Daniel 5

Khmer (ព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធកែសម្រួល ២០១៦)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ព្រះបាទបេល‌សាសារបានរៀបចំជប់‌លៀងមួយយ៉ាងធំ ជូនពួកសេនាបតីរបស់ស្ដេចចំនួនមួយពាន់នាក់ ហើយទ្រង់សោយស្រានៅមុខអ្នកទាំងមួយពាន់នោះ។

2កាលព្រះបាទបេល‌សាសារកំពុងភ្លក់ស្រា ទ្រង់បញ្ជាឲ្យគេយកពែងមាស ពែងប្រាក់ ដែលព្រះបាទនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាបិតា បានយកចេញពីព្រះ‌វិហារនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដើម្បីឲ្យស្តេច និងពួកសេនាបតី ព្រមទាំងពួកភរិយា ហើយពួកស្រីអ្នកម្នាងរបស់ស្ដេច បានផឹកពីពែងទាំងនោះ។

3ពេលនោះ គេក៏យកពែងមាសដែលបានរឹបអូសយកពីព្រះ‌វិហារ គឺពីព្រះដំណាក់របស់ព្រះនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមមក ហើយស្តេច និងពួកសេនាបតីរបស់ស្ដេច ព្រមទាំងពួកភរិយា និងពួកស្ត្រីអ្នកម្នាងរបស់ស្ដេច ក៏ផឹកពីពែងទាំងនោះ។

4គេនាំគ្នាផឹកស្រា ហើយសរសើរតម្កើងរូបព្រះដែលធ្វើពីមាស ប្រាក់ លង្ហិន ដែក ឈើ និងថ្ម។

5ពេលនោះ ស្រាប់តែមានម្រាមដៃមនុស្សលេចចេញមក ហើយសរ‌សេរលើជញ្ជាំង‌ព្រះរាជដំណាក់ ទល់មុខនឹងជើងចង្កៀង ស្ដេចទតឃើញដៃដែលកំពុងសរ‌សេរនោះ។

6ពេលនោះ ព្រះ‌ភក្ត្របំព្រងរបស់ស្តេចក៏ផ្លាស់ប្រែ ហើយគំនិតស្ដេចក៏នាំឲ្យព្រួយបារម្ភ ព្រះកាយពលទន់ខ្សោយ ហើយជង្គង់ស្ដេចប្រដំគ្នា។

7ស្ដេចស្រែកយ៉ាងខ្លាំង បញ្ជាឲ្យគេនាំពួកអាបធ្មប់ ពួកខាល់ដេ និងពួកគ្រូទាយមក រួចស្ដេចមានរាជឱង្ការទៅកាន់ពួកអ្នកប្រាជ្ញនៅស្រុកបាប៊ី‌ឡូនថា៖ «អ្នកណាដែលអាចអានអក្សរនេះ ហើយកាត់ស្រាយន័យប្រាប់យើងបាន អ្នកនោះនឹងបានស្លៀក‌ពាក់សំពត់ពណ៌ស្វាយ ហើយមានខ្សែមាសពាក់នៅក ក៏នឹងមានឋានៈជាអ្នកគ្រប់‌គ្រងទីបីក្នុងនគរនេះ»។

8ពេលនោះ អ្នកប្រាជ្ញទាំងប៉ុន្មានរបស់ស្តេចក៏ចូលមក តែគេមិនអាចអានអក្សរនោះបានឡើយ ក៏មិនអាចកាត់ស្រាយថ្វាយស្តេចបានដែរ។

9ដូច្នេះ ព្រះបាទបេល‌សាសារតក់ស្លុតជាខ្លាំង ហើយព្រះ‌ភក្ត្រស្ដេចប្រែជាស្លេកស្លាំង ឯពួកសេនាបតីរបស់ស្ដេចក៏ទាល់គំនិតដែរ។

10រីឯព្រះ‌មហា‌ក្សត្រិ‌យានី កាលព្រះនាងបានឮរាជ‌ឱង្ការរបស់ស្តេច និងពួកសេនាបតី ទ្រង់ក៏យាងចូលមកក្នុងសាលជប់លៀង។ ព្រះ‌នាងមានរាជ‌សវនីយ៍ថា៖ «បពិត្រព្រះ‌ករុណា សូមឲ្យទ្រង់មានព្រះ‌ជន្មយឺនយូរជាអង្វែងតរៀងទៅ! សូមព្រះករុណាកុំតក់ស្លុត ហើយមានព្រះ‌ភក្ត្រស្លេកស្លាំងដូច្នេះឡើយ។

11ក្នុងនគររបស់ព្រះករុណា មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះដានី‌យ៉ែល ជាអ្នកដែលមានវិញ្ញាណនៃព្រះដ៏បរិសុទ្ធនៅក្នុងខ្លួន។ កាលពីជំនាន់បិតារបស់ព្រះកុរណា គេឃើញមានពន្លឺ យោបល់ និងប្រាជ្ញា ដូចប្រាជ្ញារបស់ព្រះនៅក្នុងអ្នកនោះ។ ព្រះបាទនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាព្រះបិតារបស់ព្រះករុណា បានតែងតាំងអ្នកនោះជាអធិបតីលើពួកគ្រូមន្ត‌អាគម គ្រូអង្គុយធម៌ ពួកខាល់ដេ និងពួកគ្រូទាយ

12ព្រោះឃើញថា នៅក្នុងអ្នកនោះមានវិញ្ញាណមួយដ៏វិសេស មានចំណេះជ្រៅជ្រះ និងមានយោបល់ចេះកាត់ស្រាយសុបិន ដោះស្រាយប្រស្នា និងដោះស្រាយបញ្ហាស្មុគ‌ស្មាញបាន។ ស្ដេចប្រទានឈ្មោះឲ្យអ្នកនោះថា បេល‌ថិស្សា‌សារ ដូច្នេះ សូមឲ្យគេហៅដានី‌យ៉ែលនោះមក លោកនឹងកាត់ស្រាយន័យថ្វាយព្រះករុណា»។

13ពេលនោះ គេក៏នាំដានី‌យ៉ែលចូលមកចំពោះស្តេច ហើយស្ដេចមានរាជ‌ឱង្ការទៅកាន់ដានី‌យ៉ែលថា៖ «តើលោកឈ្មោះដានី‌យ៉ែល ជាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកឈ្លើយសាសន៍យូដា ដែលព្រះរាជា ជាព្រះបិតារបស់យើង បាន‌នាំពីស្រុកយូដាមកនោះមែនឬ?

14យើងបានឮគេនិយាយពីលោកថា លោកមានវិញ្ញាណរបស់ព្រះនៅក្នុងខ្លួន ហើយថា មានពន្លឺ យោបល់ និងប្រាជ្ញាដ៏វិសេសនៅក្នុងខ្លួន។

15គេបាននាំពួកអ្នកប្រាជ្ញ ពួកគ្រូអង្គុយធម៌ចូលមកចំពោះយើង ដើម្បីអានអក្សរនេះ ហើយកាត់ស្រាយអត្ថន័យប្រាប់យើង តែគេមិនអាចកាត់ស្រាយអត្ថន័យបានឡើយ។

16ប៉ុន្តែ យើងបានឮថា លោកអាចកាត់ស្រាយ ហើយដោះស្រាយបញ្ហាស្មុគស្មាញបាន។ ឥឡូវនេះ ប្រសិន‌បើលោកអាចអានអក្សរនេះ ហើយកាត់ស្រាយអត្ថន័យប្រាប់យើងបាន លោកនឹងបានស្លៀក‌ពាក់សំពត់ពណ៌ស្វាយ ហើយមានខ្សែមាសពាក់នៅក ក៏នឹងមានឋានៈជាអ្នកគ្រប់‌គ្រងទីបីក្នុងនគរនេះ»។

17ពេលនោះ ដានី‌យ៉ែលទូលតបនៅចំពោះស្តេចថា៖ «សូមទុកអំណោយ‌របស់ព្រះ‌ករុណា ហើយសូមប្រទានរង្វាន់របស់ព្រះករុណាសម្រាប់អ្នកដទៃវិញចុះ តែឯទូល‌បង្គំវិញ ទូលបង្គំនឹងអានអក្សរនេះថ្វាយព្រះ‌ករុណា ហើយក៏កាត់ស្រាយថ្វាយព្រះ‌ករុណាដែរ។

18បពិត្រព្រះ‌រាជា ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុតបានប្រទានរាជ្យ‌សម្បត្តិ ភាពឧត្ដុងឧត្ដម សិរី‌ល្អ និងតេជា‌នុភាពដល់ព្រះបាទនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាបិតារបស់ព្រះករុណា។

19ដោយព្រោះតែភាពឧត្ដុងឧត្ដម ដែលព្រះបានប្រទានឲ្យស្ដេច ប្រជា‌ជនទាំង‌អស់ ជាតិសាសន៍ទាំងឡាយ មនុស្សគ្រប់ភាសាក៏ញាប់‌ញ័រ ហើយកោតខ្លាចចំពោះស្ដេច។ អ្នកណាដែលទ្រង់ចង់សម្លាប់ នោះក៏សម្លាប់ ហើយអ្នកណាដែលទ្រង់ចង់ទុកជីវិត នោះក៏ទុក អ្នកណាដែលទ្រង់ចង់តាំងឡើង នោះក៏តាំង ហើយអ្នកណាដែលទ្រង់ចង់ទម្លាក់ចុះ នោះក៏ទម្លាក់។

20ប៉ុន្ដែ កាលព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្ដេចបានប៉ោងឡើង ហើយមានចិត្តរឹងរូស រហូតដល់ទ្រង់វាយឫកខ្ពស់ ស្ដេចក៏ត្រូវគេទម្លាក់ចុះពីបល្ល័ង្ករាជ្យ ហើយគេក៏ដកសិរីល្អរបស់ស្ដេចចេញ។

21ទ្រង់ត្រូវគេបណ្តេញពីចំណោមមនុស្ស ហើយគំនិតរបស់ស្ដេចបានត្រឡប់ដូចជាគំនិតរបស់សត្វ ទ្រង់មានទីលំ‌នៅជាមួយលាព្រៃ ក៏សោយស្មៅដូចគោ ហើយព្រះកាយទទឹកជោកដោយទឹកសន្សើមពីលើមេឃ ដរាបដល់ទ្រង់បានជ្រាបថា ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុតគ្រប់‌គ្រងលើរាជ្យរបស់មនុស្ស ហើយថា ទ្រង់តាំងអ្នកណាឡើងឲ្យគ្រប់‌គ្រង ក៏តាមតែព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ។

22បពិត្រព្រះករុណាបេល‌សាសារ ជាព្រះ‌រាជបុត្រ ទោះបើទ្រង់ជ្រាបហេតុ‌ការណ៍ទាំងនោះហើយក្ដី ក៏ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះករុណាមិនបានបន្ទាបដែរ

23ព្រះ‌ករុណាបានតម្កើងអង្គទ្រង់ ទាស់នឹងព្រះ‌អម្ចាស់នៃស្ថាន‌សួគ៌។ ព្រះករុណាបានបញ្ជាឲ្យគេយកពែងរបស់ព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះអង្គមកចំពោះព្រះករុណា ហើយព្រះករុណា និងពួកសេនាបតី ពួកមហេសី និងពួកស្ដ្រីអ្នកម្នាងរបស់ព្រះករុណា បានផឹកស្រាពីពែងទាំងនោះ ព្រះករុណាបានសរសើរតម្កើងព្រះដែលធ្វើពីប្រាក់ មាស លង្ហិន ដែក ឈើ និងថ្ម ដែលមើលមិនឃើញ ស្តាប់មិនឮ ក៏មិនដឹងអ្វីសោះ តែចំណែកឯព្រះ ដែលដង្ហើមរបស់ព្រះ‌ករុណានៅក្នុងព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយអស់ទាំងផ្លូវរបស់ព្រះ‌ករុណាក៏ជារបស់ព្រះអង្គ ព្រះ‌ករុណាមិនបានលើកតម្កើងព្រះ‌អង្គទេ។

24ហេតុនេះហើយបានជាមានដៃដែលព្រះចាត់ឲ្យមក ហើយសរ‌សេរអក្សរនេះ។

25ពាក្យដែលបានសរ‌សេរនោះគឺ "មេនេ មេនេ ទេកិល អ៊ូផារ‌ស៊ីន"។

26នេះជាសេចក្ដីកាត់ស្រាយនៃពាក្យទាំងនោះ "មេនេ" ប្រែថា ព្រះបានរាប់ថ្ងៃនៃ រាជ្យរបស់ព្រះករុណា ហើយព្រះ‌អង្គបានបញ្ចប់រាជ្យនេះហើយ។

27"ទេកិល" ប្រែថា ព្រះបានថ្លឹងព្រះករុណាលើជញ្ជីង ហើយឃើញថានៅខ្វះ។

28"ពេរេស" ប្រែថា ព្រះបែងចែករាជ្យរបស់ព្រះ‌ករុណា ឲ្យដល់សាសន៍មេឌី និងសាសន៍ពើស៊ីហើយ»។

29ពេលនោះ ព្រះបាទបេល‌សាសារក៏ចេញបញ្ជា ឲ្យគេបំពាក់សំពត់ពណ៌ស្វាយ និងខ្សែមាសនៅក ឲ្យដានី‌យ៉ែល រួចប្រកាសប្រាប់ពីដំណើរលោកថា លោកបានទទួលឋានៈជាអ្នកគ្រប់‌គ្រងទីបីក្នុងនគរ។

30នៅយប់នោះឯង ព្រះបាទបេល‌សាសារ ជាស្តេចសាសន៍ខាល់ដេ ក៏ត្រូវគេធ្វើគុត

31ហើយព្រះបាទដារី‌យុស ជាសាសន៍មេឌី ដែលមានព្រះ‌ជន្មប្រមាណហុកសិបពីរព្រះវស្សា បានឡើងស្នង‌រាជ្យ។

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →