James 3

Thai Tok

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1ความ ชั่ว ร้าย ของ ลิ้น พี่น้อง ทั้งหลาย ของ ข้าพเจ้า อย่า เป็น อาจารย์ กัน มากมาย หลาย คน นัก เลย เพราะ ท่าน ก็ รู้ ว่า เรา ทั้งหลาย จะ ได้ รับ การ พิพากษา ที่ เข้มงวด กว่า ผู้ อื่น

2เพราะ เรา ทุก คน ทำ ผิด พลาด กัน ไป หลาย ๆ อย่าง ถ้า ผู้ ใด มิได้ ทำ ผิด ทาง วาจา ผู้ นั้น ก็ เป็น คน ดี รอบคอบ แล้ว และ สามารถ บังคับ ทั้ง ตัว ไว้ ได้ ด้วย

3ดูเถิด เรา เอา เหล็ก บังเหียน ใส่ ปาก ม้า เพื่อให้ มัน เชื่อฟัง เรา เรา ก็ บังคับ มัน ให้ ไป ไหน ๆ ได้ ทั้ง ตัว

4จง ดู เรือ ด้วย เช่น กัน ถึง แม้ ว่าเป็น เรือ ใหญ่ และ ถูก ลม แรง พัด แล่น ไป เรือ ก็ ยัง หัน ไป มา ด้วย หางเสือ เล็ก ๆ ตามใจ นายท้าย ที่ จะ ให้ ไป ทาง ไหน

5เช่น นั้น แหละ ลิ้น ก็ เป็น อวัยวะ เล็ก ๆ ด้วย และ พูด โอ้อวด อ้าง การ ใหญ่ จง ดูเถิด ไฟ นิดเดียว อาจ เผา ไหม้ มาก เท่าใด

6และ ลิ้น นั้น ก็ เป็นไฟ เป็น โลก แห่ง การ ชั่วช้า ซึ่ง ตั้ง อยู่ ใน บรรดา อวัยวะ ของ เรา เป็น เหตุ ให้ ทั้ง กาย เป็น มลทิน ไป ทำให้ วิถี แห่ง ธรรมชาติ เผา ไหม้ และ มัน เอง ก็ ติดไฟ จาก นรก

7เพราะ สัตว์ เดียรัจฉาน ทุก ชนิด ทั้ง นก งู และ สัตว์ ใน ทะเล ก็ เลี้ยง ให้ เชื่อง ได้ และ มนุษย์ ก็ได้ เลี้ยง ให้ เชื่อง แล้ว

8แต่ ลิ้น นั้น ไม่ มี มนุษย์ คน ใด สามารถ ทำให้ เชื่อง ได้ ลิ้น เป็น สิ่ง ชั่ว ซึ่ง ยับยั้ง ไม่ ได้ และ เต็ม ไป ด้วย พิษ ร้าย ถึง ตาย

9เรา ทั้งหลาย สรรเสริญ พระเจ้า คือ พระ บิดา ด้วย ลิ้น นั้น และ ด้วย ลิ้น นั้น เรา ก็ แช่ง ด่า มนุษย์ ซึ่ง ถูก สร้าง ขึ้น ตาม พระ ฉายา ของ พระเจ้า

10คำ สรรเสริญ และ คำ แช่ง ด่า ก็ ออก มา จาก ปาก อัน เดียวกัน พี่น้อง ทั้งหลาย ของ ข้าพเจ้า ไม่ ควร ให้ เป็น เช่น นั้น เลย

11บ่อ น้ำพุ จะ มี น้ำ จืด และ น้ำ กร่อย พุ่ง ออก มา จาก ช่อง เดียวกัน ได้ หรือ

12พี่น้อง ทั้งหลาย ของ ข้าพเจ้า ต้น มะเดื่อ จะ ออก ผล เป็น มะกอก เทศ ได้ หรือ หรือ เถา องุ่น จะ ออก ผล เป็น มะเดื่อ ได้ หรือ เช่น เดียวกัน ไม่ มี บ่อ น้ำพุ ใด จะ ให้ ทั้ง น้ำเค็ม และ น้ำ จืด ได้

13ใน พวก ท่าน ผู้ ใด มี สติปัญญา และ ประกอบด้วย ความ รู้ ก็ ให้ ผู้ นั้น แสดง การ ประพฤติ ของ ตน ด้วย กริยา อัน ดี มี ใจอ่อน สุภาพ ประกอบด้วย ปัญญา

14แต่ ถ้า ท่าน ทั้งหลาย มี ใจ อิจฉา อัน ขมขื่น และ อาการ แก่งแย่ง กัน ใน ใจ ของ ท่าน อย่า อวด เลย และ อย่า พูด มุสา ต่อ ความ จริง

15ปัญญา เช่น นี้ ไม่ ได้ มา จาก เบื้องบน แต่ เป็น ปัญญา อย่าง โลก และ เป็น เดียรัจฉาน ตัณหา และ เป็น เช่น ปีศาจ

16เพราะว่า ที่ ใด มีค วาม อิจฉา และ การ แก่งแย่ง กัน ที่ นั่น ก็ วุ่นวาย และ มี การก ระ ทำ ชั่วช้า เลว ทราม ทุก อย่าง

17แต่ ปัญญา จาก เบื้องบน นั้น บริสุทธิ์ เป็น ประการ แรก แล้ว จึง เป็นความ สงบ สุข สุภาพ และ ว่าง่าย เปี่ยม ด้วย ความ เมตตา และ ผล อัน ดี ไม่ มีค วาม ลำเอียง ไม่ หน้า ซื่อ ใจ คด

18และ ผล แห่ง ความชอบ ธรรม ก็ หว่าน ลง ใน สันติ สุข ของ คน เหล่า นั้น ที่ ก่อ ให้ เกิด สันติ สุข

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →