Genesis 37

Icelandic 1981 (Biblían (1981))

← Chapter 36 Jump to: Chapter 38 →

1Jakob bjó í landi því, er faðir hans hafði dvalist í sem útlendingur, í Kanaanlandi.

2Þetta er ættarsaga Jakobs. Þegar Jósef var seytján ára gamall, gætti hann sauða með bræðrum sínum. En hann var smásveinn hjá þeim sonum Bílu og sonum Silpu, er voru konur föður hans. Og Jósef bar föður sínum illan orðróm um þá.

3Ísrael unni Jósef mest allra sona sinna, því að hann hafði átt hann í elli sinni. Og hann lét gjöra honum dragkyrtil.

4En er bræður hans sáu, að faðir þeirra elskaði hann meir en alla sonu sína, lögðu þeir hatur á hann og gátu ekki talað við hann vinsamlegt orð.

5Jósef dreymdi draum og sagði hann bræðrum sínum. Hötuðu þeir hann þá enn meir.

6Og hann sagði við þá: “Heyrið nú draum þennan, sem mig dreymdi:

7Sjá, vér vorum að binda kornbundin á akrinum, og mitt kornbundin reisti sig og stóð upprétt, en yðar kornbundin skipuðu sér umhverfis og lutu mínu kornbundini.”

8Þá sögðu bræður hans við hann: “Munt þú þá verða konungur yfir oss? Munt þú þá drottna yfir oss?” Og þeir hötuðu hann enn meir sakir drauma hans og sakir orða hans.

9Enn dreymdi hann annan draum og sagði hann bræðrum sínum og mælti: “Sjá, mig hefir enn dreymt draum: Mér þótti sólin, tunglið og ellefu stjörnur lúta mér.”

10En er hann sagði föður sínum og bræðrum frá þessu, ávítti faðir hans hann og mælti til hans: “Hvaða draumur er þetta, sem þig hefir dreymt? Munum vér eiga að koma, ég og móðir þín og bræður þínir, og lúta til jarðar fyrir þér?”

11Og bræður hans öfunduðu hann, en faðir hans festi þetta í huga sér.

12Er bræður hans voru að heiman farnir til þess að halda hjörð föður þeirra á haga í Síkem,

13mælti Ísrael við Jósef: “Bræður þínir halda hjörðinni á beit í Síkem. Kom þú, ég ætla að senda þig til þeirra.” Og hann svaraði honum: “Hér er ég.”

14Og hann sagði við hann: “Far þú og vit þú, hvort bræðrum þínum og hjörðinni líður vel, og láttu mig svo vita það.” Og hann sendi hann úr Hebronsdal, og hann kom til Síkem.

15Þá hitti hann maður nokkur, er hann var að reika á víðavangi. Og maðurinn spurði hann og mælti: “Að hverju leitar þú?”

16Hann svaraði: “Ég er að leita að bræðrum mínum. Seg mér hvar þeir eru með hjörðina.”

17Og maðurinn sagði: “Þeir eru farnir héðan, því að ég heyrði þá segja: ‘Vér skulum fara til Dótan.’” Fór Jósef þá eftir bræðrum sínum og fann þá í Dótan.

18Er þeir sáu hann álengdar, áður en hann var kominn nærri þeim, tóku þeir saman ráð sín að drepa hann.

19Og þeir sögðu hver við annan: “Sjá, þarna kemur draumamaðurinn.

20Förum nú til og drepum hann og köstum honum í einhverja gryfjuna og segjum svo, að óargadýr hafi etið hann. Þá skulum vér sjá, hvað úr draumum hans verður.”

21En er Rúben heyrði þetta, vildi hann frelsa hann úr höndum þeirra og mælti: “Ekki skulum vér drepa hann.”

22Og Rúben sagði við þá, til þess að hann gæti frelsað hann úr höndum þeirra og fært hann aftur föður sínum: “Úthellið ekki blóði. Kastið honum í þessa gryfju, sem er hér á eyðimörkinni, en leggið ekki hendur á hann.”

23En er Jósef kom til bræðra sinna, færðu þeir hann úr kyrtli hans, dragkyrtlinum, sem hann var í,

24tóku hann og köstuðu honum í gryfjuna. En gryfjan var tóm, ekkert vatn var í henni.

25Settust þeir nú niður að neyta matar. En er þeim varð litið upp, sáu þeir lest Ísmaelíta koma frá Gíleað, og báru úlfaldar þeirra reykelsi, balsam og myrru. Voru þeir á leið með þetta til Egyptalands.

26Þá mælti Júda við bræður sína: “Hver ávinningur er oss það, að drepa bróður vorn og leyna morðinu?

27Komið, vér skulum selja hann Ísmaelítum, en ekki leggja hendur á hann, því hann er bróðir vor, hold vort og blóð.” Og bræður hans féllust á það.

28En midíanítískir kaupmenn fóru þar fram hjá, tóku Jósef og drógu hann upp úr gryfjunni. Og þeir seldu Jósef Ísmaelítunum fyrir tuttugu sikla silfurs, en þeir fóru með Jósef til Egyptalands.

29En er Rúben kom aftur að gryfjunni, þá var Jósef ekki í gryfjunni. Reif hann þá klæði sín.

30Og hann sneri aftur til bræðra sinna og mælti: “Sveinninn er horfinn, og hvert skal ég nú fara?”

31Þá tóku þeir kyrtil Jósefs, skáru geithafur og velktu kyrtilinn í blóðinu.

32Því næst sendu þeir dragkyrtilinn og létu færa hann föður sínum með þeirri orðsending: “Þetta höfum vér fundið. Gæt þú að, hvort það muni vera kyrtill sonar þíns eða ekki.”

33Og hann skoðaði hann og mælti: “Það er kyrtill sonar míns. Óargadýr hefir etið hann. Sannlega er Jósef sundur rifinn.”

34Þá reif Jakob klæði sín og lagði hærusekk um lendar sínar og harmaði son sinn langan tíma.

35Og allir synir hans og allar dætur hans leituðust við að hugga hann, en hann vildi ekki huggast láta og sagði: “Með harmi mun ég niður stíga til sonar míns til heljar.” Og faðir hans grét hann.

36En Midíanítar seldu hann til Egyptalands, Pótífar hirðmanni Faraós og lífvarðarforingja.

← Chapter 36 Jump to: Chapter 38 →