Lamentations 3 — Turkmen 2016 (Мукаддес Китап)

1Худайың газап таягындан хасрат чекен адам мен.

2Ол мени идип, ышыксыз түм гараңкылыга гетирди.

3Ол бүтин гүн гайта-гайта гаршыма элини галдырды.

4Этими, хамымы чүйретди, сүңклерими дөвүп ташлады.

5Үстүме чозуп, дашымы габады, башыма хасрат хем дерт салды.

6Биреййәм өленлер кимин мени гараңкылыкда яшатды.

7Гачмаз ялы дашыма дивар айлады, бойнума агыр зынҗырлар салды.

8Перят эдип, көмеге чагыранымда, Ол дилегиме гулак салмады.

9Ёнма дашлар билен ёлумы япды, ёдаларымы эгрелтди.

10Худай мени пейлейән айыдыр, букуда ятан арсландыр.

11Ёлумдан азашдырып парчалады, халыс сандан чыкарды.

12Ол яйыны чекди, мени окуна нышан эдинди.

13Сагдагындакы оклары атып, багрымы дешди.

14Мен әхли халкыма гүлки болдум, гүнузын оларың айдымы болдум.

15Ол мени хасратдан дойруп, ёвшаның аҗы сувуны ичирди.

16Чагыл билен дишлерими овратды, күл ичинде депип, дыза чөкдүрди.

17Мениң җаным рахатлыгы унутды, шатлыгың нәмедиги ятдан чыкды.

18Өзүме дийдим: «Җандан эл үздүм, Реббе болан әхли умыдым өчди».

19Хасратымдыр сергезданлыгым хакда ойлансам, аҗы ёвшан билен зәхер-закгун ичен ялыдыр!

20Җаным муны дынгысыз ятлаяр, шонуң үчин йүрегим параланяр.

21Эмма шуны ятда саклаян, шонда ене-де умыт дөрейәр:

22Реббиң садык сөйгүси түкенмездир, чүнки Онуң рехимдарлыгы бакыдыр.

23Хер сәхер булар тәзеленйәр, Сениң вепадарлыгың бейикдир!

24Җаным диййәр: «Реб мениң пайымдыр. Шоңа гөрә Оңа интизардырын».

25Реб Өзүне бил баглаянлара, Өзүни йүрекден агтарянлара ягшыдыр.

26Реббиң халас эдишине үмсүм гарашмак говудыр.

27Адама боюнтырыгы яшлыкдан гөтермек говудыр.

28Ынсан дымып, ялңыз отурсын, чүнки боюнтырыгы дакан Ребдир.

29Ере йүзин йыкылсын, белки, умыт бардыр.

30Өзүни урана яңагыны тутсун, масгараланмакдан долы болсун.

31Чүнки Таңры хич вагт өмүрлик терк этмез.

32Ол бирине хасрат чекдирсе-де, бол мерхеметине гөрә рехим-де эдер.

33Хасрат берип, гайга батырса-да, булары Ол йүрекден этмез.

34Юрдуң әхли есирлери аяк астында депелененде,

35Бейик Худайың хузурында ынсан хукуклары кемсидиленде,

36давада бирине адалатсызлык эдилен вагты, Таңры олары гөрйән дәлмидир?

37Булары Таңрының Өзи буюрмаса, ким буйрук берип ерине етирдерди?

38Ягшылык хем, яманлык хем Бейик Худайың агзындан чыкмаярмы?

39Өз гүнәлери үчин җезасын алса, дири галан адам нәме үчин зейренсин?

40Гелиң, ёлларымызы сынап гөрелиң, тәзеден Реббе гайдып баралың.

41Гелиң, гөкдәки Худая элимизи-де, йүрегимизи-де ачалың.

42Биз гүнә эдип баш галдырдык, Сен бизи багышламадың.

43Коваладың бизи газап билен, рехимсизлик билен өлдүрдиң.

44Өзүңи булуда бүредиң, дилеглер эшидилмесин дийип.

45Бизи миллетлер арасында сыр-сүплүге, зир-зибиле өвүрдиң.

46Әхли душманларымыз бизи яңсыладылар.

47Үстүмизе ховп ве хиле, харабачылык ве вейранчылык абанды.

48Эзиз халкымың хеләкчилигинден яңа гөзяшларым сил болуп акяр.

49Реб гөкден ашак назар салянча, гөзяшларым хич түкенмез, асла кепемез.

51Шәхеримдәки гызларың халына йүрегим гыйым-гыйымдыр.

52Маңа нәхак душман боланлар мени гуш кимин авлап тутдулар.

53Дирилигиме чукура ташлап, үстүмден даш окладылар.

54Сувлар депәмден ашды, «Мен хеләк болдум» дийдим.

55Чукурың дүйбүнден Сени чагырдым, я Реб.

56«Гулагыңы дыкма, перядыма гулак гой» диен сөзлерими эшитдиң.

57Сени чагыранымда, яныма гелип: «Горкма!» дийдиң.

58Эй, Таңры, җанымы гутаран Сенсиң, өмрүми халас эден Сенсиң.

59Я Реб, маңа эдилен адалатсызлыгы гөрдүң, мениң хакымы алып бер.

60Менден нәхили өч алышларыны гөрдүң, гаршыма гуран дилдүвшүклерини билдиң.

61Я Реб, оларың масгаралайшыны эшитдиң, гаршыма гуран дилдүвшүклерини гөрдүң.

62Душманларымың бүтин гүн мениң гаршыма эдйән хышы-вышыларыны ве хүңүрдилерини эшитдиң.

63Эртирден агшама ченли мен оларың яңсы айдымы болдум.

64Оларың эллери билен эденлерини эгинлери билен чекдир, я Реб!

65Йүреклерине ховсала сал. Гой, нәлетиң оларың үстүнден инсин!

66Газап билен ковалап, гөклериң астындан олары ёк эт, я Реб!