Acts 4

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1លោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហានកំពុងតែមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ប្រជា‌ជននៅឡើយ ស្រាប់តែពួកបូជា‌ចារ្យ* មេកងរក្សាព្រះ‌វិហារ និងពួកខាងគណៈ‌សាឌូ‌ស៊ី*មកដល់។

2ពួកគេទាស់ចិត្តនឹងសាវ័កបង្រៀនប្រជា‌ជន ទាំងប្រកាសថាមនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញ ដោយសំអាងលើព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌ជន្មរស់ឡើងវិញ។

3ពួកគេនាំគ្នាចាប់សាវ័កទាំងពីររូបយកទៅឃុំ ទុករហូតដល់ថ្ងៃបន្ទាប់ ដ្បិតពេលនោះល្ងាចណាស់ហើយ។

4ប៉ុន្តែ ក្នុងចំណោមអស់អ្នកដែលបានឮព្រះ‌បន្ទូល មានមនុស្សជាច្រើនជឿ ហើយចំនួនពួកគេបានកើនឡើង ប្រមាណប្រាំពាន់នាក់។

5លុះស្អែកឡើង ពួកមេដឹកនាំ ពួកព្រឹទ្ធា‌ចារ្យ* និងពួកអាចារ្យ* ប្រជុំគ្នានៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម

6ជាមួយលោកមហា‌បូជា‌ចារ្យ*អាណ លោកកៃផា លោកយ៉ូហាន លោកអលេក្សាន‌ត្រុស និងក្រុមគ្រួសាររបស់នាយកបូជា‌ចារ្យទាំងអស់។

7លោកទាំងនោះបានបញ្ជាឲ្យគេនាំលោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហានមកឈរនៅមុខអង្គប្រជុំ រួចសួរថា៖ «អ្នកបានធ្វើការនេះសំអាងលើអំណាចអ្វី? ក្នុងនាមនរណា?»។

8ពេលនោះ លោកពេត្រុសបានពោរ‌ពេញដោយព្រះ‌វិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ* លោកមានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖

9«សូមជម្រាបអស់លោកជាអ្នកដឹកនាំប្រជា‌ជន និងអស់លោកព្រឹទ្ធា‌ចារ្យ! ថ្ងៃនេះ អស់លោកសួរចម្លើយយើងខ្ញុំពីអំពើល្អ ដែលយើងខ្ញុំសង្គ្រោះអ្នកពិការឲ្យជាតាមរបៀបណានោះ។

10សូមអស់លោក និងប្រជា‌រាស្ដ្រអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូលជ្រាបថា បុរសដែលឈរនៅមុខអស់លោកទាំងមានសុខ‌ភាពល្អនេះជា ដោយ‌សារព្រះ‌នាមព្រះ‌យេស៊ូ‌គ្រិស្ត* ជាអ្នកភូមិណាសា‌រ៉ែត ដែលអស់លោកបានឆ្កាង ហើយព្រះ‌ជាម្ចាស់បានប្រោសព្រះអង្គឲ្យមានព្រះ‌ជន្មរស់ឡើងវិញ។

11ព្រះអង្គហ្នឹងហើយជា “ថ្មដែលលោកទាំងអស់គ្នាជាជាងសំណង់បោះចោល បានត្រឡប់មកជាថ្មគ្រឹះដ៏សំខាន់បំផុតវិញ” ។

12ក្រៅពីព្រះ‌យេស៊ូ គ្មាននរណាម្នាក់អាចសង្គ្រោះមនុស្សបានទាល់តែសោះ ដ្បិតនៅក្រោមមេឃនេះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់ពុំបានប្រទាននាមណាមួយផ្សេងទៀតមកមនុស្ស ដើម្បីសង្គ្រោះយើងនោះឡើយ»។

13កាលក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់*ឃើញលោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហាន មានចិត្តអង់‌អាចដូច្នេះ គេងឿង‌ឆ្ងល់ណាស់ ដ្បិតគេដឹងថាលោកទាំងពីរជាមនុស្សសាមញ្ញ ពុំដែលបានរៀនសូត្រ ហើយគេដឹងច្បាស់ថាលោកទាំងពីរធ្លាប់នៅជាមួយព្រះ‌យេស៊ូ។

14ប៉ុន្តែ ពួកគេរកពាក្យឆ្លើយតបវិញមិនបានសោះ ព្រោះឃើញបុរសដែលជានោះឈរនៅជាមួយស្រាប់។

15ពួកគេក៏បញ្ជាឲ្យលោកទាំងពីរចេញពីអង្គប្រជុំ ហើយពិគ្រោះគ្នាថា៖

16«តើយើងគួរធ្វើអ្វីដល់អ្នកទាំងពីរនេះ? ដ្បិតអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹមទាំងមូលដឹងច្បាស់ថា គេធ្វើទីសម្គាល់អស្ចារ្យមួយដ៏វិសេស ដែលយើងមិនអាចបដិសេធបាន។

17ដូច្នេះ តោងយើងហាម‌ប្រាម និងគំរាមគេ កុំឲ្យប្រកាសប្រាប់នរណាអំពីឈ្មោះនោះតទៅទៀតឡើយ ដើម្បីកុំឲ្យរឿងនេះលេចឮខ្ចរ‌ខ្ចាយដល់ប្រជា‌ជន»។

18ក្រុមប្រឹក្សាក៏ហៅសាវ័កទាំងពីរមក ហើយហាម‌ប្រាមមិនឲ្យនិយាយ និងបង្រៀនអំពីព្រះ‌នាមព្រះ‌យេស៊ូជាដាច់ខាត។

19លោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហាន មានប្រសាសន៍តបទៅគេវិញថា៖ «សូមអស់លោកពិចារណាមើល នៅចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌ជាម្ចាស់ គួរឲ្យយើងខ្ញុំធ្វើតាមបង្គាប់អស់លោក ឬធ្វើតាមបង្គាប់របស់ព្រះអង្គ?

20យើងខ្ញុំឈប់និយាយអំពីហេតុ‌ការណ៍ដែលយើងខ្ញុំបានឃើញ បានឮនោះពុំកើតទេ»។

21ក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់រកហេតុ ដើម្បីដាក់ទោសលោកទាំងពីរមិនបាន ក៏គំរាមសាជាថ្មីទៀត រួចដោះលែងឲ្យទៅវិញ ដ្បិតប្រជា‌ជនលើកតម្កើងសិរី‌រុងរឿងរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ចំពោះហេតុ‌ការណ៍ដែលកើតមាននោះគ្រប់ៗគ្នា។

22រីឯបុរសដែលបានជាដោយរបៀបអស្ចារ្យនោះ មានអាយុជាងសែ‌សិបឆ្នាំហើយ។

23ក្រោយពីបានរួចខ្លួនហើយ លោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហាន នាំគ្នាទៅជួបពួកបងប្អូន រៀបរាប់អំពីសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មានដែលពួកមហា‌បូជា‌ចារ្យ និងពួកព្រឹទ្ធា‌ចារ្យបាននិយាយ។

24កាលពួកគេឮដូច្នោះ គេរួមចិត្តគំនិតគ្នា ហើយបន្លឺសំឡេងទូលព្រះ‌ជាម្ចាស់ថា៖ «បពិត្រព្រះដ៏ជាចៅហ្វាយ ព្រះអង្គបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ ផែនដី សមុទ្រ និងអ្វីៗសព្វសារពើនៅទីនោះ

25ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដោយ‌សារព្រះ‌វិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ តាមរយៈអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ គឺព្រះ‌បាទដាវីឌ ជាបុព្វបុរស*យើងខ្ញុំថា៖ “ហេតុអ្វីបានជាជាតិសាសន៍ទាំង‌ឡាយ នាំគ្នាបង្កើតកោលា‌ហល? ហេតុអ្វីបានជាប្រជា‌រាស្ដ្រនានា មានគំនិតឥតខ្លឹម‌សារដូច្នេះ?

26ពួកស្ដេចនៅលើផែនដី និងពួកមេដឹកនាំពួត‌ដៃ រួមគំនិតគ្នាប្រឆាំងនឹងព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយប្រឆាំងនឹងព្រះ‌គ្រិស្ត*របស់ព្រះអង្គ” ។

27ប្រាកដមែន! នៅក្នុងក្រុងនេះ ស្ដេចហេរ៉ូដ និងលោកប៉ុនទាស-‌ពីឡាត បានរួមគ្នាប្រឆាំងនឹងព្រះ‌យេស៊ូជាអ្នកបម្រើដ៏វិសុទ្ធ*របស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គបានចាក់ប្រេងអភិសេក ទាំងមានសាសន៍ដទៃទៀត និងប្រជា‌រាស្ត្រអ៊ីស្រា‌អែលសមគំនិតផង។

28គេនាំគ្នាប្រព្រឹត្តដូចព្រះអង្គបានកំណត់ទុកជាមុន តាមឫទ្ធិ‌បារមី និងតាមព្រះ‌តម្រិះរបស់ព្រះអង្គ។

29ឥឡូវនេះ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមជ្រាបសេចក្ដីគំរាមរបស់ពួកគេ ហើយសូមប្រោសប្រទានឲ្យពួកអ្នកបម្រើព្រះអង្គ ថ្លែងព្រះ‌បន្ទូលដោយចិត្តអង់‌អាចមោះ‌មុតផង

30សូមសម្តែងបារមីឲ្យអ្នកជំងឺបានជា ឲ្យមានទីសម្គាល់ និងឫទ្ធិ‌បាដិ‌ហារិយ៍កើតឡើង ក្នុងព្រះ‌នាមព្រះ‌យេស៊ូ ជាអ្នកបម្រើដ៏វិសុទ្ធ*របស់ព្រះអង្គ»។

31កាលពួកគេទូល‌អង្វរព្រះ‌ជាម្ចាស់ដូច្នោះរួចហើយ កន្លែងដែលគេជួប‌ជុំគ្នានោះក៏រញ្ជួយ គេបានពោរ‌ពេញដោយព្រះ‌វិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធទាំងអស់គ្នា ហើយនាំគ្នាថ្លែងព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដោយចិត្តអង់‌អាច។

32អ្នកជឿទាំងអម្បាល‌ម៉ានមានចិត្តថ្លើមតែមួយ គ្មានអ្នកណាម្នាក់នឹកគិតថា ទ្រព្យ‌សម្បត្តិដែលខ្លួនមាន ជារបស់ខ្លួនផ្ទាល់នោះឡើយ គឺគេយកមកដាក់ជាសម្បត្តិរួមទាំងអស់។

33ក្រុមសាវ័ក*បានប្រកបដោយឫទ្ធា‌នុភាពដ៏ខ្លាំងក្លា ហើយនាំគ្នាផ្ដល់សក្ខីភាពអំពីព្រះ‌អម្ចាស់‌យេស៊ូមានព្រះ‌ជន្មរស់ឡើងវិញ។ ព្រះ‌ជាម្ចាស់ទ្រង់សម្តែងព្រះ‌ហឫទ័យប្រណី‌សន្ដោសដ៏លើស‌លុប ដល់ពួកគេទាំងអស់គ្នា។

34ក្នុងចំណោមពួកគេ គ្មាននរណាខ្វះខាតអ្វីឡើយ។ អស់អ្នកដែលមានដីធ្លី ឬផ្ទះសំបែងនាំគ្នាលក់ដីធ្លី និងផ្ទះនោះ យកប្រាក់

35មកជូនក្រុមសាវ័ក។ បន្ទាប់មក អ្នកជឿទាំងអស់គ្នាទទួលចំណែក តាមសេចក្ដីត្រូវការរៀងៗខ្លួន។

36មានបុរសម្នាក់ ឈ្មោះយ៉ូស្វេ ជាពួកលេវី ស្រុកកំណើតនៅកោះគីប្រុស ក្រុមសាវ័កបានដាក់ឈ្មោះគាត់ថា បារណា‌បាស ប្រែថា «អ្នកលើកទឹកចិត្តគេ»។

37គាត់បានលក់ចម្ការរបស់គាត់ ហើយយកប្រាក់មកជូនក្រុមសាវ័កដែរ។

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →