1 Kings 18 — Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

1ច្រើនថ្ងៃកន្លងផុតទៅ គឺនៅឆ្នាំទីបីនៃការរាំងស្ងួត ព្រះ‌អម្ចាស់ មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់ព្យាការីអេលីយ៉ាថា៖ «ចូរទៅជួបស្ដេចអហាប់ចុះ! យើងនឹងបង្អុរភ្លៀងមកលើផែនដី»។

2លោកអេលីយ៉ាក៏ចូលទៅគាល់ព្រះ‌បាទអហាប់។ ពេលនោះ មានកើតទុរ្ភិក្សយ៉ាងខ្លាំងនៅក្រុងសា‌ម៉ារី។

3ព្រះ‌បាទអហាប់បានឲ្យគេទៅអញ្ជើញលោកអូបា‌ឌា ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវក្នុងវាំងមក -លោកអូបា‌ឌាជាមនុស្សគោរពកោតខ្លាច ព្រះ‌អម្ចាស់ ណាស់។

4នៅគ្រាដែលម្ចាស់‌ក្សត្រិយ៍យេសិ‌បិលសម្លាប់ពួកព្យាការី*របស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ លោកអូបា‌ឌានាំព្យាការីមួយរយនាក់ទៅពួននៅក្នុងរអាងភ្នំ គាត់ចែកពួកគេជាពីរក្រុម ក្នុងមួយក្រុមមានហា‌សិបនាក់ ហើយគាត់បានផ្គត់‌ផ្គង់ស្បៀងអាហារ និងទឹកផង។

5ព្រះ‌បាទអហាប់មានរាជ‌ឱង្ការទៅកាន់លោកអូបា‌ឌាថា៖ «សូមលោកធ្វើដំណើរទៅមើលតាមប្រភពទឹក និងតាមស្ទឹងទាំងអស់នៅក្នុងស្រុក ក្រែង‌លោយើងរកបានស្មៅសម្រាប់សេះ និងលា ដើម្បីឲ្យវានៅរស់ ហើយចៀស‌វាងសម្លាប់សត្វទាំងនេះ»។

6ដូច្នេះ ពួកគេក៏ចែកតំបន់គ្នា ព្រះ‌បាទអហាប់ធ្វើដំណើរតាមផ្លូវមួយ រីឯលោកអូបា‌ឌាធ្វើដំណើរតាមផ្លូវមួយទៀត។

7ក្នុងពេលដែលលោកអូបា‌ឌាធ្វើដំណើរ លោកអេលីយ៉ាបានជួបនឹងគាត់។ លោកអូបា‌ឌាមើលលោកអេលីយ៉ាស្គាល់ គាត់ក៏ក្រាបចុះ ឱនមុខដល់ដី ហើយពោលថា៖ «លោកម្ចាស់ពិតជាលោកអេលីយ៉ាឬ?»

8លោកអេលីយ៉ាឆ្លើយថា៖ «គឺខ្ញុំនេះហើយ! សូមទៅទូលព្រះ‌រាជាថា អេលីយ៉ាមកដល់ហើយ!»។

9លោកអូបា‌ឌាពោលថា៖ «តើខ្ញុំប្របាទប្រព្រឹត្តអ្វីខុស បានជាលោកប្រគល់ខ្ញុំប្របាទ ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ព្រះ‌បាទអហាប់ ដើម្បីឲ្យស្ដេចសម្លាប់ខ្ញុំប្របាទដូច្នេះ?

10ខ្ញុំប្របាទសូមជម្រាបលោក ក្នុងនាម ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលមានព្រះជន្មគង់នៅ ជាព្រះរបស់លោកថា: ព្រះ‌រាជាចាត់គេឲ្យទៅតាមរកលោក នៅគ្រប់ប្រជា‌ជាតិ និងគ្រប់នគរ។ កាលមានគេឆ្លើយថា លោកមិននៅទីនោះទេ ស្ដេចតែងតែឲ្យនគរ ឬប្រជា‌ជាតិនោះស្បថថា គេមិនបានឃើញលោកមែន។

11ឥឡូវនេះ លោកប្រើខ្ញុំប្របាទឲ្យទៅទូលព្រះ‌រាជាថា លោកអញ្ជើញមកហើយ!

12ប៉ុន្តែ ក្នុងពេលខ្ញុំប្របាទចេញទៅនោះ ប្រសិនបើព្រះ‌វិញ្ញាណរបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ មកលើកលោកយកទៅកន្លែងមួយ ដែលខ្ញុំប្របាទមិនដឹង ហើយបើព្រះ‌បាទអហាប់រកលោកពុំឃើញ ដូចខ្ញុំប្របាទរាយ‌ការណ៍ថ្វាយទេ នោះស្ដេចមុខជាសម្លាប់ខ្ញុំប្របាទពុំ‌ខាន ថ្វី‌ដ្បិតតែខ្ញុំប្របាទគោរពកោតខ្លាច ព្រះ‌អម្ចាស់ តាំងពីក្មេងមកក៏ដោយ។

13គ្មាននរណាជម្រាបលោកម្ចាស់ពីកិច្ចការទាំងប៉ុន្មានដែលខ្ញុំប្របាទបានធ្វើទេឬ? ពេលម្ចាស់‌ក្សត្រិយ៍យេសិ‌បិលសម្លាប់ពួកព្យាការីរបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ ខ្ញុំប្របាទបាននាំព្យាការីមួយរយនាក់ទៅពួនក្នុងរអាងភ្នំ។ ពួកគេមានពីរក្រុម ក្នុងមួយក្រុមមានហា‌សិបនាក់ ហើយខ្ញុំប្របាទបានផ្គត់‌ផ្គង់ស្បៀងអាហារ និងទឹកដល់ពួកគេផង។

14ឥឡូវនេះ បើលោកប្រើខ្ញុំប្របាទឲ្យទៅទូលព្រះ‌រាជាថា លោកអញ្ជើញមកហើយ នោះស្ដេចមុខជាសម្លាប់ខ្ញុំប្របាទពុំ‌ខាន!»។

15លោកអេលីយ៉ាមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំសូមជម្រាបលោក ក្នុងនាម ព្រះ‌អម្ចាស់ នៃពិភពទាំងមូល ដែលមានព្រះ‌ជន្មគង់នៅ និងជាព្រះដែលខ្ញុំគោរពបម្រើថា ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងជួបព្រះ‌បាទអហាប់»។

16លោកអូបា‌ឌាចូលទៅគាល់ព្រះ‌បាទអហាប់ ហើយរាយ‌ការណ៍ថ្វាយស្ដេច។ ព្រះ‌បាទអហាប់ក៏យាងទៅជួបលោកអេលីយ៉ា។

17កាលស្ដេចឃើញលោកអេលីយ៉ាហើយ ទ្រង់ក៏មានរាជ‌ឱង្ការថា៖ «គឺលោកហ្នឹងហើយដែលនាំឲ្យអ៊ីស្រា‌អែលរងគ្រោះ!»។

18លោកអេលីយ៉ាតបថា៖ «ទូលបង្គំមិនបាននាំឲ្យអ៊ីស្រា‌អែលរងគ្រោះឡើយ គឺព្រះ‌ករុណា និងរាជ‌វង្សវិញទេតើ ដែលបង្កឲ្យមានគ្រោះកាចនេះ ព្រោះព្រះ‌ករុណាបោះបង់ចោលបទ‌បញ្ជារបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ ទៅគោរពបម្រើព្រះបាល។

19ឥឡូវនេះ សូមប្រមូលប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល ឲ្យមកជួបទូលបង្គំនៅលើភ្នំកើមែល ហើយឲ្យព្យាការីរបស់ព្រះបាលទាំងបួនរយហា‌សិបនាក់ និងព្យាការីរបស់ព្រះ‌អា‌សេ‌រ៉ាទាំងបួនរយនាក់ ដែលបរិភោគរួមតុនឹងម្ចាស់‌ក្សត្រិយ៍យេសិ‌បិល មកជាមួយដែរ»។

20ព្រះ‌បាទអហាប់បានចាត់គេឲ្យកោះហៅប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល ព្រមទាំងប្រមូលពួកព្យាការីរបស់ព្រះបាល ឲ្យមកជួប‌ជុំគ្នានៅលើភ្នំកើមែល។

21លោកអេលីយ៉ាចូលទៅជិតប្រជា‌ជនទាំងមូល រួចមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នានៅស្ទាក់ស្ទើរដល់កាលណាទៀត? ប្រសិនបើ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះពិតប្រាកដមែន ចូរគោរពបម្រើព្រះអង្គចុះ ហើយប្រសិនបើព្រះបាលជាព្រះវិញ ចូរគោរពព្រះបាលទៅ!»។ ពេលនោះ ប្រជា‌ជនពុំបានឆ្លើយតបអ្វីឡើយ។

22លោកអេលីយ៉ាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ប្រជា‌ជនទៀតថា៖ «ក្នុងចំណោមព្យាការីរបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ នៅសល់តែខ្ញុំម្នាក់គត់ រីឯព្យាការីរបស់ព្រះបាលវិញ មានដល់ទៅបួន‌រយហា‌សិបនាក់។

23ចូរយកគោបាពីរក្បាលមក ហើយសូមអស់លោកព្យាការីជ្រើសរើសយកគោមួយក្បាល រួចកាប់ជាដុំៗ ដាក់លើគំនរអុស តែមិនបង្កាត់ភ្លើងទេ។ រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំនឹងរៀបចំគោមួយក្បាលទៀត ដាក់លើគំនរអុស តែមិនបង្កាត់ភ្លើងទេ។

24បន្ទាប់មក ចូរអង្វររកព្រះ‌នាមនៃព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំអង្វររកព្រះ‌នាម ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែរ។ ព្រះណាឆ្លើយតប ដោយធ្វើឲ្យមានភ្លើងឆេះ គឺព្រះនោះហើយដែលជាព្រះដ៏ពិតប្រាកដ»។ ប្រជា‌ជនទាំងមូលឆ្លើយថា៖ «យល់ព្រម»។

25លោកអេលីយ៉ាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកព្យាការីរបស់ព្រះបាលថា៖ «ចូរជ្រើសរើសយកគោបាមួយក្បាលសម្រាប់អស់លោក ហើយចាប់ផ្ដើមមុនចុះ ដ្បិតអស់លោកមានគ្នាច្រើន។ ចូរអង្វររកព្រះ‌នាមនៃព្រះរបស់អស់លោក ប៉ុន្តែ កុំបង្កាត់ភ្លើងឡើយ»។

26ពួកគេយកគោបាមួយក្បាលមករៀបចំ រួចចាប់ផ្ដើមអង្វររកព្រះ‌នាមរបស់ព្រះបាល តាំងពីព្រលឹមរហូតដល់ថ្ងៃត្រង់ ដោយពោលថា៖ «ឱព្រះបាលអើយ សូមមេត្តាឆ្លើយតបមកយើងខ្ញុំផង!»។ ប៉ុន្តែ គ្មានឮសូរសំឡេង ឬចម្លើយអ្វីសោះ។ ពួកគេរាំជុំ‌វិញអាសនៈដែលពួកគេបានសង់។

27លុះដល់ថ្ងៃត្រង់ លោកអេលីយ៉ាក៏ចំអកទៅពួកគេថា៖ «ចូរខំប្រឹងស្រែកឲ្យខ្លាំងឡើង ដ្បិតព្រះបាលជាព្រះ ហេតុនេះហើយបានជាទ្រង់កំពុងជាប់រវល់ ឬមានកិច្ចការអ្វីហើយ ឬកំពុងតែធ្វើដំណើរ ឬប្រហែលជាផ្ទំលក់។ ដូច្នេះ ត្រូវដាស់ព្រះអង្គឲ្យតើនឡើង!»។

28ពួកគេស្រែកអង្វរកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ហើយយកចុងដាវ និងចុងលំពែងឆូតលើសាច់តាមទម្លាប់របស់គេ ទាល់តែឈាមហូរពេញខ្លួន។

29លុះដល់ថ្ងៃជ្រេបន្តិច ពួកគេនាំគ្នាទាយរហូតដល់ពេលថ្វាយសក្ការៈ‌បូជាវេលាល្ងាច។ ប៉ុន្តែ គ្មានឮសំឡេង គ្មានចម្លើយ ឬទីសម្គាល់អ្វីឡើយ។

30លោកអេលីយ៉ាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ប្រជា‌ជនទាំងមូលថា៖ «ចូរនាំគ្នាចូលមកជិតខ្ញុំ!»។ ប្រជា‌ជនទាំងមូលក៏ចូលទៅជិតលោក។ លោកអេលីយ៉ាសង់អាសនៈរបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលគេរំលំចោលឡើងវិញ។

31លោកយកថ្មដប់‌ពីរដុំ តាមចំនួនកុល‌សម្ព័ន្ធកូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុប។ គឺលោកយ៉ាកុបនេះហើយដែល ព្រះ‌អម្ចាស់ មានព្រះ‌បន្ទូលថា «អ្នកនឹងមានឈ្មោះថាអ៊ីស្រា‌អែល» ។

32លោកអេលីយ៉ាយកថ្មទាំងដប់‌ពីរដុំ សង់អាសនៈមួយថ្វាយព្រះ‌នាម ព្រះ‌អម្ចាស់ រួចលោកក៏ជីកចង្អូរជុំ‌វិញអាសនៈនោះ ដែលមានចំណុះអាចដាក់ទឹកបានពីរប៉ោត។

33លោករៀបអុសដាក់លើអាសនៈ រួចកាប់គោជាដុំៗ ដាក់ពីលើអុសនោះ។

34លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរដងទឹកបួនក្អម ចាក់លើតង្វាយដុតទាំងមូល និងលើអុសនេះ»។ គេក៏ធ្វើតាមបង្គាប់របស់លោក។ បន្ទាប់មក លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរដងទឹកមកចាក់ម្ដងទៀត»។ គេក៏ធ្វើតាមបង្គាប់របស់លោក រួចហើយលោកមានប្រសាសន៍ជាលើកទីបីថា៖ «ចូរដងទឹកមកចាក់ម្ដងទៀត»។ គេធ្វើតាមបង្គាប់របស់លោកជាលើកទីបី។

35ទឹកហូរជុំ‌វិញអាសនៈ ហើយចង្អូរក៏មានទឹកពេញដែរ។

36លុះដល់ពេលថ្វាយសក្ការៈ‌បូជាវេលាល្ងាច លោកអេលីយ៉ាចូលមកជិតអាសនៈ ហើយទូលថា៖ «បពិត្រ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់លោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកអ៊ីស្រា‌អែល នៅថ្ងៃនេះ សូមបង្ហាញឲ្យប្រជា‌ជនដឹងថា ព្រះអង្គពិតជាព្រះនៃជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ហើយទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ។ សូមឲ្យពួកគេឃើញថា ទូលបង្គំធ្វើការទាំងនេះតាមបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ។

37ព្រះ‌អម្ចាស់ អើយ សូមមេត្តាឆ្លើយតបមកទូលបង្គំផង ដើម្បីឲ្យប្រជា‌ជននេះទទួលស្គាល់ថា ព្រះអង្គពិតជា ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះដ៏ពិតប្រាកដ មានតែព្រះអង្គទេ ដែលអាចនាំចិត្តពួកគេឲ្យវិលមករកព្រះអង្គវិញបាន»។

38ខណៈនោះ ស្រាប់តែភ្លើងរបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ ធ្លាក់ចុះមក ឆេះតង្វាយដុតទាំងមូល ព្រមទាំងអុស ថ្ម ដី និងធ្វើឲ្យទឹកនៅក្នុងចង្អូររីងស្ងួតផង។

39កាលប្រជា‌ជនទាំងមូលឃើញដូច្នេះ ក៏នាំគ្នាក្រាបថ្វាយ‌បង្គំ ឱនមុខដល់ដី ហើយពោលថា៖ «គឺ ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយជាព្រះដ៏ពិតប្រាកដ!»។

40លោកអេលីយ៉ាមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ចូរនាំគ្នាចាប់ព្យាការីរបស់ព្រះបាល កុំឲ្យនរណាម្នាក់រត់រួចឡើយ!»។ ប្រជា‌ជនក៏ចាប់ព្យាការីរបស់ព្រះបាល ហើយលោកអេលីយ៉ាបញ្ជាឲ្យនាំពួកគេទៅកាន់ជ្រោះគីសូន រួចលោកក៏អារ‌កព្យាការីទាំងអស់នៅទីនោះទៅ។

41លោកអេលីយ៉ាទូលព្រះ‌បាទអហាប់ថា៖ «សូមព្រះ‌ករុណាយាងសោយព្រះ‌ស្ងោយ ដ្បិតទូលបង្គំឮសូរសន្ធឹកភ្លៀងជិតមកដល់ហើយ»។

42ព្រះ‌បាទអហាប់ក៏យាងទៅសោយព្រះ‌ស្ងោយ។ រីឯលោកអេលីយ៉ាវិញ លោកឡើងទៅលើកំពូលភ្នំកើមែល ហើយថ្វាយ‌បង្គំ ព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយឱនក្បាលនៅចន្លោះជង្គង់ទាំងពីរ។

43លោកប្រាប់អ្នកបម្រើរបស់លោកថា៖ «ចូរឡើងទៅ ហើយសម្លឹងឆ្ពោះទៅសមុទ្រ!»។ អ្នកបម្រើនោះក៏ឡើងទៅ ហើយសម្លឹងមើល រួចឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំប្របាទមិនឃើញអ្វីទេ!»។ លោកអេលីយ៉ាប្រាប់អ្នកបម្រើឲ្យឡើងទៅមើលដូច្នេះ ចំនួនប្រាំ‌ពីរដង។

44នៅលើកទីប្រាំ‌ពីរ អ្នកបម្រើជម្រាបលោកអេលីយ៉ាថា៖ «ខ្ញុំប្របាទឃើញមានពពកមួយដុំតូចប៉ុនបាតដៃ ឡើងពីសមុទ្រមក»។ លោកអេលីយ៉ាមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរទៅទូលព្រះ‌បាទអហាប់ឲ្យទឹមរាជ‌រថ ហើយយាងចុះពីភ្នំទៅ ដើម្បីកុំឲ្យភ្លៀងធ្លាក់ទាន់»។

45ពេលនោះ មានពពកកាន់តែខ្លាំងក្រាស់ៗ ហើយខ្យល់ក៏បក់មក រួចភ្លៀងបង្អុរមកយ៉ាងខ្លាំងដែរ។ ព្រះ‌បាទអហាប់យាងឡើងរាជ‌រថ ចូលទៅក្រុងយេស‌រាល។

46លោកអេលីយ៉ាយកក្រណាត់ក្រវាត់ចង្កេះ ស្រាប់តែលោកពោរ‌ពេញដោយឫទ្ធិ‌បារមីរបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយលោកក៏រត់ពីមុខរាជ‌រថព្រះ‌បាទអហាប់ រហូតដល់ច្រកចូលក្រុងយេស‌រាល។