Ephesians 4

Belarusian Bible Maley (© 1931, 1948; у 1985, 1991 Унесены Праўкі)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Дык я, вязень у Госпадзе, малю вас паступаць дастойна закліку, якім вы пакліканы,

2з усенькай мудрасьцяй пакоры і ціхасьцяй, з доўгацярплівасьцяй, церпячы адзін аднаго ў любві,

3стараючыся захаваць еднасьць духа ў саюзе міру.

4Адно цела і адзін дух, як вы і пакліканы да аднае надзеі -вашага закліканьня:

5Адзін Госпад, адна вера, адно хрышчэньне,

6Адзін Бог і Ацец усіх, Які над усімі, і праз усіх, і ў-ва ўсіх нас.

7Кожнаму-ж з нас дадзена ласка водле меры дару Хрыстовага.

8Дзеля гэтага і кажа: Узыйшоўшы на вышыню, паланіў палон і даў дары людзям. (Псал 67:19)

9(А “узыйшоўшы” што ёсьць, як ня тое, што ён перш і зыходзіў у прадонныя месцы зямлі?

10Зыйшоўшы, Ён ёсьць І той, што ўзыйшоў вышэй за ўсе нябёсы, каб споўніць усё.)

11I Ён паставіў адных Апосталамі, другіх прарокамі, іншых эвангелістамі, іншых пастырамі і вучыцялямі

12дзеля збудаваньня сьвятых, на дзела служэньня, на будаваньне Цела Хрыстовага,

13дакуль усе дойдзем да еднасьці веры і пазнаньня Сына Божага, да мужа дасканалага, да меры ўзрашчэньня поўні Хрыстовае;

14каб мы ня былі балей дзяцьмі, зыбаючыміся і захаплянымі ўсякім ветрам навукі, у хітрыках чалавечых, у подступе дзеля хітрага збаламучаньня,

15але праўдзіваю любоўю ўсё памнажалі бы ў Таго, Які ёсьць Галава, Хрыстос,

16з якога ўсё цела, складзенае і злучанае ўсякімі вязямі змацаваньня, праз дзейнасьць у (сваю) меру кожнага члена, прырост робіць дзеля будаваньня самога сябе ў любві.

17Дык кажу гэта і сьведчу ў Госпадзе, каб вы балей не хадзілі, як другія пагане ходзяць, у марнасьці розуму свайго,

18з зацьміўшыміся думкамі, адцураўшыся ад жыцьця Божага праз няведаньне іх, праз закамяненьне сэрца іх;

19яны, стаўшыся нячулымі, аддаліся распусьце, каб рабіць усякі бруд у прагавітасьці.

20Але вы ня гэтак пазналі Хрыста,

21калі чулі Яго і ў Ім навучыліся, — бо праўда ў Ісусе, —

22каб адкінуць вам — па ранейшаму жыцьцю — старога чалавека, які тлее ў манлівых пажаданьнях,

23а абнавіцца духам розуму вашага

24і апрануцца ў новага чалавека, створанага па Богу, у праведнасьці і сьвятасьці праўды.

25Дзеля гэтага, адкінуўшы ілжу, гаварыце кожны праўду бліжняму свайму, бо мы члены адзін аднаму.

26Гневайцеся, ды не грашыце: няхай сонца не зайдзе ў гневе вашым;

27і не давайце месца д’яблу.

28Хто краў, далей не крадзі, а лепей працуй, робячы сваімі рукамі карыснае, каб было з чаго аддзяліць таму, хто мае патрэбу.

29Жаднае гнілое слова няхай ня выходзіць з вуснаў вашых, а толькі добрае дзеля збудаваньня ў веры, каб ласку давала тым, што слухаюць.

30I ня смуціце Сьвятога Духа Божага, Якім вы запячатаны на дзень адкупленьня.

31Усякая горыч, і ярасьць, і гнеў, і крык, і лаянка няхай будуць аддалены ад вас — разам з усім благім;

32будзьце-ж адзін да аднаго добрымі, спагадлівымі, выбачаючымі адзін аднаму, як і Бог у Хрысьце выбачыў вам.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →