Job 14

Tagalog (Ang Salita ng Dios)

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1“Ang buhay ng tao ay maikli lamang at puno ng kahirapan.

2Ang katulad nito ay isang bulaklak, namumukadkad pero agad nalalanta. Katulad din ito ng aninong biglang nawawala.

3Kaya Panginoon, bakit kailangan nʼyo pang bantayan nang ganito ang tao? Gusto nʼyo pa ba siyang hatulan sa inyong hukuman?

4May tao bang nabubuhay na lubusang matuwid? Wala! Sapagkat ang lahat ay ipinanganak na makasalanan.

5Sa simula paʼy itinakda nʼyo na kung gaano kahaba ang itatagal ng buhay ng isang tao. At hindi siya lalampas sa itinakda nʼyong oras sa kanya.

6Kaya hayaan nʼyo na lamang siya para makapagpahinga naman siya katulad ng isang manggagawa pagkatapos magtrabaho.

7“Kapag pinutol ang isang puno, may pag-asa pa itong mabuhay at tumubong muli.

8Kahit na matanda na ang ugat nito at patay na ang tuod,

9tutubo itong muli na parang bagong tanim kapag nadiligan.

10Pero kapag ang taoʼy namatay, mawawala na ang lakas niya. Pagkalagot ng hininga niya, iyon na ang wakas niya.

11Kung papaanong bumababa ang tubig sa dagat at natutuyo ang mga ilog,

12gayon din naman, ang taoʼy namamatay at hindi na makakabangon pa o magigising sa kanyang pagkakatulog hanggang sa maglaho ang langit.

13“ Panginoon, itago nʼyo na lamang po sana ako sa lugar ng mga patay hanggang sa mawala ang galit nʼyo sa akin, at saka nʼyo ako alalahanin sa inyong itinakdang panahon.

14Kung mamatay ang tao, mabubuhay pa kaya ito? Kung ganoon, titiisin ko ang lahat ng paghihirap na ito hanggang sa dumating ang oras na matapos ito.

15At sa oras na tawagin nʼyo ako, Panginoon sasagot ako, at kasasabikan nʼyo ako na inyong nilikha.

16Sa mga araw na iyon, babantayan nʼyo pa rin ang aking mga ginagawa, pero hindi nʼyo na aalalahanin pa ang aking mga kasalanan.

17Parang ipinasok nʼyo ito sa bag at tinakpan para hindi nʼyo na makita.

18“Pero kung papaanong gumuguho ang mga bundok at nahuhulog ang mga bato mula sa kanilang kinalalagyan,

19at kung paanong nagiging manipis ang bato sa patuloy na pag-agos ng tubig, at gumuguho ang lupa dahil sa malakas na ulan, ganyan nʼyo rin sinisira ang pag-asa ng tao.

20Nilulupig nʼyo siyang lagi at namamatay siya, at binabago nʼyo ang mukha niya kapag patay na siya.

21Hindi na niya malalaman kung ang mga anak niyaʼy nagtamo ng karangalan o kahihiyan.

22Ang tanging madarama na lang niya ay ang sarili niyang paghihirap at kalungkutan.”

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

Recommended Reading

Commentary Job Commentaries → Devotional Job Devotional Guide → Get This Bible Tagalog (Ang Salita ng Dios) Study Bible →