John 8 — Balochi Arabic

6آیان اے هبر پمێشکا کرت که ایسّایا داما دئور بدئینت و ایسّا اَنچێن هبرے بکنت که مئیاربار ببیت، بله ایسّا جَهل بوت و گۆن لَنکُکا زمینئے سرا چیزّے نبیسگا لگّت.

7آیان که بار بار جست کرت ایسّایا سر چست کرت و گوَشتی: ”ائولی سِنگا هما بجنت که وت هچّ گناهی نکرتگ.“

8پدا سری جَهل کرت و زمینئے سرا چیزّے نِبِشتی.

9گۆن اے هبرئے اِشکُنگا، ائولا کماش یکّ یکّا در آتک و شتنت و رَندا اے دگه مردم. نون بسّ ایسّا و هما اۆشتاتگێن جنێن پَشت کپتنت.

10ایسّایا سر چست کرت و گۆن جنێنا گوَشتی: ”او بانُک! مردم کجا شتنت؟ په تئیی مئیاربار کنگا یکّے هم پَشت نکپت؟“

11جنێنا گوَشت: ”نه واجه! کَسّ پَشت نکپت.“ ایسّایا گوَشت: ”من هم ترا مئیاربارَ نکنان، برئو بله دگه برے گناه مکن.“

12ایسّایا پدا گۆن مردمان هبر کرت، گوَشتی: ”جهانئے رُژن و نور من آن. کَسے که منی رَندگیریا کنت، آییئے راه هچبر تهارَ نبیت و آ زِندئے رُژناییئے واهندَ بیت.“

13پَریسیان گۆن آییا گوَشت: ”تئو وتی بارئوا وت شاهدیَ دئیئے، پمێشکا تئیی شاهدیا اِهتِبارے نێست.“

14ایسّایا گوَشت: ”بِلّ تُرے من په وتی جندا وت شاهدی بدئیان بله منی شاهدیا اِهتبار هست، چێا که منَ زانان چه کجا آتکگان و کجا رئوان، بله شما نزانێت من چه کجا آتکگان و کجا رئوان.

15شما گۆن انسانی چمّے چارێت و دادرسیَ کنێت، بله من هچکَسئے بارئوا شئور و هُکمَ نبُرّان.

16اگن شئور و هُکمے ببُرّان هم، منی دادرسی بَرهَکّ اِنت، چێا که اے کارئے تها من تهنا نه‌آن، هما پت که منا راهی داتگ گۆن من هۆر اِنت.

17شمئے شَریَتا نبیسگ بوتگ که دو مردمئے شاهدیا اِهتبار هست.

18یکّے من آن که په وتی جندا شاهدیَ دئیان و دومی شاهد هما پت اِنت که منا راهی داتگ.“

19آیان گوَشت: ”تئیی پت کجا اِنت؟“ ایسّایا پَسّئو دات: ”شما نه منا زانێت و نه منی پتا. اگن شما منا بزانتێن، شما منی پت هم زانتگ‌اَت.“

20ایسّایا اے هبر هما وهدا کرتنت که مزنێن پرستشگاها ، هئیراتی زرّانی پێتیئے نزّیکّا تالیم دئیگا اَت. کَسّا په آییئے دَزگیر کنگا دست نشَهارت، چێا که اَنگت آییئے وهد نرَستگ‌اَت.

21ایسّایا یکّ برے پدا گۆن آیان گوَشت: ”منَ رئوان و شما منی شۆهازا گردێت، بله وتی گناهانی تها مرێت و آ جاها که منَ رئوان، شما آتکَ نکنێت.“

22یَهودی وت‌مان‌وتا گوَشگا لگّتنت: ”بلکێن وتا کُشگَ لۆٹیت که گوَشگا اِنت: ’آ جاها که منَ رئوان شما آتکَ نکنێت.‘“

23ایسّایا گۆن آیان گوَشت: ”شما چه اے جَهلی جهانا اێت و من چه بُرزی جهانا. شما چه اے دنیایا اێت و من چه اے دنیایا نه‌آن.

24من پمێشکا شمارا گوَشت که وتی گناهانی تها مرێت. اگن شما باور مکنێت که من هما آن، شما وتی گناهانی تها مرێت.“

25آیان جُست کرت: ”تئو کئے ائے؟“ ایسّایا پَسّئو دات: ”من هما آن که من چه بِنداتا شمارا گوَشت.

26منا بازێن هبرے هست که شمئے بارئوا بگوَشان و شمارا مئیاربار بکنان، بله منی دێم دئیۆک هما راستێن اِنت و من هر چیزّے که چه آییا اِشکتگ، گۆن جهانا گوَشانِش.“

27آیان نزانت که پتئے بارئوا هبر کنگا اِنت.

28پمێشکا ایسّایا گوَشت: ”وهدے شما انسانئے چُکّ چه زمینا چست کرت، گڑا زانێت که من هما آن و وتسرا کارے نکنان. هما ڈئولا که پتا سۆج داتگ، هما ڈئولا هبرَ کنان.

29منی دێم دئیۆک گۆن من گۆن اِنت، آییا منا تهنا و اێوَک نکرتگ، چێا که من مُدام هما کارانَ کنان که آییا گَل و شادانَ کننت.“

30چه اے هبرانی اِشکُنگا، بازێنێا ایسّائے سرا ایمان آورت.

31رَندا، ایسّایا گۆن هما یَهودیان گوَشت که آییئے سرا ایمانِش آورتگ‌اَت: ”اگن منی هبرانی سرا بۆشتێت، په دل منی مُرید اێت.

32هما وهدی راستیا زانێت و راستی شمارا آزاتَ کنت.“

33آیان گوَشت: ”ما اِبراهێمئے ائولاد اێن و هچبر کَسێئے گُلام نبوتگێن. گڑا تئو چۆنَ گوَشئے که ’شما آزاتَ بێت‘؟“

34ایسّایا گوَشت: ”شمارا راستێنَ گوَشان، هرکَس که گناهَ کنت، گناهئے گُلام اِنت و

35گُلام دائِما واجهئے لۆگا نمانیت، بله چُکّ دائِما مانیت.

36گڑا، اگن چُکّ شمارا آزات بکنت، په راستی آزاتَ بێت.

37منَ زانان که شما اِبراهێمئے ائولاد اێت، بله منی هبران شمئے دلا جاگه نێست، پمێشکا منی کُشگئے رَندا اێت.

38من هما چیزّانی بارئوا هبرَ کنان که وتی پتئے بارگاها دیستگ‌اَنت و شما هما چیزّانی سرا کارَ کنێت که شما چه وتی پتا اِشکتگ‌اَنت.“

39آیان دَرّاێنت: ”مئے پت اِبراهێم اِنت.“ ایسّایا گوَشت: ”اگن شما اِبراهێمئے چُکّ بوتێنێت، شما هما کار کرتگ‌اَتنت که اِبراهێما کرتگ.

40بله نون شما منی کُشگئے رَندا اێت، اَنچێن مردمێئے کُشَگئے رندا اێت که راستێن هبری چه هُدایا اشکُتگ و شمارا سر کرتگ‌اَنت. اِبراهێما هچبر چُشێن کارے نکرتگ‌اَت.

41شما وتی پتئے کارانَ کنێت.“ آیان گوَشت: ”ما کیهُرّ نه‌اێن، مارا پتے هست، آ هم هُدائے جند اِنت.“

42ایسّایا گوَشت: ”اگن هُدا شمئے پت بوتێن، شما منا دۆست داشتگ‌اَت، چێا که من چه هماییئے نێمگا آتکگان و نون اِدا آن. من وتسرا نئیاتکگان، هماییا منا دێم داتگ.

43چێا منی هبران سَرپدَ نبێت؟ چێا که شمارا منی هبرانی گۆش دارگئے توان نێست.

44شما وتی پت، بزان اِبلیسئے چُکّ اێت و هماییئے مُراد و واهگانی سرا کار کنگَ لۆٹێت. آ چه بِنداتا هۆنیگے و چه راستیا دور اِنت، چێا که آییا هچّ راستی مان نێست. وهدے درۆگَ بندیت، وتی جندئے دلئے هبرا کنت، چێا که درۆگبندے و درۆگانی پت اِنت.

45بله شما منی سرا پمێشکا باوَرَ نکنێت که من راستێن هبرا کنان.

46اگن من گناهے کرتگ، چه شما کَسے بیئیت و سابِت بکنت. بله اگن من راستێن هبرا کنان، پَرچا باوَرَ نکنێت؟

47آ که هُدایی مردمے، هُدائے هبرا گۆشَ داریت. شما هُدائے هبرا گۆشَ ندارێت، چێا که هُدایی مردم نه‌اێت.“

48یَهودیان آییئے پَسّئوا دَرّاێنت: ”ما نگوَشت که تئو سامِریے ائے و ترا جِنّے پِر اِنت؟“

49ایسّایا گوَشت: ”منا جِنّ پِر نێست. من وتی پتا باز اِزَّتَ دئیان، بله شما منا بےاِزّتَ کنێت.

50من په وت شان و شئوکتَ نلۆٹان، دگرے هست که منا شان و شئوکتَ دنت و وت دادرسیَ کنت.

51شمارا راستێنَ گوَشان، اگن کَسے منی هبرا بگیپت، هچبرَ نمریت.“

52یَهودیان گۆن آییا گوَشت: ”نون ما پکّا زانێن که ترا جِنّے پِر. اِبراهێم و سجّهێن نبی مُرتنت، بله تئو گوَشئے: ’هرکَس که منی هبرا بزوریت، هچبرَ نمریت.‘

53زانا، تئو چه مئے پت اِبراهێما مستر ائے؟ آ مُرت و نبی هم مُرتنت. زانا، تئیی دلا تئو کئے ائے؟“

54ایسّایا پَسّئو دات: ”اگن من وتی جندا شان و شئوکت بدئیان، اے شانا اَرزشے نێست. اے منی پت اِنت که منا شان و شئوکتَ دنت، هما که شما آییا وتی هُدا گوَشێت.

55شما آییا نزانێت، بله من آییا زانان. اگن من بگوَشتێن که آییا نزانان، شمئے ڈئولا درۆگبند بوتگ‌اَتان، بله من آییا زانان و آییئے هبرا زوران.

56شمئے پت اِبراهێم، په همے اُمێتا شادان اَت که منی رۆچا گندیت. آییا دیست و گَل بوت.“

57یَهودیان گوَشت: ”ترا اَنگت پنجاه سال هم نبیت، تئو بزان اِبراهێم دیستگ؟“

58ایسّایا گوَشت: ”شمارا راستێنَ گوَشان، من هما آن که چه اِبراهێما پێسر بوتگان و هَستان.“

59آیان په ایسّائے جنَگا سِنگ و ڈۆک چِت، بله ایسّا چه مردمانی چمّان چێر و اَندێم بوت، چه مزنێن پرستشگاها در آتک و شت.