Psalms 104

Persian Dari Bible - Afgan Dialect - Version Good News for a New Age (GNN) == 2007

← Chapter 103 Jump to: Chapter 105 →

1ای جان من، خداوند را ستایش کن. ای خداوند، خدای من، تو بسیار عظیم و به عزت و جلال ملبس هستی.

2خویشتن را به نور پوشانیده و آسمان را مثل خیمه برافراشته ای.

3خانۀ او بر فراز ابر ها بنا شده و ابر ها را عرادۀ خود ساخته و بر بالهای باد سوار می شود.

4بادها را پیام رسان خود و شعله های آتش را خادمان خود می گرداند.

5زمین را بر بنیاد آن استوار کرده که تا به ابد جنبش نخورد.

6اوقیانوسها زمین را همچون جامه ای پوشاند و آب، کوهها را در بر گرفت.

7از عتاب تو آبها به جریان آمدند و با صدای رعد تو به همه جا پراگنده شدند.

8فراز کوهها را پوشاندند، در دره ها سرازیر گردیدند و به مکانی که مهیا ساختی جاری شدند.

9برای آن ها حدودی را معین کردی تا از آن نگذرند و بار دیگر زمین را آب نپوشاند.

10چشمه ها را در وادی ها جاری ساخت تا در میان کوهها روان شوند،

11تمام حیوانات صحرا را سیراب می سازند و گوره خرها تشنگی خود را رفع می کنند.

12پرندگان بر شاخه های درختان نزدیک آب آشیانه می سازند و نغمه سرایی می کنند.

13با بارانی که از آسمان می فرستد، کوهها را سیراب می کند و از ثمرات اعمال تو زمین سیر می گردد.

14برای مواشی علف و برای انسانها نباتات را می رویاند تا غذای خود را از آن ها به دست آورند.

15همچنان ثمرۀ تاک که دل انسان را شادمان می کند و روغن که چهرۀ او را شاداب می سازد و وجود انسان را به نان قوی می گرداند.

16درختان خداوند شاداب می گردند، یعنی سروهای آزاد لبنان که او غرس کرده است.

17پرندگان در آن ها آشیانه می سازند و اما درخت صنوبر لانۀ لگ لگ ها می باشد.

18کوههای بلند پناهگاه بزهای کوهی و صخره ها لانۀ موشهای صحرائی هستند.

19ماه را برای تعیین وقت ها ساخت و آفتاب زمان غروب خود را می داند.

20شب را بوجود می آوری، تا در تاریکی آن، حیوانات وحشی جنگل بخرامند.

21شیر بچگان برای شکار خود غُرش می کنند و خوراک خویش را از خدا می خواهند.

22در وقت طلوع آفتاب دوباره به بیشۀ خود می آیند و استراحت می کنند.

23آنگاه انسان برای کسب و کار خود بیرون می رود و تا شامگاه به وظیفۀ خود مشغول می باشد.

24ای خداوند اعمال تو چه بسیار است. همۀ آن ها را از روی حکمت انجام داده ای. زمین از مخلوقات تو پُر است.

25در آن بحر وسیع و بزرگی که آفریده ای، جانورانِ بی شمار و حیوانات بزرگ و کوچک زندگی می کنند.

26کشتی ها بر سطح آن روانند و لِویاتان، یعنی جانور بحری را که آفریده ای، در آن بازی می کند.

27تمام مخلوقات تو منتظر اند تا تو روزی آن ها را بدهی.

28آنچه را که به آن ها می دهی، آن ها جمع می کنند. دست خود را باز می کنی، پس از چیزهای نیکو سیر می شوند.

29وقتی از آن ها رو بر می گردانی، به وحشت می افتند و هنگامیکه جان شان را می گیری، می میرند و به خاک بر می گردند.

30چون روح خود را می فرستی، مخلوقات آفریده می شوند و روی زمین تازه می گردد.

31جلال خداوند تا به ابد است. خداوند از اعمال خلقت خود خوشنود باشد.

32وقتی بر زمین نگاه می کند، زمین بلرزه می آید و چون کوهها را لمس می کند، آتشفشان می شوند.

33تا زنده ام خداوند را با سرود پرستش خواهم کرد و تا زمانی که وجود دارم خدای خود را ستایش خواهم نمود.

34باشد که تفکر دلم مورد پسند او واقع گردد و من در خداوند شادمانی خواهم کرد.گناهکاران از روی زمین محو گردند و شریران دیگر یافت نشوند.ای جان من خداوند را ستایش کن! هَلّلِویاه، سپاس به خداوند.

35گناهکاران از روی زمین محو گردند و شریران دیگر یافت نشوند.ای جان من خداوند را ستایش کن! هَلّلِویاه، سپاس به خداوند.

← Chapter 103 Jump to: Chapter 105 →