Acts 19

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →

1ពេលដែលលោកអប៉ូ‌ឡូសនៅក្រុងកូរិនថូស លោកប៉ូលបានឆ្លងកាត់តំបន់ខ្ពង់រាប ធ្វើដំណើរមកដល់ក្រុងអេភេសូ។ លោកបានជួបសិស្ស*ខ្លះ ហើយសួរថា៖

2«កាលបងប្អូនចាប់ផ្ដើមជឿនោះ តើបងប្អូនទទួលព្រះ‌វិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ*ហើយឬនៅ?»។ គេតបមកលោកវិញថា៖ «យើងខ្ញុំមិនដែលទាំងឮថាមានព្រះ‌វិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធផង!»។

3លោកសួរគេទៀតថា៖ «ដូច្នេះ តើបងប្អូនបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹក*ណា?»។ គេតបថា៖ «ពិធីជ្រមុជទឹករបស់លោកយ៉ូហាន»។

4លោកប៉ូលក៏មានប្រសាសន៍ថា៖ «លោកយ៉ូហានបានធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកឲ្យអស់អ្នកដែលកែប្រែចិត្តគំនិត ទាំងមានប្រសាសន៍ប្រាប់ប្រជា‌ជនឲ្យជឿលើព្រះអង្គ ដែលយាងមកក្រោយលោក គឺព្រះ‌យេស៊ូនេះហើយ»។

5ក្រោយបានឮលោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ដូច្នោះ ពួកសិស្សក៏ទទួលពិធីជ្រមុជទឹកក្នុងព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់‌យេស៊ូ។

6លោកប៉ូលបានដាក់ដៃលើគេ ព្រះ‌វិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធក៏យាងមកសណ្ឋិតលើគេ ហើយគេនាំគ្នានិយាយភាសាចម្លែកអស្ចារ្យ* និងថ្លែងព្រះ‌បន្ទូលផង។

7អ្នកទាំងនោះមានគ្នាទាំងអស់ប្រមាណដប់‌ពីរនាក់។

8លោកប៉ូលបានចូលទៅសាលាប្រជុំ* ហើយមានប្រសាសន៍ដោយចិត្តអង់‌អាច ក្នុងអំឡុងពេលបីខែ។ លោកបានសន្ទនាជាមួយពួកគេអំពីព្រះ‌រាជ្យ*របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ និងខិត‌ខំណែ‌នាំពួកគេឲ្យជឿ។

9ប៉ុន្តែ ដោយអ្នកខ្លះនៅតែមានចិត្តមានះមិនព្រមជឿ ថែមទាំងប្រមាថមាគ៌ារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៅមុខប្រជុំជនផងនោះ លោកក៏ចាកចេញពីពួកគេ នាំសិស្សទៅដាច់ឡែក ហើយបង្រៀនគេជារៀងរាល់ថ្ងៃនៅក្នុងសាលាទីរ៉ា‌ណុស

10លោកបានបង្រៀនគេអស់រយៈពេលពីរឆ្នាំ គឺរហូតទាល់តែអ្នកស្រុកអាស៊ីទាំងអស់ ទាំងសាសន៍យូដា ទាំងសាសន៍ក្រិក បានឮព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

11ពេលនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើការអស្ចារ្យដ៏ធំៗជាច្រើន តាមរយៈលោកប៉ូល

12គឺបើគេគ្រាន់តែយកក្រណាត់ ឬកន្សែងដែលបានប៉ះលោកប៉ូល មកដាក់ពីលើអ្នកជំងឺ អ្នកជំងឺនឹងបានជា ហើយវិញ្ញាណអាក្រក់ក៏នឹងចេញពីគេទៅដែរ។

13មានគ្រូដេញវិញ្ញាណអាក្រក់ជាតិយូដាខ្លះ តែងធ្វើដំណើរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ចង់ដេញវិញ្ញាណអាក្រក់ចេញពីមនុស្ស ដោយប្រើព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់យេស៊ូ គឺគេនិយាយទៅវិញ្ញាណអាក្រក់ថា៖ «យើងបញ្ជាពួកឯង ក្នុងព្រះ‌នាមព្រះ‌យេស៊ូដែលលោកប៉ូលប្រកាស ចូរចេញទៅ!»។

14កូនប្រុសទាំងប្រាំ‌ពីររបស់លោកស្កេវ៉ា ដែលជានាយកបូជា‌ចារ្យ*របស់សាសន៍យូដា ក៏បានធ្វើដូច្នេះដែរ។

15វិញ្ញាណអាក្រក់បានតបមកអ្នកទាំងនោះវិញថា៖ «យើងស្គាល់ព្រះ‌យេស៊ូ ហើយក៏ដឹងថា លោកប៉ូលជានរណាដែរ ចុះឯងរាល់គ្នាវិញ ឯងជានរណា?»។

16អ្នកដែលមានវិញ្ញាណអាក្រក់ចូលបានស្ទុះមកសង្កត់ពួកគេជាប់ ហើយវិញ្ញាណអាក្រក់មានកម្លាំងជាង រហូតទាល់តែធ្វើឲ្យអ្នកទាំងនោះរត់ចេញពីផ្ទះ របូតខោ របូតអាវ និងត្រូវរបួសទៀតផង។

17មនុស្ស‌ម្នានៅក្រុងអេភេសូទាំងសាសន៍យូដា ទាំងសាសន៍ក្រិក បានដឹងរឿងនេះ ហើយកោតខ្លាចគ្រប់ៗគ្នា។ ពេលនោះ គេលើកតម្កើងព្រះ‌នាមរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌យេស៊ូ។

18មានអ្នកជឿជាច្រើននាក់បាននាំគ្នាមកទទួលសារ‌ភាពជាសាធារណៈ នូវអំពើដែលខ្លួនធ្លាប់ប្រព្រឹត្តកាលពីមុន

19ហើយក៏មានអស់អ្នកដែលធ្លាប់ប្រព្រឹត្តអំពើអាប‌ធ្មប់ បានយកក្បួនតម្រារបស់ខ្លួនមកដុតចោល នៅមុខគេឯងទាំងអស់គ្នាផង។ គេបានគិត‌គូររបស់ទាំងនោះ ឃើញថាមានតម្លៃប្រាំម៉ឺនដួង*។

20មកពីព្រះ‌អម្ចាស់បានសម្តែងព្រះ‌ចេស្ដាដូច្នេះហើយ បានជាព្រះ‌បន្ទូលរីកចម្រើន និងមានប្រសិទ្ធ‌ភាពកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។

21ក្រោយពីព្រឹត្តិ‌ការណ៍នោះមក ព្រះ‌វិញ្ញាណណែ‌នាំលោកប៉ូលឲ្យសម្រេចចិត្តទៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ដោយធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ស្រុកម៉ាសេ‌ដូន និងស្រុកអាខៃ។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «កាលណាទៅដល់ស្រុកនោះ ខ្ញុំត្រូវតែទៅក្រុងរ៉ូមទៀត»។

22លោកបានចាត់សហការីរបស់លោកពីររូប គឺលោកធីម៉ូថេ និងលោកអេរ៉ា‌ស្ទុស ឲ្យទៅស្រុកម៉ាសេ‌ដូនមុន រីឯលោក លោកស្នាក់នៅក្នុងស្រុកអាស៊ីមួយរយៈពេលសិន។

23នៅគ្រានោះ មានកើតការបះ‌បោរមួយយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះតែមាគ៌ារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

24មានជាងចម្លាក់ម្នាក់ឈ្មោះ ដេមេ‌ទ្រាស ដែលបានធ្វើរូបវិហាររបស់ព្រះ‌នាងឌីអានពីប្រាក់ ហើយគាត់បានផ្ដល់កម្រៃជាច្រើនដល់ពួកកូនជាង។

25គាត់បានប្រមូលកូនជាងរបស់គាត់ និងអស់អ្នកដែលមានមុខរបរដូចគ្នាមក រួចពោលថា៖ «បងប្អូនអើយ បងប្អូនជ្រាបស្រាប់ហើយថា យើងបានរស់ស្រួល ក៏ដោយ‌សារតែមុខរបរនេះ

26ហើយបងប្អូនក៏បានឃើញបានឮដែរថា ឈ្មោះប៉ូលនោះបញ្ចុះ‌បញ្ចូលនាំមហា‌ជនឲ្យទៅតាមគាត់ មិនត្រឹមតែនៅក្រុងអេភេសូនេះប៉ុណ្ណោះទេ គឺសឹងតែពេញស្រុកអាស៊ីទាំងមូលថែមទៀតផង ដោយពោលថា រូបព្រះដែលធ្វើដោយដៃមនុស្ស មិនមែនជាព្រះឡើយ។

27ការនេះមិនត្រឹមតែបន្ថោកបន្ទាបមុខរបររបស់យើងប៉ុណ្ណោះទេ គឺថែមទាំងធ្វើឲ្យព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌នាងឌីអានដ៏ប្រសើរឧត្ដមរបស់យើងត្រូវរលាយ ហើយកិត្តិនាមរបស់ព្រះ‌នាង ដែលអ្នកស្រុកអាស៊ី និងសកលលោកទាំងមូលធ្លាប់ថ្វាយ‌បង្គំ មុខជាត្រូវធ្លាក់ចុះអន់‌ថយទៀតផង»។

28កាលបានឮពាក្យនេះហើយ គេខឹងយ៉ាងខ្លាំង ក៏នាំគ្នាស្រែកឡើងថា៖ «ព្រះ‌នាងឌីអានជាព្រះរបស់អ្នកក្រុងអេភេសូ ទ្រង់ប្រសើរឧត្ដម!»។

29ពេលនោះ មានកើតវឹក‌វរពាស‌ពេញទីក្រុង គេលើកគ្នាដើរតម្រង់ទៅលានមហោ‌ស្រព ទាំងអូសទាញលោកកៃយុស និងលោកអើរី‌ស្ដាក ជាអ្នកស្រុកម៉ាសេ‌ដូន ដែលរួមដំណើរជាមួយលោកប៉ូលទៅផង។

30លោកប៉ូលមានបំណងទៅជួបប្រជា‌ជន ប៉ុន្តែ ពួកសិស្ស*បានឃាត់លោកមិនឲ្យទៅទេ

31សូម្បីតែមន្ត្រីក្រុងខ្លះដែលជាមិត្ត‌ភក្ដិរបស់លោក ក៏បានចាត់គេឲ្យទៅជម្រាបលោក មិនឲ្យទៅលានមហោ‌ស្រពដែរ។

32នៅពេលនោះ អ្នកខ្លះស្រែកយ៉ាងនេះ អ្នកខ្លះស្រែកយ៉ាងនោះ ដ្បិតមានកើតច្របូក‌ច្របល់ពេញអង្គប្រជុំទាំងមូល ហើយមានអ្នកខ្លះមិនទាំងដឹងថាគេមកប្រជុំគ្នារឿងអ្វីផង។

33ពេលនោះ ជន‌ជាតិយូដាបានរុញបុរសម្នាក់ឈ្មោះ អលេ‌ក្សាន‌ត្រុស ឲ្យចេញពីក្នុងចំណោមបណ្ដា‌ជន ឡើងទៅឈរនៅខាងមុខ។ អលេ‌ក្សាន‌ត្រុសក៏លើកដៃធ្វើសញ្ញា ព្រោះគាត់ចង់ឆ្លើយដោះ‌សានៅមុខប្រជា‌ជន។

34ប៉ុន្តែ កាលប្រជា‌ជនឃើញថាគាត់ជាជន‌ជាតិយូដា គេក៏ស្រែកឡើងព្រមគ្នាអស់រយៈពេលជិតពីរម៉ោងថា៖ «ព្រះ‌នាងឌីអាន ជាព្រះរបស់អ្នកក្រុងអេភេសូ ទ្រង់ប្រសើរឧត្ដម!»។

35នៅទីបំផុត លោកលេខា‌ធិការក្រុងបានឃាត់បណ្ដា‌ជនឲ្យនៅស្ងៀម ដោយពោលថា៖ «បងប្អូនជាអ្នកក្រុងអេភេសូអើយ! តើនរណាមិនដឹងថាក្រុងអេភេសូ ជាក្រុងរបស់ព្រះ‌នាងឌីអាន ដែលជាព្រះដ៏ប្រសើរឧត្ដម និងជាក្រុងដែលមានរូបសំណាកធ្លាក់ចុះពីស្ថាន‌សួគ៌មកនោះ!។

36ត្រង់នេះ គ្មាននរណាអាចជំទាស់បានទេ សូមបងប្អូននៅស្ងៀមទៅ កុំប្រព្រឹត្តដោយឥតពិចារណាដូច្នេះ។

37បងប្អូនបាននាំអ្នកទាំងនេះមក ប៉ុន្តែ គេមិនបានប្លន់ព្រះ‌វិហារ ឬក៏ពោលពាក្យអ្វីប្រមាថព្រះ‌នាងរបស់យើងទេ។

38ប្រសិនបើលោកដេមេ‌ទ្រាស និងពួកជាងដែលនៅជាមួយគាត់មានរឿងអ្វីទាស់នឹងនរណា ត្រូវនាំពាក្យបណ្ដឹងមកជូនអស់លោកជារាជប្រតិភូ រកយុត្តិធម៌ឲ្យនៅថ្ងៃជំនុំជម្រះទៅ!។

39ប្រសិនបើបងប្អូនចង់តវ៉ាអំពីរឿងអ្វីទៀតនោះ ចាំដល់ពេលមានអង្គប្រជុំពេញច្បាប់ គេនឹងដោះស្រាយជូន។

40បើមិនដូច្នោះទេ សុំប្រយ័ត្ន ក្រែងយើងត្រូវជាប់ចោទថាជាអ្នកបះ‌បោរ ព្រោះតែរឿងរ៉ាវដែលកើតមានឡើងនៅថ្ងៃនេះ ដ្បិតយើងគ្មានមូលហេតុអ្វី ដើម្បីដោះ‌សាអំពីការប្រជុំគ្នានេះឡើយ»។

41គាត់មានប្រសាសន៍ដូច្នេះរួចហើយ ក៏ប្រាប់អង្គប្រជុំឲ្យបែក‌ខ្ញែកគ្នាទៅ។

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →