1 Samuel 3

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1កុមារសាំយូ‌អែលនៅបម្រើ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាមួយលោកអេលី។ នៅគ្រានោះ ព្រះ‌អម្ចាស់ កម្រមានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់ប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែលណាស់ ហើយក៏កម្រឲ្យនរណាម្នាក់និមិត្តឃើញការអស្ចារ្យមកពីព្រះអង្គដែរ។

2ពេលនោះ ភ្នែករបស់លោកអេលីចាប់ផ្ដើមងងឹត មើលអ្វីសឹងតែលែងឃើញទៀត។ មានយប់មួយ លោកអេលីសម្រាន្ដនៅក្នុងបន្ទប់របស់លោក

3រីឯចង្កៀងដែលគេដុតក្នុងទីសក្ការៈ មិនទាន់រលត់នៅឡើយ ហើយកុមារសាំយូ‌អែលដេកក្នុងព្រះ‌វិហាររបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ ត្រង់កន្លែងតម្កល់ហិបនៃសម្ពន្ធ‌មេត្រី*របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។

4ពេលនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់ មានព្រះ‌បន្ទូលហៅកុមារសាំយូ‌អែល កុមារសាំយូ‌អែលក៏ឆ្លើយ «បាទ!»

5ហើយរត់ទៅរកលោកអេលី ទាំងពោលថា៖ «បាទ! លោកតាហៅខ្ញុំមានការអ្វី»។ លោកអេលីឆ្លើយថា៖ «តាមិនបានហៅឯងទេ ទៅដេកវិញទៅ!»។ កុមារសាំយូ‌អែលក៏ត្រឡប់ទៅដេកវិញ។

6ព្រះ‌អម្ចាស់ មានព្រះ‌បន្ទូលហៅកុមារសាំយូ‌អែលម្ដងទៀត សាំយូ‌អែលក្រោកឡើង រត់ទៅរកលោកអេលី ទាំងពោលថា៖ «បាទ! លោកតាហៅខ្ញុំមានការអ្វី»។ លោកឆ្លើយថា៖ «តាមិនបានហៅឯងទេ ទៅដេកវិញទៅ កូនអើយ!»។

7កុមារសាំយូ‌អែលមិនទាន់ស្គាល់ ព្រះ‌អម្ចាស់ ទេ ដ្បិតមកទល់ពេលនោះ ព្រះអង្គពុំធ្លាប់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់គេនៅឡើយ។

8ព្រះ‌អម្ចាស់ មានព្រះ‌បន្ទូលហៅកុមារសាំយូ‌អែលម្ដងទៀត ជាលើកទីបី។ កុមារសាំយូ‌អែលក៏ក្រោកឡើង រត់ទៅរកលោកអេលី ទាំងពោលថា៖ «បាទ លោកតាហៅខ្ញុំមានការអ្វី»។ ពេលនោះ លោកអេលីយល់ថា ព្រះ‌អម្ចាស់ មានព្រះ‌បន្ទូលហៅក្មេងនេះ។

9លោកអេលីប្រាប់សាំយូ‌អែលថា៖ «ទៅដេកវិញចុះ ប្រសិនបើមានឮសំឡេងហៅម្ដងទៀត ត្រូវឆ្លើយថា “បពិត្រ ព្រះ‌អម្ចាស់ សូមមានព្រះ‌បន្ទូលមកចុះ ទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើ រង់‌ចាំស្ដាប់ហើយ”»។ កុមារសាំយូ‌អែលក៏ត្រឡប់ទៅដេកនៅកន្លែងដដែលវិញ។

10ព្រះ‌អម្ចាស់ យាងមកឈរនៅក្បែរនោះ ហើយមានព្រះ‌បន្ទូលហៅដូចលើកមុនៗថា៖ «សាំយូ‌អែល! សាំយូ‌អែល!» កុមារសាំយូ‌អែលឆ្លើយថា៖ «សូមមានព្រះ‌បន្ទូលមកចុះ ទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើ រង់‌ចាំស្ដាប់ព្រះអង្គហើយ»។

11ព្រះ‌អម្ចាស់ មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់កុមារសាំយូ‌អែលថា៖ «មើល៍! យើងនឹងធ្វើឲ្យមានហេតុ‌ការណ៍មួយដ៏រន្ធត់ កើតឡើងនៅស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល។ នរណាក៏ដោយឲ្យតែឮគេនិយាយអំពីហេតុ‌ការណ៍នេះ ក៏តក់‌ស្លុតដែរ។

12នៅថ្ងៃនោះ យើងនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះអេលីស្របតាមសេចក្ដីទាំងអស់ ដែលយើងបានព្រមានគ្រួសារគាត់ តាំងពីដើមដល់ចប់។

13យើងបានប្រាប់គាត់រួចហើយថា យើងនឹងដាក់ទោសគ្រួសាររបស់គាត់រហូតតទៅ ព្រោះតែកំហុសដែលកូនៗរបស់គាត់បានប្រព្រឹត្ត ហើយគាត់ដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា កូនៗរបស់គាត់ប្រមាថមើល‌ងាយយើង តែគាត់មិនស្ដីបន្ទោសកូនទេ។

14ហេតុនេះហើយបានជាយើងប្រាប់ក្រុមគ្រួសារអេលីយ៉ាងម៉ឺង‌ម៉ាត់ថា យើងមិនលើក‌លែងទោសរបស់ពួកគេទេ ទោះបីពួកគេយកយញ្ញ‌បូជា ឬតង្វាយអ្វីមកថ្វាយយើងក៏ដោយ»។

15កុមារសាំយូ‌អែលដេករហូតដល់ព្រឹក រួចក៏បើកទ្វារព្រះ‌ដំណាក់របស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ ។ កុមារសាំយូ‌អែលមិនហ៊ានជម្រាបលោកអេលី អំពីនិមិត្តហេតុដ៏អស្ចារ្យ ដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់សម្តែងឲ្យខ្លួនឃើញឡើយ។

16លោកអេលីហៅកុមារសាំយូ‌អែលថា៖ «កូនសាំយូ‌អែលអើយ!»។ សាំយូ‌អែលឆ្លើយ «បាទ!»។

17លោកសួរថា៖ «តើព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកកូនឯងដូចម្ដេចខ្លះ? កុំលាក់នឹងតាអី ប្រសិនបើកូនលាក់ពាក្យ‌ពេចន៍ណាមួយដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលប្រាប់នោះ សូមព្រះអង្គដាក់ទោសកូនយ៉ាងធ្ងន់ចុះ!»។

18កុមារសាំយូ‌អែលក៏រៀបរាប់ព្រះ‌បន្ទូលទាំងអស់ប្រាប់លោកអេលី ដោយឥតលាក់‌លៀមពាក្យណាមួយឡើយ។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអង្គជា ព្រះ‌អម្ចាស់ សូមព្រះអង្គសម្រេចតាមព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គចុះ!»។

19សាំយូ‌អែលមានវ័យចម្រើនធំឡើង ព្រះ‌អម្ចាស់ គង់ជាមួយលោក ហើយគ្រប់សេចក្ដីដែលលោកថ្លែងក្នុងព្រះ‌នាមរបស់ព្រះអង្គ សុទ្ធតែបានសម្រេចទាំងអស់។

20ក្នុងស្រុកអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល ចាប់តាំងពីក្រុងដាន់រហូតដល់ក្រុងបៀរ‌សេបា ប្រជា‌ជនគ្រប់ៗគ្នាទទួលស្គាល់ថា លោកសាំយូ‌អែលពិតជាព្យាការីរបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ មែន។

21ព្រះ‌អម្ចាស់ នៅតែបន្តយាងមកស៊ីឡូ។ នៅទីនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់ សម្តែងឲ្យលោកសាំយូ‌អែលស្គាល់ តាមរយៈព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →