Lamentations 1

Turkmen 2016 (Мукаддес Китап)

Jump to: Chapter 2 →

1Вах, өң адамдан долы шәхер, инди ялңыз бошап галды! Миллетлер арасында бейик болан инди дул хатына меңзәп галды! Өң велаятларың меликеси болан, инди гырнага өврүлди!

2Гиҗесине зар-зар аглаяр, яңакларында гөзяшы. Ойнашларындан көшешдирйән ёк оны. Әхли достлары хайынлык эдип, оңа душман болдулар.

3Яхуда көп хасрат ве агыр зәхмет чекди, инди болса есир эдип әкидилди. Ол миллетлер арасында яшаяр. Ол хич бир дынчлык тапман, бетбагтлыга учранында, ковгучыларының элине дүшди.

4Сиона барян ёллар яс баглаяр, чүнки байрамчылыгына гелйән ёк. Әхли дервезелери чоларып галан, руханылары ахы-нала чекйәр. Гайгы-хасрат чекйәр яш гызлары, өзи хем гам-гусса батяр.

5Ягылары хөкүмдар боляр, душманлары ровачланяр. Языгының агырдыгы үчин Реб бу хасраты чекдирди Сиона. Душманының өңүне салнып, чагалары сүргүн эдилди онуң.

6Сион гызының әхли шан-шөхраты гачды. Ёлбашчылары өри тапмаян кейик киминди, ковгучылардан гачмага меҗаллары ёкды.

7Хасратлы хем сергезданлык гүнүнде Иерусалим өңки гүнлердәки эе болан байлыгыны ятлаяр. Халкы душманың элине дүшенде, хич ким оңа көмек этмеди. Ол ер билен егсан боланда, душманы үстүнден гүлди.

8Иерусалим агыр гүнә этди, шейдип, ол гүлки болды. Өңки сылаянлар ялаңачлыгыны гөрүп, инди оны йигренйәрлер. Мунуң үчин онуң өзи ах чекип, хеммелерден йүзүни гизлейәр.

9Иерусалимиң ахлаксызлыгы этегиндеди, гелеҗеги хакда пикир этмеди. Онуң йыкылышы айылганчды, оңа теселли берйән ёкды. «Я Реб, агыр халыма назар сал, чүнки душман үстүн чыкды!»

10Душман онуң иң гымматлы затларына эл урды, миллетлере ыбадатхана гирмеги гадаган этсең-де, Иерусалим оларың гирйәндиклерини гөрди.

11Бир дөвүм чөрек гөзләп, бүтин халкы ах чекйәр; тәзеден гүйҗе гирмек үчин, хазыналарыны иймите берйәр. «Я Реб, ине, халыма серет, мен нәхили дерексиз болдум.

12Эй, өтегчилер, сизиң үчин бу хич затмы? Ине, халымы гөрүң, хей-де, мениң башымдан инен гам-гусса ялы гам-гусса бармы? Реб газапдан долуп ловлан гүни бу хасраты чекдирди маңа.

13Ёкардан от иберип, сүңклерими көйдүрди; аягыма дузак гуруп, мени аркан агдарды; мени вейран эдип, бүтин гүн тапдан дүшүрди.

14Гүнәлерим боюнтырыгыма багланды, Реббиң Өз эли билен ишилип, мениң бойнумдан асылды, Ол гүйҗүми түкетди; Таңры мени гаршы дуруп билмедик душманларымың элине берди.

15Терк этди Таңрым әхли уршуҗыларымы, гошун чагырды гырмак үчин йигитлерими. Таңры Яхуда бой гызыны үзүм сыкян дек сыкып енчди.

16Мен булар үчин аглаярын, гөзяшларым сил болуп акяр. Җаныма арам берйән ёк, теселли бериҗи менден узакда. Чагаларым дерби-дагын эдилди, чүнки душман үстүн чыкды».

17Сион элини узадяр, эмма оңа теселли берйән ёк. Якуба душман болуң дийип, Реб эмр этди гоңшы халклара. Иерусалим оларың арасында мурдар зада өврүлди.

18Реб адылдыр, мен болса буйругына гаршы чыкдым, эмма сиз, эй, бүтин халклар, гулак гоюң, мениң чекйән дердими гөрүң; сүргүн эдилди яш гыздыр йигитлерим.

19Ойнашларымы чагырдым, эмма олар мени алдава салдылар. Руханыларым ве яшулуларым тәзеден гүйҗе гирмек үчин өзлерине иймит гөзлейәркәлер, шәхерде хеләк болдулар.

20Серет, я Реб, нәхили эҗир чекйән, ичим яняр, йүрегим чат ачяр, чүнки Саңа гаршы баш галдырдым. Дашарда гылыч гыряр, ичерде өлүм хөкүм сүрйәр.

21Олар ахы-наламы эшитдилер, эмма маңа теселли берйән ёк. Җебрими әхли душманларым эшитди, Сениң муны эдениңе шатландылар. Ыглан эден гүнүңи гетир, олар-да мениң ялы болсунлар.

22Әхли писликлери Саңа аян болсун; тутуш языкларым себәпли маңа нәме эден болсаң, олара хем шоны этгин. Ахы-налам көпдүр, йүрегим тапдан дүшендир.

Jump to: Chapter 2 →