John 13

Balochi Arabic

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1سَرگوَزئے ائییدا یکّ و دو رۆچ پَشت کپتگ‌اَت. ایسّایا زانت که هما ساهت و دمان آتکگ که من اے جهانا یله بدئیان و پتئے کِرّا برئوان. آییا وتی مردم اے جهانا دۆست داشتگ‌اَتنت و تان وتی اُمرئے آهِری دمانا په دل دۆستیَ داشتنت.

2شامئے وهد اَت و شئیتانا چه پێسرا شَمون اِسْکَریوتیئے چُکّ یَهودائے دل پَرماتگ‌اَت که ایسّایا بدْرۆهیت و دُژمنانی دستا بدنت.

3ایسّایا زانت که پتا سجّهێن چیزّ منی دستا داتگ‌اَنت و من چه هُدائے نێمگا آتکگان و هماییئے کِرّا رئوان.

4ایسّا چه ورگئے سرا پاد آتک، وتی کَباهی کشّت و لانکیگے سْرێنا بستی.

5نون تْرَشتے زرتی و آپی مان کرت و مُریدانی پادانی شۆدَگ و گۆن هما لانکیگا هُشک کنگی بندات کرت که سْرێنا بستگ‌اَتی.

6وهدے شَمون‌پِتْرُسئے باریگ آتک، آییا گوَشت: ”او هُداوند! تئو منی پادانَ شۆدئے؟“

7ایسّایا پَسّئو تَرّێنت: ”انّون تئو نزانئے من چے کنگا آن، رَندا سَرپدَ بئے.“

8پِتْرُسا گوَشت: ”من هچبرَ نئیلان که تئو منی پادان بشۆدئے.“ ایسّایا گوَشت: ”اگن ترا مشۆدان، ترا چه من هچّ وَنڈ و بهرے نرسیت.“

9شَمون‌پِتْرُسا گوَشت: ”او هُداوند! اگن اے گپّ اِنت، گڑا تهنا منی پادان نه، منی سر و دستان هم بشۆد.“

10ایسّایا گوَشت: ”آ که شۆدگ بوتگ، آییا اَبێد چه پادان دگه هچّ جاگهئے شۆدگ پکار نه‌اِنت. آ سَرجما پاک و ساپ اِنت. شما پاک اێت، بله سجّهێن نه.“

11ایسّایا زانت که کئے منا دْرۆهیت، پمێشکا گوَشتی که شمئے نیاما ناپاکێن هم هست.

12سجّهێنانی پادانی شۆدگا رند، وتی کَباهی گوَرا کرت و پَرزۆنَگئے سرا پدا نِشت و گوَشتی: ”شما زانێت که من په شما چے کرت؟

13شما منا استاد و هُداوندئے ناما تئوارَ کنێت، راستَ گوَشێت، من هما آن.

14اگن من شمئے هُداوند و استاد آن و شمئے پادُن شُشتنت، شمارا هم یکدگرئے پاد شۆدگی اَنت.

15من په شما مِسالے اێر کرت تانکه هما ڈئولا که من گۆن شما کرت، شما هم هما ڈئولا بکنێت.

16شمارا راستێنَ گوَشان، هچّ گُلام چه وتی واجها و هچّ کاسِد چه وتی دێم دئیۆکا مستر نه‌اِنت.

17نون که شما اے هبرا زانێت، بَهتاور اێت اگن اَنچُش بکنێت.

18اے هبران که منَ کنان شمئے سجّهێنانی بارئوا نه‌اَنت. آ مردم که من گچێن کرتگ‌اَنت، آیانَ زانان. بله پاکێن کتابئے اے هبر راست و سَرجم بئیگی اِنت که گوَشیت: هما کَس که گۆن من یَکجاه ورَگی وارتگ، هما منی هلاپا پاد آتکگ.

19انّون چه اے کارا پێسر شمارا گوَشان که وهدے چُشَ بیت، گڑا بزانێت که من هما آن.

20شمارا راستێنَ گوَشان، هرکَس که منی راه داتگێنا وشّاتکَ کنت و شرپَ دنت، بزان منا شرپَ دنت. و هرکَس که منا وشّاتکَ کنت و شرپَ دنت، بزان منی دێم دئیۆکا شرپَ دنت.“

21وهدے ایسّایا اے هبر کرت، چه دل و درونا سکّ پَدَرد بوت و په دلجمی گوَشتی: ”من شمارا راستێنَ گوَشان، چه شما یکّے منا دْرۆهیت.“

22مُریدان یکدومیئے نێمگا چارت، هئیران اَتنت که ایسّا کئیی بارئوا گپّا اِنت.

23چه مُریدان یکّے، هما که ایسّایا باز دۆست اَت، ایسّائے کِرّا نِشتگ‌اَت.

24شَمون‌پِتْرُسا هما مُرید اِشاره کرت که واجها جُست کن بارێن کئیی بارئوا گپّا اِنت؟

25آ مُرید نزّیکتر کِنزت و چه ایسّایا جُستی کرت: ”او هُداوند! آ کئے اِنت؟“

26ایسّایا پَسّئو دات: ”آ هما اِنت که من چُنڈے نَگن کاسگا پِرَ جنان و دئیانی.“ گڑا نَگنی پِر جت و شَمون اِسْکَریوتیئے چُکّ، یَهودایارا داتی.

27اَنچُش که یَهودایا لُنکه دستا کرت، شئیتان آییئے پۆستا پُترت. نون ایسّایا گۆن آییا گوَشت: ”زوتّ کن! هر کارے که ترا کنگی اِنت، بکنی.“

28بله چه پَرزۆنَگئے سرئے نِشتگێن مردمان کَسّا نزانت که گۆن اے هبرا آییئے مراد چے اِنت.

29زَرّ یَهودائے کِرّا اێر اَتنت، پمێشکا لهتێنا گُمان کرت که بلکێن ایسّا آییا گوَشگا اِنت که برئو و هرچے په ائییدا پکار اِنت بگر، یا گریب و نێزگاران چیزّے بدئے.

30اَنچُش که یَهودایا نگنئے چُنڈ زرت، ڈنّا در کپت. شپ اَت.

31یَهودا که در کپت، ایسّایا گوَشت: ”نون انسانئے چُکّئے شان و شئوکت زاهر بوتگ. چه انسانئے چُکّا هُدائے شان و شئوکت هم زاهر بوتگ.

32اگن چه انسانئے چُکّا هُدائے شان و شئوکت زاهر بوتگ، هُدا هم انسانئے چُکّئے شان و شئوکتا زاهرَ کنت و همے زوتّان زاهریَ کنت.

33او منی چُکّان! اَنگت تان گوَنڈێن وهدێا من گۆن شما گۆن آن. رَندا شما منی شۆهازا گردێت. هما ڈئولا که من گۆن یَهودیان گوَشت، گۆن شما هم گوَشان: آ جاها که منَ رئوان، شما آتکَ نکنێت.

34شمارا نۆکێن هُکمے دئیان: یکدگرا دۆست بدارێت. اَنچۆ که من شمارا دۆست داشتگ، شما هم یکدگرا دۆست بدارێت.

35اگن یکدگرا دۆست بدارێت، گڑا هرکسَ زانت که شما منی مُرید اێت.“

36شَمون‌پِتْرُسا گوَشت: ”او هُداوند! کجا رئوئے؟“ ایسّایا پَسّئو دات: ”اَنچێن جاهے رئوان که تئو انّون گۆن من آتکَ نکنئے. بله رَندترا کائے.“

37پِتْرُسا گوَشت: ”او هُداوند! انّون پَرچا گۆن تئو آتکَ نکنان؟ من وتی ساها په تئو نَدرَ کنان.“

38ایسّایا گوَشت: ”تئو په من وتی ساهئے نَدر کنگا تئیار ائے؟ ترا راستێنَ گوَشان، چه کرۆسئے بانگا پێسر، سئے رَندا منی پَجّاه آرگا اِنکارَ کنئے.

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →