Romans 7

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1បងប្អូនអើយ ខ្ញុំសូមនិយាយចំពោះបងប្អូន ដែលស្ទាត់ជំនាញខាងច្បាប់ បងប្អូនជ្រាបស្រាប់ហើយថា ច្បាប់មានអំណាចលើមនុស្ស តែក្នុងពេលដែលគេនៅមានជីវិតនៅឡើយ។

2ឧបមាថា ស្ត្រីម្នាក់មានប្ដីតាមច្បាប់ នាងនៅជាប់ជាមួយប្ដី តែក្នុងពេលដែលប្ដីមានជីវិតនៅឡើយប៉ុណ្ណោះ។ បើប្ដីស្លាប់ នាងនឹងរួចផុតពីច្បាប់ដែលចងនាងឲ្យនៅជាប់នឹងប្ដីនោះហើយ។

3ដូច្នេះ ពេលប្ដីនៅរស់នៅឡើយ ប្រសិនបើនាងមានប្ដីមួយទៀត នាងមានឈ្មោះថាជាស្ត្រីផិតក្បត់។ ផ្ទុយទៅវិញ បើប្ដីនាងស្លាប់ នាងមានសេរី‌ភាពរួចផុតពីច្បាប់ ហើយបើនាងមានប្ដីមួយទៀត នាងឥតមានឈ្មោះថាជាស្ត្រីផិតក្បត់ទេ។

4រីឯបងប្អូនវិញក៏ដូច្នោះដែរ ដោយ‌សារព្រះ‌កាយរបស់ព្រះ‌គ្រិស្ត បងប្អូនបានស្លាប់ រួចផុតពីក្រឹត្យ‌វិន័យ ហើយទៅជាប់នឹងម្ចាស់មួយទៀត គឺជាប់នឹងព្រះ‌គ្រិស្តដែលមានព្រះ‌ជន្មរស់ឡើងវិញ ដើម្បីបង្កើតផលថ្វាយព្រះ‌ជាម្ចាស់

5ដ្បិតកាលយើងរស់នៅខាងនិស្ស័យលោកីយ៍នៅឡើយ ដោយមានក្រឹត្យ‌វិន័យជំរុញ តណ្ហាអាក្រក់ផ្សេងៗបានសម្តែងឥទ្ធិ‌ពលក្នុងសរី‌រាង្គ‌កាយរបស់យើង ដើម្បីឲ្យយើងបង្កើតផលដែលបណ្ដាលឲ្យស្លាប់

6តែឥឡូវនេះ ដោយយើងបានស្លាប់ រួចផុតពីក្រឹត្យ‌វិន័យហើយ គឺរួចផុតពីអ្វីៗដែលបានឃុំ‌ឃាំងយើង ដូច្នេះ យើងបម្រើព្រះ‌ជាម្ចាស់តាមរបៀបថ្មី ដែលមកពីព្រះ‌វិញ្ញាណ មិនមែនបម្រើតាមរបៀបចាស់ ដែលមកពីក្រឹត្យ‌វិន័យសរសេរជាលាយ‌លក្ខណ៍អក្សរនោះឡើយ។

7ដូច្នេះ តើយើងគិតដូចម្ដេច? តើក្រឹត្យ‌វិន័យជាបាបឬ? ទេ មិនមែនទេ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើគ្មានក្រឹត្យ‌វិន័យទេនោះ ខ្ញុំក៏មិនដឹងថា បាបជាអ្វីដែរ។ ប្រសិនបើក្រឹត្យ‌វិន័យមិនហាមថា «កុំលោភ‌លន់» នោះខ្ញុំមុខជាពុំដឹងថាការលោភ‌លន់នេះជាអ្វីផង។

8បាប*ក៏ឆ្លៀតឱកាសដែលបញ្ញត្តិហាមឃាត់ខ្ញុំនោះ បង្កើតឲ្យមានការលោភ‌លន់គ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ។ ប្រសិនបើគ្មានក្រឹត្យ‌វិន័យទេ បាបក៏រលាយសូន្យដែរ ។

9ពីដើម ខ្ញុំរស់នៅដោយគ្មានក្រឹត្យ‌វិន័យ។ លុះបញ្ញត្តិមកដល់ បាបក៏កើតមានឡើង

10រីឯខ្ញុំ ខ្ញុំក៏បាត់បង់ជីវិត។ ដូច្នេះ បញ្ញត្តិដែលត្រូវនាំឲ្យខ្ញុំមានជីវិតនោះ បែរជាបណ្ដាលឲ្យខ្ញុំស្លាប់ទៅវិញ

11ដ្បិតបាបបានឆ្លៀតឱកាសយកបញ្ញត្តិមកបោកបញ្ឆោតខ្ញុំ ហើយធ្វើឲ្យខ្ញុំស្លាប់ដោយ‌សារបញ្ញត្តិនេះ។

12ដូច្នេះ ក្រឹត្យ‌វិន័យក៏វិសុទ្ធ* រីឯបញ្ញត្តិក៏វិសុទ្ធ សុចរិត ហើយល្អដែរ។

13តើអ្វីៗដ៏ល្អនេះបែរជានាំឲ្យខ្ញុំស្លាប់ឬ? ទេ មិនមែនទេ! គឺបាបវិញទេតើ ដែលនាំឲ្យខ្ញុំស្លាប់។ បាបបានប្រើវិន័យដែលល្អធ្វើឲ្យខ្ញុំស្លាប់ ដើម្បីបង្ហាញឲ្យឃើញថា បាបពិតជាបាបមែន ហើយតាមរយៈបញ្ញត្តិ បាបលេចចេញមករឹតតែអាក្រក់ហួសហេតុទៅទៀត។

14យើងដឹងស្រាប់ហើយថា ក្រឹត្យ‌វិន័យមកពីព្រះ‌វិញ្ញាណ រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំជាមនុស្សដែលមាននិស្ស័យលោកីយ៍ លក់ខ្លួនដាច់ថ្លៃឲ្យបាប

15ដ្បិតខ្ញុំមិនយល់អ្វីដែលខ្ញុំធ្វើទេ កិច្ចការណាដែលខ្ញុំចង់ធ្វើ ខ្ញុំមិនធ្វើ រីឯកិច្ចការណាដែលខ្ញុំស្អប់ ខ្ញុំបែរជាធ្វើទៅវិញ។

16ប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើកិច្ចការណាដែលខ្ញុំមិនចង់ធ្វើដូច្នេះ បានសេចក្ដីថា ខ្ញុំយល់ស្របនឹងវិន័យ ហើយទទួលស្គាល់ថា ក្រឹត្យ‌វិន័យពិតជាល្អមែន។

17ដូច្នេះ មិនមែនខ្ញុំទេដែលប្រព្រឹត្តកិច្ចការនោះ គឺបាបនៅក្នុងខ្ញុំវិញទេតើដែលប្រព្រឹត្ត

18ដ្បិតខ្ញុំដឹងថា អ្វីៗដែលល្អមិនស្ថិតនៅក្នុងខ្ញុំទេ ពោលគឺមិនស្ថិតនៅក្នុងខ្ញុំដែលមាននិស្ស័យលោកីយ៍ទេ។ ខ្ញុំមានឆន្ទៈនឹងធ្វើអំពើល្អ តែខ្ញុំគ្មានសមត្ថ‌ភាពនឹងប្រព្រឹត្តអំពើល្អឡើយ។

19ខ្ញុំមិនប្រព្រឹត្តអំពើល្អ ដែលខ្ញុំចង់ធ្វើនោះទេ តែបែរជាប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ដែលខ្ញុំមិនចង់ធ្វើទៅវិញ។

20ប្រសិនបើខ្ញុំប្រព្រឹត្តអំពើណាដែលខ្ញុំមិនចង់ធ្វើ បានសេចក្ដីថា មិនមែនខ្ញុំទៀតទេដែលប្រព្រឹត្តដូច្នេះ គឺបាបស្ថិតនៅក្នុងខ្ញុំវិញទេតើ ដែលប្រព្រឹត្ត។

21ដូច្នេះ ចំពោះខ្ញុំដែលចង់ធ្វើអំពើល្អ ខ្ញុំសង្កេតឃើញមានគោល‌ការណ៍មួយនេះថា ខ្ញុំមានសមត្ថ‌ភាពធ្វើបានតែអំពើអាក្រក់ប៉ុណ្ណោះ។

22ក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់ណាស់

23ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំឃើញថា នៅក្នុងសរី‌រាង្គ‌កាយរបស់ខ្ញុំ មានគោល‌ការណ៍មួយទៀត ដែលតយុទ្ធនឹងមន‌សិការ របស់ខ្ញុំ ទាំងធ្វើឲ្យខ្ញុំជាប់ជាឈ្លើយ ធ្វើតាមបញ្ជារបស់បាប ដែលស្ថិតនៅក្នុងសរី‌រាង្គ‌កាយរបស់ខ្ញុំថែមទៀតផង។

24ខ្ញុំវេទនាណាស់! តើនរណានឹងដោះលែងខ្ញុំ ឲ្យរួចពីរូបកាយដែលតែងតែស្លាប់នេះបាន?

25សូមអរព្រះ‌គុណព្រះ‌ជាម្ចាស់ តាមរយៈព្រះ‌យេស៊ូគ្រិស្តជា‌អម្ចាស់នៃយើង។ ដូច្នេះ ដោយ‌សារគំនិតប្រាជ្ញារបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំធ្វើតាមក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ តែដោយ‌សារខ្ញុំជាមនុស្សដែលមាននិស្ស័យលោកីយ៍ ខ្ញុំបែរជាធ្វើតាមបញ្ជារបស់បាប វិញ។

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →