Acts 21

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →

1ក្រោយពីបានលាពួកគេទាំងអាឡោះ‌អាល័យហើយ យើងចេញសំពៅតម្រង់ឆ្ពោះទៅកោះកូស។ នៅថ្ងៃបន្ទាប់ យើងបានទៅដល់កោះរ៉ូដូស ហើយចេញពីកោះរ៉ូដូសទៅដល់ក្រុងប៉ាតា‌រ៉ា។

2មានសំពៅមួយត្រូវទៅស្រុកភេនីស យើងក៏ចុះសំពៅនោះចេញដំណើរទៅមុខទៀត។

3ពេលមកជិតដល់កោះគីប្រុស យើងវាងតាមខាងត្បូង បន្តដំណើរឆ្ពោះទៅស្រុកស៊ីរី។ យើងបានចូលចតកំពង់‌ផែក្រុងទីរ៉ុស ដើម្បីយកទំនិញចេញពីសំពៅ។

4យើងបានជួបពួកសិស្ស*នៅទីនោះ ហើយស្នាក់នៅជាមួយពួកគេ អស់រយៈពេលប្រាំ‌ពីរថ្ងៃ។ ដោយព្រះ‌វិញ្ញាណសម្តែងឲ្យគេដឹង គេបានឃាត់លោកប៉ូលមិនឲ្យឡើងទៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹមឡើយ។

5លុះប្រាំ‌ពីរថ្ងៃនោះកន្លងផុតទៅ យើងត្រូវចេញដំណើរទៅមុខទៀត។ បងប្អូនទាំងអស់ ព្រមទាំងភរិយា និងកូនចៅរបស់គេ ជូនដំណើរយើង រហូតដល់ខាងក្រៅទីក្រុង។ យើងនាំគ្នាលុតជង្គង់ អធិស្ឋាននៅមាត់សមុទ្រ។

6បន្ទាប់មក យើងបានជម្រាបលាគ្នា រួចចុះសំពៅ រីឯពួកគេវិញ ពួកគេវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួន។

7យើងបានបន្តដំណើរពីក្រុងទីរ៉ុសទៅដល់ក្រុងផ្ទោឡេ‌ម៉ៃស៍ ហើយដំណើរតាមផ្លូវទឹកក៏ចប់ត្រឹមណេះ។ យើងបានចូលទៅជម្រាបសួរពួកបងប្អូននៅក្រុងផ្ទោឡេ‌ម៉ៃស៍ និងស្នាក់នៅជាមួយពួកគេមួយថ្ងៃ។

8នៅថ្ងៃបន្ទាប់ យើងបន្តដំណើរដល់ក្រុងសេសារា។ យើងបានចូលផ្ទះលោកភីលីព ជាអ្នកផ្សាយដំណឹង‌ល្អ និងជាម្នាក់នៅក្នុងចំណោមក្រុមប្រាំ‌ពីររូប ហើយយើងក៏ស្នាក់នៅផ្ទះគាត់។

9លោកភីលីពមានកូនក្រមុំបួននាក់ ដែលថ្លែងព្រះ‌បន្ទូល*របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។

10យើងស្នាក់នៅទីនោះជាច្រើនថ្ងៃ។ ពេលនោះ មានព្យាការីមួយរូបឈ្មោះអកា‌ប៊ូស ធ្វើដំណើរមកពីស្រុកយូដា។

11គាត់មកជួបយើង ហើយយកខ្សែក្រវាត់លោកប៉ូលមកចងជើងចងដៃរបស់ខ្លួន ទាំងពោលថា៖ «ព្រះ‌វិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធមានព្រះ‌បន្ទូលថា នៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម សាសន៍យូដានឹងចងដៃចងជើងម្ចាស់ខ្សែក្រវាត់នេះដូច្នេះដែរ ហើយថែមទាំងបញ្ជូនលោកទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់សាសន៍ដទៃផង»។

12កាលបានឮពាក្យនេះទាំងយើង ទាំងបងប្អូនដែលនៅក្រុងនោះ ក៏អង្វរលោកប៉ូលមិនឲ្យឡើងទៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹមឡើយ។

13ប៉ុន្តែ លោកប៉ូលតបមកវិញថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាបងប្អូននាំគ្នាយំ ព្រមទាំងធ្វើឲ្យខ្ញុំពិបាកចិត្តដូច្នេះ? ខ្ញុំបានប្រុងប្រៀបខ្លួនរួចស្រេចហើយ មិនត្រឹមតែឲ្យគេចងប៉ុណ្ណោះទេ គឺថែមទាំងឲ្យគេសម្លាប់នៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ព្រោះតែព្រះ‌នាមរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌យេស៊ូទៀតផង»។

14ដោយយើងពុំអាចឃាត់លោកបានទេនោះ យើងក៏ឈប់អង្វរលោក ហើយពោលថា៖ «សូមឲ្យបានសម្រេចតាមព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ»។

15ក្រោយពីបានស្នាក់នៅទីនោះយូរបន្តិចមក យើងរៀបចំខ្លួនទៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។

16ពួកសិស្ស*នៅក្រុងសេសារាខ្លះបានរួមដំណើរជាមួយយើង ហើយនាំយើងទៅស្នាក់នៅផ្ទះបុរសម្នាក់ឈ្មោះ ម៉្នាសុន ជាអ្នកកោះគីប្រុស និងជាសិស្ស*តាំងដើមដំបូងមក។

17ពេលទៅដល់ក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ពួកបងប្អូនបានទទួលយើងយ៉ាងរាក់‌ទាក់។

18នៅថ្ងៃបន្ទាប់ លោកប៉ូលបានទៅផ្ទះលោកយ៉ាកុបជាមួយយើង រីឯពួកព្រឹទ្ធា‌ចារ្យ*ទាំងអស់ក៏ជួប‌ជុំគ្នានៅទីនោះដែរ។

19ក្រោយពីបានជម្រាបសួរពួកបងប្អូនរួចហើយ លោកប៉ូលរៀបរាប់យ៉ាងល្អិត‌ល្អន់អំពីកិច្ចការដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើ ក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃ តាមរយៈការ‌ងាររបស់លោក។

20កាលបានឮលោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ គេនាំគ្នាលើកតម្កើងសិរី‌រុងរឿងរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ហើយពោលមកកាន់លោកថា៖ «បងអើយ បងឃើញទេ មានជន‌ជាតិយូដារាប់ម៉ឺននាក់បានជឿ ហើយបងប្អូនទាំងនោះជាប់ចិត្តនឹងក្រឹត្យ‌វិន័យ*ខ្លាំងណាស់។

21ប៉ុន្តែ គេបានឮដំណឹងថា បងបានបង្រៀនជន‌ជាតិយូដាទាំងអស់ ដែលរស់នៅក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃ មិនឲ្យប្រតិបត្តិតាមគម្ពីរ‌វិន័យរបស់លោកម៉ូសេ*ទេ គឺឮថាបងប្រាប់គេមិនឲ្យធ្វើពិធីកាត់ស្បែក*កូនចៅ និងមិនឲ្យកាន់តាមទំនៀម‌ទម្លាប់ផ្សេងៗឡើយ។

22បើដូច្នេះ តើត្រូវធ្វើដូចម្ដេច? គេមុខជាដឹងថាបងនៅទីនេះមិនខាន។

23សូមធ្វើតាមយោបល់យើងចុះ ដ្បិតគ្នាយើងបួននាក់មានជាប់បំណន់

24សូមបងនាំគេទៅ ហើយធ្វើពិធីជម្រះកាយឲ្យបានបរិសុទ្ធ*ជាមួយគេ ព្រមទាំងចេញប្រាក់ឲ្យគេកោរសក់ផង ដើម្បីឲ្យមនុស្ស‌ម្នាដឹងគ្រប់គ្នាថា ដំណឹងដែលគេបានឮអំពីបងនោះមិនពិតទេ ផ្ទុយទៅវិញ បងក៏ប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យ‌វិន័យ*ដែរ។

25រីឯសាសន៍ដទៃដែលជឿនោះ យើងបានសរសេរសេចក្ដីដែលយើងបានសម្រេចជូនទៅគេរួចហើយ ថាកុំឲ្យបរិភោគសាច់ដែលសែនរូបសំណាក កុំបរិភោគឈាម កុំបរិភោគសាច់សត្វដែលសម្លាប់ដោយច្របាច់-ក និងកុំរួមរស់ជាមួយគ្នាដោយឥតរៀបការ »។

26នៅថ្ងៃបន្ទាប់ លោកប៉ូលបាននាំបងប្អូនទាំងបួននាក់នោះ ទៅធ្វើពិធីជម្រះកាយឲ្យបរិសុទ្ធ*ជាមួយលោក។ លោកក៏ចូលទៅក្នុងព្រះ‌វិហារ* ប្រាប់គេអំពីពេលកំណត់ដែលពិធីជម្រះកាយឲ្យបរិសុទ្ធនេះនឹងត្រូវចប់ និងពេលកំណត់ដែលម្នាក់ៗត្រូវថ្វាយតង្វាយ។

27លុះរយៈពេលមួយសប្ដាហ៍នោះជិតផុត មានជន‌ជាតិយូដាមកពីស្រុកអាស៊ី បានឃើញលោកនៅក្នុងព្រះ‌វិហារ* ក៏បំបះ‌បំបោរបណ្ដា‌ជនទាំងមូលឲ្យនាំគ្នាចាប់លោក។

28ពួកគេស្រែកឡើងថា៖ «បងប្អូនជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលអើយ សូមជួយផង! ជននេះហើយដែលបានប្រៀន‌ប្រដៅមនុស្ស‌ម្នានៅគ្រប់ទីកន្លែង ឲ្យប្រឆាំងនឹងប្រជា‌រាស្ត្រអ៊ីស្រា‌អែល ប្រឆាំងនឹងក្រឹត្យ‌វិន័យ* ហើយប្រឆាំងនឹងព្រះ‌វិហារ*។ គាត់ថែមទាំងបាននាំសាសន៍ក្រិកចូលមកក្នុងព្រះ‌វិហារ គឺបង្អាប់‌បង្អោនទីកន្លែងដ៏វិសុទ្ធ*នេះ»។

29គេថាដូច្នេះ មកពីគេបានឃើញលោកត្រូភីម ជាអ្នកក្រុងអេភេសូ នៅជាមួយលោកប៉ូលក្នុងទីក្រុង ហើយគេស្មានថា លោកបាននាំគាត់ចូលក្នុងព្រះ‌វិហារដែរ។

30ពេលនោះ មានកើតចលាចលពេញទីក្រុង ប្រជា‌ជននាំគ្នារត់មកពីគ្រប់ទិស‌ទី។ គេបានចាប់លោកប៉ូលអូសចេញពីព្រះ‌វិហារ* រួចបិទទ្វារភ្លាម។

31នៅពេលដែលពួកគេបម្រុងនឹងសម្លាប់លោកប៉ូល ដំណឹងអំពីចលាចលនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹមក៏បានឮទៅដល់មេ‌បញ្ជា‌ការកងទាហានរ៉ូម៉ាំង

32គាត់នាំកូនទាហាន និងនាយទាហាន រត់ទៅកាន់បណ្ដា‌ជនភ្លាម។ កាលប្រជា‌ជនបានឃើញមេ‌បញ្ជា‌ការ និងពួកទាហាន គេឈប់វាយលោកប៉ូល។

33ពេលនោះ មេ‌បញ្ជា‌ការបានចូលទៅជិត ហើយចាប់លោក ព្រមទាំងបញ្ជាគេឲ្យដាក់ច្រវាក់ពីរថែមទៀតផង រួចទើបសាកសួរថា លោកប៉ូលនេះជានរណា បានធ្វើអ្វី។

34ប៉ុន្តែ ក្នុងចំណោមបណ្ដា‌ជន មានអ្នកខ្លះស្រែកយ៉ាងនេះ អ្នកខ្លះស្រែកយ៉ាងនោះ។ ដោយមានសំឡេងអឺង‌កងពេក លោកមេ‌បញ្ជា‌ការពុំអាចដឹងរឿងហេតុច្បាស់លាស់ឡើយ គាត់ក៏បញ្ជាគេឲ្យនាំលោកប៉ូលទៅបន្ទាយ។

35ពេលលោកប៉ូលមកដល់ជណ្ដើរបន្ទាយ ពួកទាហាននាំគ្នាសែងលោក ព្រោះបណ្ដា‌ជនមកតាមទាំងកំរោល

36និងស្រែកថា៖ «សម្លាប់ចោលទៅ!»។

37នៅពេលគេហៀបនឹងនាំលោកប៉ូលចូលទៅក្នុងបន្ទាយ លោកមានប្រសាសន៍ទៅមេ‌បញ្ជា‌ការថា៖ «តើខ្ញុំមានសិទ្ធិនិយាយជាមួយលោកបន្តិចបានឬទេ?»។ មេ‌បញ្ជា‌ការពោលមកលោកថា៖ «អ្នកចេះនិយាយភាសាក្រិកដែរ!

38ដូច្នេះ អ្នកមិនមែនជាជន‌ជាតិអេស៊ីបដែលបានបំបះ‌បំបោរប្រជា‌ជនប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះ ហើយនាំពួកឧទ្ទាមបួនពាន់នាក់ចូលព្រៃនោះទេឬ?»។

39លោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំជាជន‌ជាតិយូដា កើតនៅក្រុងតើសុស ជាក្រុងដ៏ល្បី‌ល្បាញក្នុងស្រុកគីលី‌គានោះទេតើ! សូមលោកមេត្តាអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំនិយាយទៅកាន់ប្រជា‌ជននេះផង»។

40លោកមេ‌បញ្ជា‌ការក៏អនុញ្ញាតឲ្យ។ លោកប៉ូលឈរនៅលើកាំជណ្ដើរ ហើយលើកដៃធ្វើសញ្ញាទៅប្រជា‌ជន ពេលនោះ ប្រជា‌ជននៅស្ងាត់‌ជ្រៀប ហើយលោកមានប្រសាសន៍ទៅគេជាភាសាហេប្រឺថា៖

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →