Romans 3

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1ដូច្នេះ តើសាសន៍យូដាប្រសើរជាងគេយ៉ាងណា ហើយការកាត់ស្បែកមានសារ‌ប្រយោជន៍យ៉ាងណាដែរ?

2សាសន៍យូដាពិតជាប្រសើរលើសគេបំផុត គ្រប់វិស័យទាំងអស់មែន គឺមុនដំបូង ព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់បានប្រគល់ព្រះ‌បន្ទូលមកឲ្យសាសន៍យូដា។

3បើដូច្នេះ ត្រូវគិតដូចម្ដេច? ដោយមានសាសន៍យូដាខ្លះមិនស្មោះត្រង់នឹងព្រះអង្គ តើចិត្តមិនស្មោះត្រង់របស់គេនឹងនាំឲ្យព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់លែងមានព្រះ‌ហឫទ័យស្មោះត្រង់ដែរឬ?

4មិនដូច្នោះទេ ទោះបីមនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែជាអ្នកកុហកក្តី ក៏ព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់នៅតែមានព្រះ‌ហឫទ័យសច្ចៈដែរ ដូចមានចែងទុកមកថា: «ត្រូវឲ្យគេទទួលស្គាល់ថាព្រះអង្គសុចរិត ឥតល្អៀងក្នុងព្រះ‌បន្ទូលសោះឡើយ ហើយព្រះអង្គនឹងមានជ័យ‌ជម្នះ នៅពេលគេកាត់ក្តីព្រះអង្គ» ។

5ប្រសិនបើអំពើទុច្ចរិតរបស់យើងបង្ហាញឲ្យឃើញថាព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់សុចរិត តើឲ្យយើងថាដូចម្ដេចទៅវិញ? ប្រសិនបើព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់ដាក់ទោសយើង តើបានសេចក្ដីថាព្រះអង្គមិនសុចរិតឬ? (ខ្ញុំនិយាយដូច្នេះ គឺនិយាយតាមរបៀបមនុស្សលោក)។

6មិនដូច្នោះទេ! ប្រសិនបើព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់មិនសុចរិត តើឲ្យព្រះអង្គវិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សលោកដូចម្ដេចកើត?

7មួយវិញទៀត បើការកុហករបស់ខ្ញុំធ្វើឲ្យព្រះ‌ហឫទ័យសច្ចៈ របស់ព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់ លេចចេញមកយ៉ាងច្បាស់ ដើម្បីលើកតម្កើងសិរី‌រុងរឿងរបស់ព្រះអង្គមែននោះ ហេតុដូចម្ដេចបានជាខ្ញុំត្រូវតែទទួលទោស ក្នុងនាមជាមនុស្សបាបទៅវិញ?

8បើដូច្នេះ ម្ដេចក៏យើងមិននាំគ្នាប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ដើម្បីឲ្យមានផលល្អកើតចេញមក ដូចអ្នកខ្លះដែលមួលបង្កាច់យើងថា យើងបាននិយាយបែបនេះ! អ្នកទាំងនោះមុខតែទទួលទោសជាពុំ‌ខាន!

9បើដូច្នេះ យើងដែលជាសាសន៍យូដា តើយើងប្រសើរជាងគេឬ? ទេ យើងមិនប្រសើរជាងគេទាល់តែសោះ! ដ្បិតយើងបានបញ្ជាក់រួចមកហើយថា មនុស្សទាំងអស់ ទោះបីសាសន៍យូដាក្ដី សាសន៍ក្រិកក្ដី សុទ្ធតែមានបាបសោយរាជ្យពីលើទាំងអស់គ្នា

10ដូចមានចែងទុកមកថា៖ «គ្មានមនុស្សណាសុចរិតឡើយ សូម្បីតែម្នាក់ក៏គ្មានផង

11គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងខុសត្រូវ គ្មាននរណាម្នាក់ស្វែងរកព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់។

12មនុស្សគ្រប់ៗរូបបានវង្វេង ចេញឆ្ងាយពីព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់ ហើយវិនាសបាត់បង់ជាមួយគ្នា គ្មាននរណាប្រព្រឹត្តអំពើសប្បុរសសោះឡើយ សូម្បីតែម្នាក់ក៏គ្មានផង» ។

13«បំពង់ករបស់គេប្រៀបបាននឹងផ្នូរខ្មោច នៅបើកចំហ អណ្ដាតរបស់គេគ្រលាស់តែពាក្យ បោកបញ្ឆោត មាត់របស់គេមានបង្កប់នូវពិសពស់វែក» ។

14«មាត់របស់គេពោរ‌ពេញទៅដោយពាក្យ អពមង្គល និងពាក្យជូរចត់» ។

15«ជើងរបស់គេចាំតែឈានទៅបង្ហូរឈាម

16គេទៅកន្លែងណា កន្លែងនោះខ្ទេច‌ខ្ទីអន្តរាយអស់។

17គេមិនស្គាល់ផ្លូវទៅកាន់សន្តិ‌ភាពទេ» ។

18«គេរស់ដោយមិនកោតខ្លាចព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់ សោះឡើយ» ។

19យើងដឹងថា គ្រប់សេចក្ដីដែលមានចែងទុកក្នុងក្រឹត្យ‌វិន័យ* សុទ្ធតែចែងទុកសម្រាប់អស់អ្នកដែលចំណុះក្រឹត្យ‌វិន័យ ដើម្បីកុំឲ្យមនុស្សណាម្នាក់រកពាក្យដោះ‌សាបាន ហើយឲ្យពិភពលោកទាំងមូលទទួលទោស នៅចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្ររបស់ព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់។

20ដូច្នេះ គ្មានមនុស្សណាបានសុចរិតនៅចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះអង្គ ដោយការប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យ‌វិន័យទេ ព្រោះគម្ពីរ‌វិន័យគ្រាន់តែនាំឲ្យគេស្គាល់អំពើបាបប៉ុណ្ណោះ។

21ឥឡូវនេះ ព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់សម្តែងឲ្យយើងដឹងអំពីរបៀបព្រះអង្គប្រោសមនុស្សឲ្យសុចរិត គឺព្រះអង្គមិនគិតពីក្រឹត្យ‌វិន័យ*ទេ ដូចគម្ពីរ‌វិន័យ និងគម្ពីរព្យាការី* បានបញ្ជាក់ទុកស្រាប់។

22ព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់ប្រោសអ្នកដែលមានជំនឿលើព្រះ‌យេស៊ូ‌គ្រិស្តឲ្យសុចរិត គឺព្រះអង្គធ្វើដូច្នេះចំពោះអស់អ្នកដែលជឿ។ មនុស្សទាំងអស់មិនខុសគ្នាត្រង់ណាឡើយ

23គ្រប់ៗគ្នាសុទ្ធតែបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ហើយគ្មានសិរី‌រុងរឿង របស់ព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់នៅជាមួយ

24តែដោយ‌សារព្រះ‌គុណ និងដោយ‌សារការប្រោសលោះដែលស្ថិតនៅក្នុងអង្គព្រះគ្រិស្ត‌យេស៊ូ ព្រះ‌អម្ចាស់ប្រោសគេឲ្យសុចរិត ដោយឥតគិតថ្លៃ ។

25ព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់បានតម្រូវឲ្យព្រះ‌យេស៊ូធ្វើជាយញ្ញ‌បូជា សម្រាប់លោះអស់អ្នកដែលមានជំនឿ ឲ្យរួចពីបាប ដោយ‌សារព្រះ‌លោហិតរបស់ព្រះអង្គ។ ធ្វើដូច្នេះ ព្រះអង្គបង្ហាញរបៀបដែលព្រះអង្គប្រោសមនុស្សឲ្យសុចរិត គឺពីដើម ព្រះអង្គពុំបានដាក់ទោសមនុស្សលោកដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប

26ក្នុងគ្រាដែលព្រះអង្គមានព្រះ‌ហឫទ័យអត់‌ធ្មត់ដល់គេនោះទេ។ ឥឡូវនេះ ព្រះអង្គសព្វព្រះ‌ហឫទ័យបង្ហាញអំពីរបៀបដែលព្រះអង្គប្រោសមនុស្សឲ្យសុចរិត ដើម្បីសម្តែងថាព្រះអង្គសុចរិត ហើយព្រះអង្គប្រោសអ្នកដែលជឿលើព្រះ‌យេស៊ូឲ្យសុចរិតផងដែរ។

27ដូច្នេះ តើមនុស្សអាចមានមូលហេតុអ្វីអួត‌អាងខ្លួនបាន? គ្មានទាល់តែសោះ! តើគេយកអ្វីជាទីពឹង? ពឹងលើការប្រព្រឹត្តអំពើល្អឬ? ទេ គឺពឹងផ្អែកលើជំនឿវិញ

28ដ្បិតយើងយល់ថា ព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់ប្រោសមនុស្សឲ្យសុចរិត មកពីគេមានជំនឿ មិនមែនមកពីគេប្រព្រឹត្តតាមវិន័យឡើយ។

29បើមិនដូច្នោះទេ ព្រះអង្គជាព្រះរបស់សាសន៍យូដាតែប៉ុណ្ណោះ! តើព្រះអង្គមិនមែនជាព្រះរបស់សាសន៍ដទៃផងដែរទេឬ? មែន! ព្រះអង្គក៏ជាព្រះរបស់សាសន៍ដទៃដែរ។

30មានព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់តែមួយព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ ដែលប្រោសសាសន៍យូដាឲ្យសុចរិត មកពីគេមានជំនឿ ហើយក៏ប្រោសសាសន៍ដទៃឲ្យសុចរិត ដោយគេមានជំនឿដែរ។

31ដូច្នេះ តើមានន័យថា យើងយកជំនឿមកលុបបំបាត់ក្រឹត្យ‌វិន័យឬ? ទេ មិនមែនដូច្នោះទេ! គឺយើងធ្វើឲ្យក្រឹត្យ‌វិន័យរឹតតែមានតម្លៃថែមទៀត។

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →