1 Thessalonians 2

Gaelic ABIG (Scottish) (Am Bìoball Iomraidh Gàidhlig 1880, 1992)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Oir is aithne dhuibh fhèin, a bhràithrean, ar dol‐ne a‑steach dur n‑ionnsaigh, nach robh e ann an dìomhain:

2Ach fòs air dhuinn fulang roimhe, agus an dèidh ar maslachaidh ann am Philipi, mar as aithne dhuibh, bha dànachd againn nar Dia soisgeul Dhè a labhairt ribhse ann am mòr‐ghleac.

3Oir cha robh ar n‑earail o mhealltaireachd, no o neòghlaine, no ann an ceilg:

4Ach mar a mheasadh sinn le Dia iomchaidh gum biodh an soisgeul air earbsa rinn, is amhail sin a labhramaid, chan ann mar dhream a tha a’ toileachadh dhaoine, ach Dhè, a tha a’ dearbhadh ar cridheachan.

5Oir cha do ghnàthaich sinn uair air bith briathran miodalach, mar as aithne dhuibh, no leisgeul sannt; is e Dia ar fianais:

6Cha mhò a dh’iarr sinn urram o dhaoine, no uaibhse, no o dhaoine eile, ged dh’fhaodamaid ar trom a leagail oirbh, mar abstoil Chrìosd.

7Ach bha sinn caomh nur measg, amhail a dh’altramas banaltram a clann fhèin:

8Mar sin, air a bhith dhuinne ro‑dhèidheil oirbhse, bu toileach leinn chan e a‑mhàin soisgeul Dhè a phàirteachadh ribh, ach mar an ceudna ar n‑anaman fhèin, do bhrìgh gu robh sibh ro‑ionmhainn leinn.

9Oir is cuimhne leibh, a bhràithrean, ar saothair, agus ar sgìos: oir air dhuinn a bhith ri obair a dh’oidhche agus a là, a‑chum nach cuireamaid trom air neach sam bith agaibh, shearmonaich sinn dhuibh soisgeul Dhè.

10Is fianaisean sibhse, agus Dia, cia naomh, agus cia cothromach, agus neo‐lochdach a ghiùlain sinn sinn fhèin nur measg‐se a tha a’ creidsinn:

11Mar as aithne dhuibh cionnas a dh’earalaich sinn, agus a thug sinn comhfhurtachd, agus a chuir sinn impidh air gach aon agaibh fa leth (mar a nì athair ra chloinn),

12Gun gluaiseadh sibh gu cubhaidh do Dhia, a ghairm sibh a‑chum a rìoghachd agus a ghlòire fhèin.

13Uime sin tha sinne mar an ceudna a’ toirt buidheachais do Dhia gun sgur, do bhrìgh nuair a ghabh sibh ri facal Dhè a chuala sibh uainne, gun do ghabh sibh ris chan ann mar fhacal dhaoine, ach (mar as e gu fìrinneach) facal Dhè, a tha ag obrachadh gu h‑èifeachdach annaibhse a tha a’ creidsinn.

14Oir rinneadh sibhse, a bhràithrean, nur luchd‐leanmhainn air eaglaisean Dhè, ann an Iudèa, a tha ann an Iosa Crìosd: oir dh’fhuiling sibh na nithean ceudna o ur luchd‐dùthcha fhèin, mar a dh’fhuiling iadsan o na h‑Iùdhaich:

15A chuir araon an Tighearna Iosa agus am fàidhean fhèin gu bàs, agus a rinn geur‐leanmhainn oirnne; agus nach eil a’ toileachadh Dhè, agus a tha an aghaidh nan uile dhaoine:

16A tha a’ bacadh dhuinne labhairt ris na Cinnich, a‑chum gum biodh iad air an tèarnadh, a‑chum sìor‐lìonadh suas am peacaidhean: oir thàinig an fhearg orra mu dheireadh.

17Ach air dhuinne, a bhràithrean, a bhith air ar dealachadh uaibhse rè tamaill bhig ann am pearsa, ach chan ann an cridhe, is ro‑mhò a rinn sinn dìcheall air ur n‑aghaidh fhaicinn le mòr‐thogradh.

18Uime sin bu mhiann leinn teachd dur n‑ionnsaigh (eadhon leamsa Pòl), uair no dhà: ach bhac Sàtan sinn.

19Oir ciod e ar dòchas‐ne, no ar n‑aoibhneas, no ar crùn uaille? Nach sibhse fhèin e ann am fianais ar Tighearna Iosa Crìosd aig a theachd?

20Oir is sibhse ar glòir‐ne agus ar n‑aoibhneas.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →