Colossians 4

Irish 1951 (Tiomna Nua 1951 (de Siúnta))

← Chapter 3 Jump to:

1agus ní fhuil meas ar phearsain duine seachas a chéile. A mháighistreacha, tabhraidh a gceart agus a gcomhthrom féin do bhur seirbhíseachaibh, agus a fhios agaibh go bhfuil Máighistir agaibh féin ar neamh, leis.

2Leanaidh go buan de’n urnaighe, agus bidhidh go h‐aireach innti,

3le breith buidheachais; ag guidhe orainne ar an am céadna, go bhfosclóchaidh Dia doras do’n bhriathar dúinn, chum rúindiamhair Chríost, go bhfuilim‐se i gcuibhreachaibh ar a son, d’innsin;

4chum go bhfoillseochad é, mar ba cheart dom labhairt.

5Siubhlaidh go stuamdha i dtaobh na ndaoine atá lasmuigh, ag baint tairbhe as an uain.

6Bíodh salann an ghrása mar bhlás ar bhur gcainnt, chum go mb’ eol daoibh freagra do thabhairt do gach aoinneach.

7Tichicus, bráthair ionmhain, agus ministir dílis, agus cóimhsheirbhíseach san Tighearna, bhéarfaidh seisean scéala dhaoibh fám’ ghnóthaibh.

8Chuige sin is eadh do chuireas chugaibh é, chum go mbéidh a fhios agaibh cionnas mar tá an saoghal againn, agus go dtiubhraidh sé sólás croidhe dhaoibh;

9mar aon le hOnésimus, bráthair dílis, ionmhain, duine dhíbh féin. Bhéarfaidh siad‐san fios scéil daoibh i dtaobh gach a bhfuil d’á dhéanamh agam.

10Beannuigheann Aristárchus, cómh‐phríosúnach liom, beannuigheann seisean daoibh, mar aon le Marcus, col ceathair Bharnabais (go bhfuair sibh órduighthe ’n‐a thaobh;

11má thagann sé chugaibh, glacaidh leis), agus Iésus, go dtugtar Iustus mar ainm air; beirt de lucht an timcheall‐ghearrtha iad‐san: is iad‐san amháin do bhí ’n‐a gcómh‐oibridhthibh i n‐éinfheacht liom ar son ríoghachta Dé, fir do bhí mar shólás croidhe dhom.

12Epafras, duine dhíbh féin, seirbhíseach Íosa Críost, beannuigheann seisean daoibh, agus é ag spairn gan stad ’n‐a urnaighthibh ar bhur son, g‐á ghuidhe go seasfaidh sibh go diongbhálta, lán‐dearbhtha de thoil Dé.

13Óir do‐bheirim m’fhiadhnaise ’n‐a thaobh go mbíonn sé ag saothrú go dian ar bhur son‐sa, agus ar son a bhfuil i Laodicia, agus ar son a bhfuil i Hiéropolis.

14Beannuigheann Lúcás, liaigh grádhach, agus Démas daoibh.

15Beiridh beannacht chum na mbráthar atá i Laodicia, agus chum Nimfa, agus chum na h‐eaglaise atá ’n‐a tigh.

16Agus nuair bhéas an eipistil seo léighte ’n‐bhur measc féin daoibh, cuiridh d’á léigheamh í i n‐eaglais na Laodiciach leis; agus léighidh‐se an eipistil ó Laodicia mar an gcéadna.

17Agus abraidh le hArchippus, Tabhair aire do’n mhiniostrálacht fuairis ó’n Tighearna, chum go gcóimhlíonfair í.

18Mo bheannacht uaim‐se Pól, lem’ láimh féin. Cuimhnighidh ar mo chuibhreachaibh. Grása go raibh libh.

← Chapter 3 Jump to: