bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
1 Kings 17
1 Kings 17
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 16
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 18 →
1
Elia, wong Tisbé ing pangwasané tanah Tisbé-Giliat, terus ngomong marang Akab: “Kanggo GUSTI sing urip, Gusti Allahé Israèl sing kula ladèni, bakal ora ana ebun utawa udan ing taun-taun kuwi, kejaba yèn kula ngomongké.”
2
Terus ana tembungé GUSTI marang Elia:
3
“Kowé lungaa sangka kéné, mlakua mengétan lan ndelika ing pinggir kali Kerit ing wétané laut Yordan.
4
Ngombému sangka kali kuwi, lan Aku wis ngongkon marang manuk-manuk gagak supaya ngekèki mangan marang kowé ing kono.”
5
Piyambaké terus lunga lan nindakké apa sing diomongké karo GUSTI; piyambaké lunga lan manggon ing pinggir kali Kerit ing sisih wétané laut Yordan.
6
Ing wayah ésuk lan soré manuk gagak pada ngekèki roti lan daging marang dèkné nanging ngombéné sangka kali kono.
7
Nanging bareng wis rodok suwé, kali mau terus asat, sebab ing negara kono ora ana udan.
8
Terus ana tembungé GUSTI marang Elia:
9
“Kowé tata-tataa lan lungaa menyang ing Sarfat, sing klebu ing panggonané Sidon terus manggona ing kana. Ngertia, Aku wis ngongkon marang sakwijiné randa supaya ngekèki pangan marang kowé.”
10
Sakwisé mengkono piyambaké terus tata-tataa lan terus lunga menyang Sarfat. Bareng wis teka ing gapurané kuta kuwi, ing kono ana randa sing ijik golèk kayu. Kuwi terus diomongi: “Aku mbok kok jukukké banyu ing kendi setitik waé arep tak ombé.”
11
Waktu wong wadon kuwi budal arep njupuk banyu, diomongi menèh: “Aku mbok kok jupukké roti uga sak iris waé.”
12
Tembungé wong wadon mau: “Kanggo GUSTI, Gusti Allah sampéyan sing urip, kula tenan ora nduwé roti senajan mung setitik, kejaba glepung sak gegem ing wadah karo lenga setitik ing botol. Saiki kula ijik nglumpukké kayu loro utawa telung lonjor, terus bakal mulih lan ngolah sak ènèngé kanggo kula lan anak kula, lan sakwisé mangan, kula terus pada bakal mati.”
13
Nanging tembungé Elia: “Kowé aja wedi, muliha, nglakonana apa sing wis kok omongké mau, nanging sak durungé aku olahna roti ndisik, sing tyilik bunder siji sangka kuwi, terus gawanen mréné, sakwisé mengkono terus masaka kanggo kowé lan anakmu.
14
Awit mengkéné tembungé GUSTI, Gusti Allahé Israèl: Glepung ing wadah kuwi ora bakal entèk lan lenga ing botol kuwi uga ora bakal suda, nganti wis tekan ing wantyiné GUSTI ngekèki udan ing bumi.”
15
Wong wadon mau terus mulih lan nglakoni apa sing diomong karo Elia; wong wadon kuwi lan anaké pada bisa mangan nganti tyukup suwé.
16
Glepung ing wadah ora entèk-entèk lan lenga ing botol ora suda, tyotyok karo tembungé GUSTI, sing diomongké lantaran Elia.
17
Sakwisé mengkono anaké wong wadon kuwi terus ngalami lara, nanging larané banget nganti wis ora ana ambekané menèh.
18
Wong wadon kuwi terus ngomong marang Elia: “Apa ta karep sampéyan teka ing kéné kuwi, duh abdiné Gusti Allah? Enggèn sampéyan mréné kuwi apa perlu ngélingké marang kesalahan kula lan bakal nggawé patiné anak kula?”
19
Elia nyauri tembungé: “Anakmu kuwi gawanen mréné.” Botyahé terus dijaluk karo Elia sangka pangkoné wong wadon kuwi terus digawa munggah menyang ing kamaré ing nduwur, terus diglétakké ing ambèn.
20
Sakwisé mengkono terus ngomong marang GUSTI karo banter: “Duh GUSTI, Gusti Allah kula! Apa Panjenengan ya ndadèkké tyilaka marang randa kuwi, sing nampani kula, wong sing mantya iki ing omahé, karo tyara matèni anaké?”
21
Piyambaké terus ngrungkepi botyahé kaping telu, lan ngomong karo swara banter marang GUSTI: “Duh GUSTI, Gusti Allah kula! Panjenengan muga gelem mbalèkké nyawané botyah iki ing awaké.”
22
GUSTI nuruti penjaluké Elia kuwi, lan nyawané botyahé terus bali ing awaké, nganti dadi urip menèh.
23
Elia terus mbopong botyah mau lan digawa medun sangka kamaré ing nduwur menyang ing omah lan dipasrahké marang ibuné. Tembungé Elia: “Iki anakmu, wis urip!”
24
Wong wadon mau terus ngomong marang Elia: “Saiki kula ngerti, yèn sampéyan kuwi abdiné Gusti Allah lan yèn tembungé GUSTI sing sampéyan omongaké kuwi pantyèn bener.”
← Chapter 16
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 18 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22