Psalms 107

Persian Dari Bible - Afgan Dialect - Version Good News for a New Age (GNN) == 2007

← Chapter 106 Jump to: Chapter 108 →

1خداوند را سپاس گوئید زیرا که او نیکوست و رحمتش تا به ابد.

2فدیه شدگانِ خداوند این را بگویند، آنهائی که خداوند ایشان را از دست دشمن فدیه داده

3و از کشورهای بیگانه، از شرق و غرب و شمال و جنوب جمع کرده است.

4آن ها در صحرا و بیابان بیراهه آواره بودند و شهری برای سکونت نیافتند.

5گرسنه و تشنه شدند و جان شان بیچاره و بینوا گردید.

6آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از سختی های شان رهایی بخشید.

7آن ها را به راه مستقیم رهبری نمود تا به شهری مسکون درآمدند.

8پس خداوند را به سبب رحمتش و به سبب کارهای شگفت انگیز او با بنی آدم شکر کنند.

9زیرا که جان تشنه را سیراب نموده و جان گرسنه را با چیزهای نیکو سیر کرد.

10بعضی شان در تاریکی و سایۀ موت نشسته بودند و در زندان و زنجیر رنج می بردند،

11زیرا که آن ها از کلام خدا سرپیچی کرده و احکام خدای قادر متعال را بجا نیاورده بودند.

12به همین جهت آن ها را در زیر بار زحمت و مشقت چنان ذلیل ساخت که از پا افتادند و مدد کنندۀ نبود.

13آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از سختی های شان رهایی بخشید.

14آن ها را از تاریکی و سایه موت بیرون آورد و از بند و زنجیر آزاد کرد.

15پس خداوند را به سبب رحمتش و به سبب کارهای شگفت انگیز او با بنی آدم شکر کنند.

16زیرا که دروازه های برنجی را شکسته و پشت بندهای آهنی آنرا قطع می کند.

17افراد نادان به خاطر روش شریرانۀ خود و به سبب گناهان خویش، در عذاب بودند.

18جان شان از هر نوع خوراک بیزار بود و پای شان به لب گور رسیده بود.

19آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از سختی های شان رهایی بخشید.

20کلام خود را فرستاده، ایشان را شفا بخشید و از مرگ و عذاب نجات داد.

21پس خداوند را به سبب رحمتش و به سبب کارهای شگفت انگیز او با بنی آدم شکر کنند.

22قربانی های شکرانگی بگذرانند و با شادمانی کارهای را که او کرده است، اعلام نمایند.

23بعضی از آن ها با کشتی به بحر رفتند و در آب های عمیق مشغول کار شدند.

24آن ها کارهای خداوند و شاهکارهای دست او را در اعماق بحر دیدند.

25به فرمان او باد و طوفان برخاست و امواج بحر به طغیان آمد.

26کشتی ها گاهی به هوا بلند می شدند و گاهی به اعماق بحر فرو می رفتند. جان شان در این تلاطم از حال رفت.

27مانند مستان اُفتان و خیزان شدند و نمی دانستند که چه کار کنند.

28آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از سختی های شان رهایی بخشید.

29طوفان را آرام کرد و امواج بحر از تلاطم باز ایستادند.

30وقتی آرامش حکمفرما گردید، همه خوشحال شدند و خداوند آن ها را به بندر مقصود رسانید.

31پس خداوند را به سبب رحمتش و به سبب کارهای شگفت انگیز او با بنی آدم شکر کنند.

32عظمت و جلال او را به جماعت قوم اعلام کنند و نزد بزرگان قوم او را ستایش کنند.

33او دریاها را به بیابان و چشمه های آب را به زمین خشک و بی آب تبدیل کرد.

34زمین حاصلخیز را به خاطر شرارت ساکنان آن به شوره زار مبدل ساخت.

35بیابان را به دریاچۀ آب و زمین خشک را به چشمه های آب تبدیل کرد.

36گرسنگان را در آنجا ساکن ساخت تا شهری برای سکونت خود آباد کنند.

37در زمین آنجا به زراعت پرداختند، تاکستانها غرس نمودند و حاصل بسیار به دست آوردند.

38خداوند آن ها را برکت داد که بی حد زیاد شدند و نگذاشت که رمه و گلۀ شان کم گردد.

39باز کم گشتند و تحقیر شدند و در زیر ظلم و ستم رنج کشیدند.

40خداوند رهبران ظالم را خوار و در ویرانه ها آواره می سازد،

41اما مسکین را از رنج و سختی رهایی می دهد و قبیله ها را مثل گله ها زیاد می سازد.

42صالحان این را می بینند و خوشی می کنند، اما دهان شرارت بسته می گردد.کیست خردمند تا بدین چیزها تفکر نماید؟ که ایشان رحمت های خداوند را خواهند فهمید.

43کیست خردمند تا بدین چیزها تفکر نماید؟ که ایشان رحمت های خداوند را خواهند فهمید.

← Chapter 106 Jump to: Chapter 108 →