู้ นั้น ก็ ไร้ ประโยชน์

27การ เคร่งครัด ใน ความ เชื่อ อย่าง บริสุทธิ์ ไร้ มลทิน ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า และ พระ บิดา นั้น คือ การ เยี่ยมเยียน เด็ก กำพร้า พ่อ และ หญิง ม่าย ที่ มีค วาม ทุกข์ ร้อน และ การ รักษา ตัว ให้ พ้น จาก ราคี ของ โลก

Jump to: Chapter 2 →