Philippians 2

Belarusian Bible Maley (© 1931, 1948; у 1985, 1991 Унесены Праўкі)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Дык, калі ёсьць якое пацяшэньне ў Хрысьце, калі ёсьць якая патоля любві, калі ёсьць якая лучнасьць духа, калі ёсьць якое міласэрдзе і спачуваньне,

2то дапоўніце маю радасьць: каб тое самае думалі, тую-ж любоў мелі, былі аднадушныя і аднадумныя;

3нічога (не рабеце) праз спрэчкі ці дзеля пустое пахвальбы, але ціхой мудрасьцяй лічыце адзін аднаго вышэйшым за сябе.

4Не аб сабе толькі кожны клапоцься, але і аб другіх,

5бо няхай тое ў вас думаецца, што і ў Хрысьце Ісусе:

6Які, будучы ў пастаці Боскай, ня лічыў захопам быць роўным Богу;

7але панізіў Сябе Самога, прыняўшы абраз раба, стаўшыся на падабенства людзей і здаўшыся выглядам, як чалавек,

8зьняважыў Сябе, будучы паслухмяным ажно да сьмерці і сьмерці крыжовай.

9Дзеля гэтага і Бог узвысіў Яго і даў Яму імя па-над усякае імя,

10каб перад іменьнем Ісуса сукланілася ўсякае калена нябесных, зямных і падземных,

11і каб усякі язык вызнаваў, што Госпад — Ісус Хрыстос, у славу Бога Айца.

12Дык вось, умілаваныя маі, як вы заўсёды слухалі ня толькі ў бытнасьць маю, але шмат балей цяпер, у час нябытнасьці маей, са страхам і дрыжэньнем аб збаўленьне свае старайцеся,

13бо Бог ёсьць той, што робіць у вас і жаданьне і дзеяньне з зычлівасьці Сваей.

14Усё рабеце без нараканьня і сумляваньня,

15каб вам быць бязьвіннымі і чыстымі, дзяцьмі Божымі беззаганнымі сярод перакорлівага і распуснага роду, між якім вы зьяеце, як сьветачы на сьвеце,

16маючы слова жыцьця, на пахвалу маю? ў дзень Хрыстовы, што я не надарма хадзіў і не надарма працаваў.

17Але, калі я й роблюся ахвяраю за жэртву й служэньне веры вашай, я цешуся і цешуся супольна з вамі;

18з гэтага самага і вы цешцеся і цешцеся супольна са мною.

19Спадзяюся-ж у Госпадзе Ісусе хутка паслаць вам Цімахвея, каб і я, даведаўшыся аб вас, уцешыўся духам.

20Бо ня маю нікога роўнага душою, хто гэтак шчыра рупіўся-б аб вас;

21бо ўсе шукаюць свайго, а не Ісуса-Хрыстовага.

22А яго дасьведчаньне ведаеце, бо ён, як сын бацьку, служыў мне ў дабравешчаньні.

23Дык я спадзяюся паслаць яго зараз-жа, як толькі даведаюся, што будзе са мною.

24Бо я пэўны ў Госпадзе, што й сам хутка прыду.

25Я палічыў патрэбным паслаць да вас Эпафрадзіта, брата і супрацоўніка і супольніка майго ў барацьбе, а вашага пасланца і служку ў патрэбе маёй,

26бо ён жадаў бачыць усіх вас і цяжка тужыў, што вы дачуліся аб хваробе яго.

27Бо ён быў хворы траха не сьмяротна; але Бог зьлітаваўся над ім, дый не над ім толькі, але і нада мною, каб ня меў я суму да суму.

28Дык я хутчэй паслаў Яго, каб вы, угледзіўшы яго ізноў, уцешыліся, дый каб я быў менш сумны.

29Прымеце-ж яго ў Госпадзе з усякай радасьцяй і гэтакіх у чэсьці мейце,

30бо ён за справу Хрыстовую быў блізкі да сьмерці, ня дбаючы аб жыцьці, каб папоўніць нястачу служэньня вашага мне.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →