Psalms 138

Amharic 2000 (የአማርኛ መጽሐፍ ቅዱስ (ሰማንያ አሃዱ))

← Chapter 137 Jump to: Chapter 139 →

1አቤቱ፥ ፈተንኸኝ፥ ዐወቅኸኝም።

2አንተ መቀመጤንና መነሣቴን ታውቃለህ። የልቤን ዐሳብ ሁሉ ከሩቁ ታስተውላለህ።

3ፍለጋዬንና መንገዴን አንተ ትመረምራለህ፤ መንገዶቼን ሁሉ አስቀድመህ ዐወቅህ፥

4የዐመፃ ቃል በአንደበቴ እንደሌለ።

5አቤቱ፥ አንተ እነሆ፥ የቀድሞውንና የኋላውን ሁሉ ዐወቅህ፤ አንተ ፈጠርኸኝ፥ እጅህንም በላዬ አደረግህ።

6ዕውቀትህ በእኔ ላይ ተደነቀች፤ በረታችብኝ፥ ወደ እርሷም ለመድረስ አልችልም።

7ከመንፈስህ ወዴት እሄዳለሁ? ከፊትህስ ወዴት እሸሻለሁ?

8ወደ ሰማይ ብወጣ፥ አንተ በዚያ አለህ፤ ወደ ጥልቁም ብወርድ፥ አንተ በዚያ አለህ፤

9እንደ ንስርም ክንፍን ብወስድ፥ እስከ ባሕር መጨረሻም ብበርር፥

10በዚያ እጅህ ትመራኛለች፥ ቀኝህም ታኖረኛለች።

11በእውነት ጨለማ ይሸፍነኛል ብል፥ ሌሊት በደስታዬ ብርሃን ይሆናል፤

12ጨለማ በአንተ ዘንድ አይጨልምምና፥ ሌሊትም እንደ ቀን ታበራለችና፤ እንደ ጨለማዋ እንዲሁ ብርሃንዋ ነው።

13አቤቱ፥ አንተ ኵላሊቴን ፈጥረሃልና፥ ከእናቴ ማኅፀን ጀምሮ ተቀበልኸኝ።

14በመፈራት የተደነቅህ ነህና አቤቱ፥ አመሰግንሃለሁ፤ ሥራህ ድንቅ ነው፥ ነፍሴም እጅግ ትረዳዋለች።

15በስውር የሠራኸው አጥንቴ ከአንተ አልተሰወረም፥ አካሌም ከምድር በታች፥

16ያልተሠራ አካሌንም ዐይኖችህ አዩ፤ ሁሉም በመጽሐፍህ ተጻፉ፥ በቀን ይፈጠራሉ፥ ነገር ግን ከእነርሱ አንድ ስንኳ አይኖርም።

17አቤቱ፥ ወዳጆችህ በእኔ ዘንድ እጅግ የከበሩ ናቸው፤ ከቀደምቶቻቸውም እጅግ ጸኑ።

18እቈጥራቸዋለሁ፥ ከአሸዋም ይልቅ ይበዛሉ፤ ተነሣሁ፥ ገናም ከአንተ ጋር ነኝ።

19አቤቱ፥ አንተ ኃጥኣንን የምትገድል ከሆንህስ፥ የደም ሰዎች ሆይ፥ ከእኔ ፈቀቅ በሉ።

20በዐሳባቸው ይኰራሉና፤ ከተሞችህንም በከንቱ ይወስዷቸዋል።

21አቤቱ፥ የሚጠሉህን እኔ የጠላሁ አይደለሁምን? ስለ ጠላቶችህም አልጠፋሁምን?

22ፍጹም ጥልን ጠላኋቸው፥ ጠላቶችም ሆኑኝ።

23አቤቱ፥ መርምረኝ፥ ልቤንም ፈትን፤ ፈትነኝ፥ መንገዶችንም ዕወቅ፤

24በደልም በእኔ ላይ ቢገኝ እይ፤ የዘለዓለምንም መንገድ ምራኝ።

← Chapter 137 Jump to: Chapter 139 →