Judges 19

Thai Tok

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →

1ภรรยา น้อย ของ คน เลวีคน หนึ่ง ถูก ฆ่า อยู่ มา ใน สมัย นั้น เมื่อ ไม่ มี กษัตริย์ ใน อิส ราเอล มีค น เลวีคน หนึ่ง อาศัย อยู่ ที่ แดน เทือกเขา เอฟ ราอิม แถบ ที่ ไกล ออก ไป โน้น เขา ได้ หญิง คน หนึ่ง จาก เบธเลเฮมใน ยู ดาห์มา เป็น ภรรยา น้อย

2ภรรยา น้อย นั้น เล่นชู้ จึง ทิ้ง สามี เสีย กลับ ไป อยู่ บ้าน บิดา ของ นาง ที่ เบธเลเฮมใน ยูดาห์ อยู่ ที่ นั่น สัก สี่ เดือน

3สามี ของ นาง ก็ ลุก ขึ้น ไป ตาม นาง เพื่อ ไป พูด กับ นาง ด้วย จิต เมตตา และ จะ พา นาง กลับ เขา พา คนใช้ คน หนึ่ง และ ลา คู่ หนึ่ง ไป ด้วย นาง พา เขา เข้า ใน บ้าน บิดา ของ นาง เมื่อ บิดา ของ ผู้หญิง เห็น เข้า ก็ มีค วาม ยินดี ต้อนรับ เขา

4พ่อตา ของ เขา คือ บิดา ของ ผู้หญิง หน่วงเหนี่ยว เขา และ เขา พัก อยู่ ด้วย สาม วัน เขา ก็ กิน และ ดื่ม และ พัก นอน อยู่ ที่ นั่น

5อยู่ มา ถึง วัน ที่ สี่ เขา ทั้งหลาย ก็ ตื่น ขึ้น แต่ เช้ามืด และ คน นั้น ลุก ขึ้น จะ ออก เดิน แต่ พ่อ ของ ผู้หญิง พูด กับ บุตร เขย ของ เขา ว่า " จง รับประทาน อาหาร อีก สัก หน่อย หนึ่ง ให้ ชื่น ใจ แล้ว ภายหลัง จึง ค่อย ออก เดิน "

6ชาย สอง คน นั้น ก็ นั่ง ลง รับประทาน และ ดื่ม ด้วย กัน และ บิดา ของ ผู้หญิง ก็ บอก ชาย นั้น ว่า " จง ค้าง อีก สัก คืน เถิด กระทำ จิตใจ ให้ เบิกบาน "

7เมื่อ ชาย คน นั้น ลุก ขึ้น จะ ออก เดิน พ่อตา ก็ ชักชวน ไว้ จน เขา ต้อง พัก อยู่ ที่ นั่น อีก

8ใน วัน ที่ ห้า เขา ก็ ตื่น แต่ เช้าตรู่ เพื่อ จะ ออก เดินทาง ไป บิดา ของ หญิง นั้น พูด ว่า " ขอ ให้ ชื่น ใจ เถิด " เขา ทั้ง สอง ก็ อยู่ จน เวลา บ่าย รับประทาน อยู่ ด้วย กัน อีก

9เมื่อ ชาย คน นั้น และ ภรรยา น้อย กับ คนใช้ ลุก ขึ้น จะ ออก เดิน พ่อตา ของ เขา คือ บิดา ของ ผู้หญิง ก็ บอก เขา ว่า " ดูเถิด นี่ ก็ บ่าย ใกล้ ค่ำ แล้ว ขอ ค้าง อยู่ อีก คืน หนึ่ง เถิด ดูเถิด จะ สิ้น วัน อยู่ แล้ว พัก นอน ที่ นี่ เถิด เพื่อ ใจ ของ เจ้า จะ เบิกบาน พรุ่งนี้ เช้า ขอ เจ้า ตื่น แต่ เช้า เพื่อ ออก เดินทาง เจ้า จะ ได้ ไป บ้าน "

10แต่ ชาย คน นั้น ไม่ ยอม ค้าง อีก คืน หนึ่ง เขา จึง ลุก ขึ้น ออก เดินทาง ไป จนถึง ตรง ข้าม กับ เมือง เยบุส คือ เยรูซา เล็ม เขา มี ลา สอง ตัว ที่ มี อาน และ ภรรยา น้อย ก็ ไป ด้วย

11เมื่อ เขา มา ใกล้ เมือง เยบุส ก็ บ่าย มาก แล้ว คนใช้ จึง เรียน นาย ของ เขา ว่า " มา เถิด ให้ เรา แวะ เข้าไป พัก ใน เมือง ของ คน เยบุส เถิด ค้างคืน อยู่ ใน เมือง นี้ แหละ "

12นาย ของ เขา ตอบ ว่า " เรา จะ ไม่ แวะ เข้าไป ใน เมือง ของ คน ต่างด้าว ผู้ ที่ ไม่ ใช่ คน อิส ราเอล เรา จะ ผ่าน ไป ถึง เมืองกิเบอาห์ "

13เขา จึง บอก คนใช้ ว่า " มา เถิด ให้ เรา เข้าไป ใกล้ ที่ เหล่า นี้ แห่ง หนึ่ง และ ค้าง อยู่ ที่ กิเบอาห์หรือ ที่ รา มาห์ "

14เขา จึง เดินทาง ผ่าน ไป เมื่อ เขา มา ใกล้ กิเบอาห์ซึ่ง เป็น ของ คน เบน ยา มิ น ดวง อาทิตย์ ก็ ตก แล้ว

15เขา จึง แวะ เข้าไป จะ ค้างคืน ที่ เมืองกิเบอาห์ เขา ก็ แวะ เข้าไป นั่ง อยู่ ที่ ถนน ใน เมือง นั้น เพราะ ไม่ มี ใคร เชิญ ให้ เขา เข้าไป ค้าง ใน บ้าน

16ดูเถิด มี ชาย แก่ คน หนึ่ง เข้า มา เมื่อ เลิก จาก งาน นา เป็น เวลา เย็น แล้ว เขา เป็น ชาว แดน เทือกเขา เอฟ รา อิมมาอาศัย อยู่ ใน เมืองกิเบอาห์ แต่ ชาว เมือง นั้น เป็น คน เบน ยา มิ น

17เมื่อ เขา เงย หน้า ขึ้น เห็น ผู้ เดินทาง คน นั้น นั่ง อยู่ ที่ ถนน ใน เมือง ชาย แก่ คน นั้น ก็ ถาม ว่า " ท่าน จะ ไป ไหน และ มา จาก ไหน "

18ชาย คน นั้น จึง ตอบ เขา ว่า " เรา เดินทาง จาก เบธเลเฮมใน ยูดาห์ จะ ไป ที่ แดน เทือกเขา เอฟ รา อิมแถบ ที่ ไกล ออก ไป โน้น ซึ่ง ข้าพเจ้า มา จาก ที่ นั่น ข้าพเจ้า ไป เบธเลเฮมใน ยู ดาห์มา และ ข้าพเจ้า จะ กลับ ไป พระ นิเวศ พระ เยโฮวาห์ ไม่ มี ใคร เชิญ ข้าพเจ้า เข้าไป พัก ใน บ้าน

19ฟาง และ อาหาร ที่ จะ เลี้ยงลา พวก เรา ก็ มี พร้อม แล้ว ทั้ง อาหาร และ น้ำ องุ่น ที่ เลี้ยง ตน ทั้ง เลี้ยง หญิง คน นี้ และ ชาย หนุ่ม ที่ อยู่ กับ พวก ผู้ รับ ใช้ ของ ท่าน ก็ มี อยู่ แล้ว ไม่ ขาด สิ่ง ใด เลย "

20ชาย แก่ คน นั้น จึง พูด ว่า " ขอ ท่าน เป็น สุข สบาย เถิด ถ้า ท่าน ขาด สิ่ง ใด ข้าพเจ้า ขอ เป็น ธุระ ทั้งสิ้น ขอ แต่ อย่า นอน ที่ ถนน นี้ เลย "

21เขา จึง พา ชาย คน นั้น เข้าไป ใน บ้าน เอา อาหาร ให้ ลา ต่าง ก็ ล้าง เท้า ของ ตน และ รับประทาน อาหาร และ ดื่ม

22เมื่อ เขา กำลัง ทำให้ จิตใจ เบิกบาน ดูเถิด ชาว เมือง นั้น ที่ เป็น คน อันธพาล มา ล้อม เรือน ไว้ ทุบ ประตู ร้อง บอก ชาย แก่ ผู้ เป็น เจ้าของ บ้าน ว่า " ส่ง ชาย ที่ เข้า มา อยู่ ใน บ้าน ของ แก มา ให้ เรา สังวาส "

23ชาย ผู้ เป็น เจ้าของ บ้าน ก็ ออก ไป พูด กับ เขา ว่า " อย่า เลย พี่น้อง ของ ข้าพเจ้า ขอ อย่า กระทำ การ ร้าย เช่น นี้ เลย เมื่อ ชาย คน นี้ มา อาศัย บ้าน ของ ข้าพเจ้า แล้ว ขอ อย่า กระทำ สิ่ง ที่ โง่ เขลา นี้ เลย

24ดูเถิด นี่ มี ลูก สาว พรหมจารี คน หนึ่ง และ เมียน้อย ของ เขา ข้าพเจ้า จะ พา ออก มา ให้ท่า น เดี๋ยวนี้ จง กระทำ หยาม เกียรติ หรือ ทำ อะไร แก่ พวก เขา ตาม ชอบใจ เถิด แต่ ขอ อย่า ทำ ลามก กับ ชาย คน นี้ เลย "

25แต่ คน เหล่า นั้น ไม่ ยอม ฟัง เสียง ชาย คน นั้น จึง ฉวย ภรรยา น้อย ของ ตน ผลัก นาง ออก ไป ให้ เขา เขา ก็ สมสู่ ทำ ทารุณ ตลอด คืน จน รุ่งเช้า พอ รุ่ง สาง ๆ เขา ทั้งหลาย ก็ ปล่อย นาง ไป

26พอ แจ้ง ผู้หญิง นั้น ก็ กลับ มา ล้ม ลง ที่ ประตู บ้าน ซึ่ง นาย ของ ตน พัก อยู่ จน สว่าง ดี

27รุ่งเช้า นาย ของ นาง ก็ ลุก ขึ้น เมื่อ เปิด ประตู บ้าน จะ ออก เดินทาง ดูเถิด ผู้หญิง ซึ่ง เป็น ภรรยา น้อย ของ เขา ก็ นอน อยู่ ที่ ประตู บ้าน มือ เหยียด ออก ไป ถึง ธรณีประตู

28เขา จึง บอก นาง ว่า " ลุก ขึ้น ไป กัน เถิด " แต่ ก็ ไม่ มี คำ ตอบ เขา จึง เอา นาง ขึ้น หลัง ลา ชาย นั้น ก็ ลุก ขึ้น เดินทาง ไป บ้าน ของ ตน

29เมื่อ ถึง บ้าน แล้ว ก็ เอา มีด ฟัน ศพ ภรรยา น้อย ออก เป็น ท่อน ๆ พร้อม กับ กระดูก สิบ สอง ท่อน ด้วย กัน ส่ง ไป ทั่ว เขตแดน อิส ราเอล

30ทุก คน ที่ เห็น ก็ พูด ว่า " เรื่อง อย่าง นี้ ไม่ มี ใคร เคย เห็น ตั้งแต่ สมัย คน อิส รา เอลยกอ อก จาก แผ่นดิน อี ยิปต์จนถึง วัน นี้ จง ตรึกตรอง ปรึกษา กัน ดู แล้ว ก็ ว่า กัน ไป เถิด "

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →