Psalms 119 — Persian Dari Bible - Afgan Dialect - Version Good News for a New Age (GNN) == 2007

1خوشا به حال کاملان طریق که پیرو شریعت خداوند هستند.

2خوشا به حال آنانی که شهادات او را حفظ می کنند و با تمامی دل او را می طلبند.

3کج روی نیز نمی کنند، بلکه در راههای خداوند قدم بر می دارند.

4تو به ما وصایای خود را امر فرموده ای تا آن ها را تماماً نگاه داریم.

5کاش که راههای من مستحکم شود تا فرایض تو را بجا آورم.

6آنگاه خجل نخواهم شد چون تمام اوامر تو را در مد نظر خود دارم.

7تو را به راستی دل سپاس خواهم گفت، وقتی داوری های عادلانۀ تو را بیاموزم.

8فرایض تو را بجا می آورم، پس هیچگاهی مرا ترک مکن.

9به چه چیز می تواند مرد جوان راه خود را پاک نگاه دارد؟ با محافظت آن موافق کلام تو.

10از دل و جان در طلب تو هستم، پس نگذار که از اوامر تو سرکشی کنم.

11کلام تو را در دل نگاه می دارم که مبادا به تو گناه ورزم.

12ای خداوند تو متبارک هستی! فرایض خود را به من بیاموز.

13تمامی داوری های دهان تو را به لب های خود بیان می کنم.

14در طریق شهادات تو، بیشتر از کسب ثروت شادمانم.

15در وصایای تو تفکر می کنم و به طریق های تو توجه می نمایم.

16از فرامین تو لذت می برم، پس کلام تو را فراموش نمی کنم.

17به بندۀ خود احسان کن تا زنده بمانم و کلام تو را حفظ نمایم.

18چشمانم را باز کن تا حقایق شگفت انگیز احکام تو را ببینم.

19من در این دنیا بیگانه هستم، پس اوامر خود را از من مخفی مدار.

20همه وقت جان من از اشتیاق به داوری های تو بی تاب می شود.

21مردمان متکبر و ملعون را که از اوامر تو گمراه می شوند، سرزنش می کنی.

22ننگ و رسوایی را از من بگردان، زیرا که شهادات تو را حفظ کرده ام.

23حاکمان نیز نشسته و بر ضد من سخن می گویند، لیکن بندۀ تو در فرایض تو تفکر خواهد کرد.

24شهادات تو مایۀ خوشی من، و همیشه راهنمای من بوده اند.

25جان من به خاک نزدیک شده است؛ مرا موافق کلام خود زنده ساز.

26راههای زندگی خود را به حضور تو بیان کردم و تو مرا اجابت نمودی، پس احکام خود را به من بیاموز.

27طریق وصایای خود را به من بفهمان، تا در کارهای شگفت انگیز تفکر نمایم.

28دل من از غم و اندوه آب شده است، مرا موافق کلام خود استوار گردان.

29راه دروغ را از من دور کن و احکام خود را به من لطف فرما.

30راه راستی را اختیار کرده و داوری های تو را پیش خود می گذارم.

31شهادات تو در دلم جا دارد، پس ای خداوند مرا شرمنده نساز.

32در طریق اوامر تو می دوم با اشتیاق پیش می روم، زیرا که دل مرا از بند رها ساختی.

33ای خداوند طریق احکام خود را به من بیاموز و من آن ها را تا به آخر نگاه می دارم.

34مرا فهم بده و من از شریعت تو اطاعت کرده و با تمام دل آنرا بجا می آورم.

35مرا در طریق اوامر خود رهنمود گردان، زیرا که راه تو برایم دلپذیر است.

36دل مرا به شهادات خود مایل گردان، نه به سوی طمع.

37چشمانم را از دیدن چیزهای باطل برگردان و در طریق خود مرا احیاء کن.

38طبق وعده ای که به بندۀ خویش داده ای، عمل کن. همان وعده ای که به ترسندگان خود داده ای.

39رسوایی را که از آن می ترسم از من دور کن زیرا داوری های تو نیکوست.

40چقدر زیاد مشتاق وصایای تو هستم! بر حسب عدالت خود مرا احیاء کن.

41ای خداوند، رحمت تو به من برسد و نجات تو بر حسب کلام تو.

42تا بتوانم ملامت کنندۀ خود را جواب دهم، زیرا به کلام تو توکل دارم.

43کلام راستی را هیچگاه از دهانم مگیر، زیرا که به داوری های تو امیدوارم

44و احکام تو را پیوسته نگاه می دارم تا ابدالآباد.

45در آزادی راه می روم زیرا که وصایای ترا طلبیده ام.

46از شهادات تو نزد پادشاهان سخن می گویم و خجل نخواهم شد،

47زیرا احکام تو را دوست دارم و اطاعت از آن ها برایم لذت بخش است.

48دستهای خود را به سوی اوامر تو بلند می کنم، زیرا که آن ها را دوست می دارم و در فرایض تو تفکر می کنم.

49کلام خود را با بندۀ خویش بیاد آور، زیرا مرا بوسیلۀ آن امید داده ای.

50این در وقت سختی و مصیبت تسلی من است، زیرا کلام تو مرا زنده نگاه می دارد.

51متکبران مرا بسیار مسخره می کنند، لیکن من از احکام تو رو بر نمی گردانم.

52ای خداوند، داوری های تو را از قدیم بیاد می آورم و خویشتن را تسلی می دهم.

53وقتی می بینم که اشخاص شریر احکام تو را بجا نمی آورند، از خشم به جوش می آیم.

54فرایض تو، در دوران غربت من در این دنیا، سرود من هستند.

55ای خداوند، نام تو را در شب بیاد می آورم و احکام تو را نگاه می دارم.

56این است آنچه برایم تعیین شده است، زیرا که وصایای تو را نگاه می دارم.

57خداوند بهرۀ من است، پس می گویم که کلام تو را نگاه می دارم.

58از صمیم قلب خواستار رضای تو می باشم. بر حسب کلام خود بر من رحم فرما.

59در راههای خود تفکر می کنم و پاهای خود را به شهادات تو مایل می سازم.

60می شتابم تا بدون تأخیر اوامرت را بجا آورم.

61اگر ریسمانهای شریران هم مرا احاطه کنند، احکام تو را فراموش نخواهم کرد.

62در نصف شب بیدار می شوم و تو را به خاطر داوری های عادلانۀ تو ستایش می کنم.

63من دوست همۀ ترسندگان تو هستم که وصایای تو را نگاه می دارند.

64ای خداوند، زمین از رحمت تو پُر است؛ احکام خود را به من بیاموز!

65با بندۀ خود احسان نمودی، ای خداوند موافق کلام خویش.

66فهم و معرفت را به من بیاموز، زیرا که به اوامر تو اعتماد دارم.

67قبل از اینکه مصیبت را ببینم، گمراه شده بودم، لیکن حالا کلام تو را بجا می آورم.

68تو نیکو هستی و نیکویی می کنی. فرایض خود را به من بیاموز.

69متکبران دربارۀ من دروغ گفتند، اما من به تمامی دل وصایای تو را نگاه می دارم.

70دل ایشان از شدت چربی سخت شده است، ولی من از احکام تو لذت می برم.

71مرا نیکوست که مصیبت را دیدم، تا فرایض تو را بیاموزم.

72احکام دهان تو برای من بهتر است از هزاران طلا و نقره.

73دستهای تو مرا ساخته و آفریده است. مرا فهیم گردان تا اوامر تو را بیاموزم.

74ترسندگان تو از دیدن من خوشحال می شوند، زیرا به کلام تو امیدوار هستم.

75ای خداوند، می دانم که داوری های تو عادلانه است و در وفاداری خود مرا تنبیه نموده ای.

76پس رحمت تو برای من تسلی شود، موافق کلام تو با بندۀ خویش.

77مرا از رحمت های خود برخوردار کن تا زنده بمانم و از احکام تو لذت ببرم.

78متکبران خجل شوند، زیرا که با دروغهای خود مرا اذیت کردند و اما من در وصایای تو تفکر می کنم.

79ترسندگان تو پیش من برگردند و آنانی که شهادات تو را می دانند.

80دل من در فرایض تو کامل شود، تا شرمنده نشوم.

81جان من در انتظار اینکه مرا نجات دهی از حال رفته است، لیکن به کلام تو امیدوار هستم.

82چشمانم برای کلام تو تار گردیده است و می پرسم که چه وقت مرا تسلی خواهی داد.

83مانند مَشکِ دود زده خشک شده ام، اما احکام تو را فراموش نکرده ام.

84تا به کی بنده ات صبر کند؟ چه وقت جفاکنندگانم را داوری خواهی نمود؟

85متکبران برای من چاهها کندند، زیرا که از شریعت تو نافرمانی می کنند.

86همۀ اوامر تو راست است. بر من ناحق جفا کردند، پس مرا امداد فرما.

87نزدیک بود مرا از روی زمین نابود کنند، اما من وصایای تو را ترک نکردم.

88بر حسب رحمت خود مرا زنده ساز تا شهادات دهان تو را نگاه دارم.

89ای خداوند کلام تو تا ابدالآباد در آسمان ها پایدار است.

90وفاداری تو نسل اندر نسل است، زمین را که آفریده ای پابرجا می ماند.

91برای داوری های تو تا امروز ایستاده اند زیرا که همه در خدمت تو هستند.

92اگر لذت و خوشی من در احکام تو نمی بود، به یقین که در خواری و ذلت خویش نابود می شدم.

93وصایای تو را تا ابد فراموش نمی کنم زیرا به آن ها مرا زنده ساخته ای.

94من از آن تو هستم؛ مرا نجات ده، زیرا که وصایای تو را می طلبم.

95شریران برای من انتظار کشیدند تا مرا نابود کنند، ولی من به شهادات تو تفکر می کنم.

96برای هر کمالی انتهایی دیدم، لیکن حکم تو بی نهایت وسیع است.

97احکام تو را چقدر دوست می دارم؛ تمامی روز تفکر من است.

98اوامر تو مرا حکیمتر از دشمنانم می سازد، زیرا که همیشه نزد من می باشد.

99فهیم تر از همۀ معلمانم شدم، زیرا که شهادات تو تفکر من است.

100عاقلتر از بزرگان قوم شدم، زیرا که وصایای تو را نگاه می دارم.

101پاهای خود را از هر راه بد دور نگاه میدارم، تا اینکه کلام تو را بجا آورم.

102از داوری های تو رو بر نمی گردانم، چونکه تو آن ها را به من آموختی.

103کلام تو برای من گوارا و شیرینتر از عسل است.

104وصایای تو به من دانایی می آموزد. بنابراین از هر راه دروغ نفرت دارم.

105کلام تو برای پاهای من چراغ و برای راههای من نور است.

106قول داده ام و به آن وفا می کنم که از اوامر تو پیروی نموده و داوری های عدالت تو را نگاه دارم.

107بسیار رنج دیده ام. ای خداوند، موافق کلام خود مرا زنده ساز!

108ای خداوند، عرض شکران و دعای مرا بپذیر و داوری های خود را به من بیاموز.

109جان من همیشه در خطر است، اما احکام تو را از یاد نمی برم.

110شریران برای من دام گسترده اند، اما از وصایای تو گمراه نمی شوم.

111شهادات تو برای من میراث ابدی و مایۀ خوشی دل من است.

112دل خود را برای بجا آوردن فرایض تو مایل ساختم، تا به ابد و تا آخر.

113از مردمان دو رو بیزارم، لیکن احکام تو را دوست دارم.

114تو پناهگاه و سپر من هستی و به کلام تو امیدوار هستم.

115ای بدکاران از من دور شوید! من اوامر خدای خویش را نگاه می دارم.

116مرا بر حسب کلام خود تأیید کن تا زنده شوم و از امید خود خجل نگردم.

117مرا تقویت کن تا رستگار گردم و بر فرایض تو دایماً نظر نمایم.

118همۀ کسانی را که از فرایض تو دور شده اند، از حضور خود می رانی و فریب آن ها را باطل می گردانی.

119جمیع شریران را مثل تفاله دور می ریزی، بنابراین شهادات تو را دوست می دارم.

120از ترس تو به خود می لرزم و از داوری هایت وحشت می کنم.

121راستی و عدالت را بجا آوردم. مرا به دست ظالمان مسپار.

122برای سعادت بندۀ خود ضامن شو تا متکبران بر من ظلم نکنند.

123چشمانم برای نجات تو تار شده است و برای کلام عدالت تو.

124با بندۀ خویش موافق رحمت خود رفتار کن و احکام خود را به من بیاموز.

125من بندۀ تو هستم، مرا فهیم گردان تا شهادات تو را بدانم.

126وقت آن است که خداوند عمل کند زیرا که احکام تو را باطل نموده اند.

127اوامر تو را بیشتر از طلا دوست می دارم، زیادتر از زر خالص.

128همۀ وصایای تو را در هر مورد راست می دانم، و از همه راههای دروغ نفرت دارم.

129شهادات تو شگفت انگیز است. بنابراین، من آن ها را نگاه می دارم.

130کشف کلام تو نور می بخشد و ساده دلان را فهیم می گرداند.

131با اشتیاق زیاد و با هر نَفَس خود، خواهان وصایای تو هستم.

132بر من نظر کن و کَرَم فرما، بر حسب عادت خویش به آنانی که نام تو را دوست می دارند.

133قدم های مرا در کلام خود پایدار ساز، تا هیچ بدی بر من تسلط نیابد.

134مرا از ظلم انسان خلاصی ده، تا وصایای تو را نگاه دارم.

135روی خود را بر بندۀ خود روشن ساز و احکام خود را به من بیاموز.

136سیل اشک از چشمانم جاری است، زیرا مردم از احکام تو پیروی نمی کنند.

137ای خداوند، تو عادل هستی و داوری های تو راست است.

138شهادات خود را در عدالت و امانت قرار داده ای.

139غیرت من مرا از بین می برد، زیرا دشمنانم کلام تو را فراموش کرده اند.

140کلام تو بی نهایت مصفی است و بندۀ تو آنرا دوست دارد.

141من کوچک و حقیر هستم، اما وصایای تو را از یاد نمی برم.

142عدالت تو عدل است تا ابد و احکام تو راست است.

143تنگی و ضیقی مرا فرا گرفته است، اما اوامر تو برای من لذت بخش است.

144شهادات تو عادل است تا ابد. مرا خردمند گردان تا زنده شوم.

145به تمامیِ دل خوانده ام. ای خداوند مرا جواب ده تا احکام تو را نگاه دارم!

146تو را خوانده ام، پس مرا نجات ده و شهادات تو را نگاه می دارم.

147پیش از طلوع آفتاب عذر و زاری می کنم و به کلام تو امیدوار می باشم.

148تمام شب چشمان خود را بیدار نگه داشتم، تا در کلام تو تفکر نمایم.

149بر حسب رحمت خود آواز مرا بشنو. ای خداوند موافق داوری های خود مرا زنده ساز.

150آنانی که در پی شرارت می روند و دور از احکام تو هستند، به من نزدیک می شوند.

151اما تو ای خداوند نزدیک هستی و جمیع اوامر تو راست است.

152مدتها پیش، از شهادات تو دانسته ام که آن ها را تا به ابد برقرار نموده ای.

153بر ذلت و خواری من نظر کن و مرا خلاصی ده، زیرا احکام تو را فراموش نمی کنم.

154در دعوی من دادرسی فرما و مرا رهایی ده و بر حسب کلام خویش مرا زنده ساز.

155نجات از شریران دور است، زیرا که فرایض تو را نمی طلبند.

156ای خداوند، رحمت های تو بسیار است. بر حسب داوری های خود مرا زنده ساز.

157جفاکنندگان و دشمنان من بسیار اند، اما از شهادات تو رو بر نمی گردانم.

158خیانتکاران را دیدم و از آن ها متنفر شدم، زیرا کلام تو را نگاه نمی دارند.

159ببین که وصایای تو را دوست می دارم. ای خداوند، بر حسب رحمت خود مرا زنده ساز!

160تمام کلام تو بر حق و همۀ داوری های تو عادلانه و تا به ابد است.

161مردمان قدرتمند بی جهت بر من جفا کردند، اما دل من از کلام تو ترسان است.

162من در کلام تو شادمان هستم، مثل کسی که گنجی را یافته باشد.

163دروغ را زشت دانسته و از آن متنفرم، ولی احکام تو را دوست می دارم.

164روزانه هفت بار تو را ستایش می کنم، برای داوری های عادلانۀ تو.

165کسانی که احکام تو را دوست دارند، سلامتی بزرگی دارند و هیچ چیز باعث لغزش ایشان نخواهد شد.

166ای خداوند، منتظر نجات از جانب تو هستم و اوامر تو را بجا می آورم.

167جان من شهادات تو را نگاه داشته است و آن ها را بی نهایت دوست می دارم.

168وصایا و شهادات تو را نگاه داشته ام، زیرا که تمام طریق های من در مد نظر تو است.

169ای خداوند، فریاد من به حضور تو برسد. بر حسب کلام خود مرا فهیم گردان.

170مناجات من به حضور تو برسد. بر حسب کلام خود مرا خلاصی ده.

171لبهای من پیوسته تو را ستایش کند، زیرا فرایض خود را به من آموخته ای.

172زبان من کلام تو را بسراید زیرا که تمام اوامر تو عدل است.

173دست تو برای اعانت من برسد، زیرا که وصایای تو را برگزیده ام.

174ای خداوند برای نجات تو مشتاق بوده ام و شریعت تو مایۀ خوشی من است.

175جان من زنده شود تا تو را ستایش کنم و داوری های تو کمک کنندۀ من باشد.مثل گوسفندِ گمشده سرگردانم، بندۀ خود را دریاب، زیرا که اوامر تو را فراموش نمی کنم.

176مثل گوسفندِ گمشده سرگردانم، بندۀ خود را دریاب، زیرا که اوامر تو را فراموش نمی کنم.