Proverbs 16

Khmer (ព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធកែសម្រួល ២០១៦)

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1គំនិតដែលចាត់ចែងក្នុងចិត្ត នោះស្រេចនៅមនុស្ស តែគឺព្រះ‌យេហូវ៉ាដែលឆ្លើយ សម្រេចការនោះវិញ។

2គ្រប់ទាំងផ្លូវរបស់មនុស្ស សុទ្ធតែស្អាតនៅភ្នែកខ្លួន តែគឺព្រះ‌យេហូវ៉ាដែលព្រះ‌អង្គថ្លឹង អស់ទាំងទឹកចិត្តវិញ។

3ចូរទុកដាក់អស់ទាំងការឯង នៅនឹងព្រះ‌យេហូវ៉ាចុះ នោះអស់ទាំងគំនិតរបស់ឯង នឹងបានសម្រេច។

4ព្រះ‌យេហូវ៉ាបានធ្វើគ្រប់របស់ទាំងអស់ ឲ្យសមនឹងប្រ‌យោជន៍នៃរបស់នោះឯង ទោះទាំងមនុស្សអាក្រក់ក៏បានកើតមក សម្រាប់ថ្ងៃនៃសេចក្ដីអាក្រក់ដែរ។

5អស់អ្នកណាដែលមានចិត្តឆ្មើង‌ឆ្មៃ នោះជាទីស្អប់ខ្ពើមដល់ព្រះ‌យេហូវ៉ា ទោះបើព្រួតដៃគ្នា គង់តែគេមិនរួចពីទោសឡើយ។

6ឯអំពើកំហុស នោះនឹងបានជ្រះស្អាត ដោយ‌សារសេចក្ដីមេត្តា និងសេចក្ដីពិត ហើយមនុស្សនឹងរួចពីសេចក្ដីអាក្រក់បាន ដោយកោតខ្លាចដល់ព្រះ‌យេហូវ៉ា។

7កាលណាផ្លូវប្រព្រឹត្តរបស់មនុស្សណា ជាទីគាប់ដល់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យនៃព្រះ‌យេហូវ៉ា ព្រះ‌អង្គក៏បណ្ដាលឲ្យទាំងពួកខ្មាំងសត្រូវ បានជាមេត្រីនឹងអ្នកនោះដែរ។

8បើមានទ្រព្យតិច ហើយមានសេចក្ដីសុចរិត នោះវិសេសជាងមានកម្រៃច្រើន តែមានអំពើទុច្ចរិតវិញ។

9ចិត្តរបស់មនុស្សរមែងគិតសម្រេចផ្លូវរបស់ខ្លួន តែគឺព្រះ‌យេហូវ៉ាដែលព្រះ‌អង្គតម្រង់ជំហានគេវិញ។

10មានពាក្យទំនាយនៅព្រះរឹមនៃស្តេច ហើយព្រះ‌ឧស្ឋរបស់ព្រះ‌អង្គ នឹងមិនសម្រេចខុសក្នុងការវិនិច្ឆ័យឡើយ។

11ជញ្ជីង និងត្រា‌ជូត្រឹមត្រូវ នោះជារបស់ព្រះ‌យេហូវ៉ា ឯអស់ទាំងកូនជញ្ជីងនៅក្នុងថង់ ក៏ជាស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គដែរ។

12បើស្តេចប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ នោះជាទីគួរស្អប់ខ្ពើមហើយ ដ្បិតរាជ្យបានតាំងនៅជាប់ ដោយ‌សារតែសេចក្ដីសុចរិតទេ។

13ឯបបូរមាត់សុចរិត នោះជាទីគាប់ ដល់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យនៃស្តេចណាស់ ហើយព្រះ‌អង្គក៏ស្រឡាញ់ដល់អ្នកណា ដែលពោលដោយត្រឹមត្រូវ។

14សេចក្ដីក្រោធរបស់ស្តេច ប្រៀបដូចជាអ្នកបម្រើនៃសេចក្ដីស្លាប់ មនុស្សមានប្រាជ្ញា នឹងខំរម្ងាប់សេចក្ដីក្រោធនោះទៅ។

15កាលណាស្តេចមានព្រះ‌ភក្ត្ររីក‌រាយ នោះឯងបានជីវិតគង់នៅហើយ ឯព្រះ‌គុណព្រះ‌អង្គក៏ដូចជាពពកនៅចុងរដូវភ្លៀង។

16ការដែលបានប្រាជ្ញា នោះវិសេសជាងបានមាសតើអម្បាល‌ម៉ានទៅ ការដែលបានយោបល់ នោះគួររើសយកជាជាងប្រាក់ទៅទៀត។

17ផ្លូវរបស់មនុស្សទៀងត្រង់ នោះគឺជាការចៀសវាងពីអំពើអាក្រក់ អ្នកណាដែលរក្សាទុកនូវផ្លូវប្រព្រឹត្តរបស់ខ្លួន នោះឈ្មោះថាការពារព្រលឹងខ្លួន។

18សេចក្ដីឆ្មើង‌ឆ្មៃនាំមុខសេចក្ដីហិនវិនាស ហើយចិត្តព្រហើនក៏នាំឲ្យដួលចុះដែរ។

19ការដែលមានចិត្តសុភាព ជា‌មួយពួកមនុស្សរាបទាប នោះវិសេសជាងការចែករបឹប ជា‌មួយមនុស្សអួតអាង។

20អ្នកណាដែលរំពឹងគិតពីដំណើរអ្វី នោះនឹងបានសេចក្ដីល្អចេញពីនោះមក ហើយអ្នកណាដែលទុកចិត្តដល់ព្រះ‌យេហូវ៉ា នោះសប្បាយហើយ។

21ឯអ្នកណាដែលមានចិត្តប្រកបដោយប្រាជ្ញា នោះនឹងបានឈ្មោះថាជាអ្នកឆ្លៀវ‌ឆ្លាត ហើយសេចក្ដីផ្អែម‌ល្ហែមនៃបបូរមាត់ ក៏ចម្រើនចំណេះកាន់តែច្រើនឡើង។

22អ្នកណាដែលមានយោបល់ហើយ យោបល់នោះឯងជារដ្ឋទឹកនៃជីវិតដល់អ្នកនោះ ហើយការវាយផ្ចាលរបស់មនុស្សល្ងី‌ល្ងើ គឺជាសេចក្ដីចម្កួតរបស់ខ្លួនគេ។

23ចិត្តរបស់មនុស្សដែលមានប្រាជ្ញា នោះបង្រៀនមាត់របស់ខ្លួន ហើយក៏បង្កើតឲ្យបបូរមាត់ មានចំណេះកាន់តែច្រើនឡើងផង។

24ពាក្យសម្ដីពីរោះ នោះធៀបដូចជាសំណុំឃ្មុំ ក៏ផ្អែមដល់ព្រលឹង ហើយជាថ្នាំផ្សះដល់ឆ្អឹងផង។

25មានផ្លូវមួយដែលមើលទៅដូចជាត្រឹមត្រូវល្អ ដល់មនុស្ស តែចុងបំផុតនៃផ្លូវនោះ គឺជាសេចក្ដីស្លាប់។

26ការស្រេកឃ្លានរបស់អ្នកណាដែលរកស៊ី នោះខំធ្វើសម្រាប់ខ្លួនអ្នកនោះឯង ដ្បិតមាត់ខ្លួនបង្ខំឲ្យធ្វើទៅ។

27មនុស្សចោល‌ម្សៀត គេគិតគូរបង្កើតការអាក្រក់ ហើយនៅបបូរមាត់គេមានភ្លើងក្តៅដែរ។

28មនុស្សវៀចវេរ គេសាប‌ព្រោះសេចក្ដីទាស់‌ទែងគ្នា ហើយអ្នកបេះ‌បួយ ក៏នាំឲ្យទាំងមិត្តសម្លាញ់ យ៉ាងជិតស្និទ្ធបាក់បែកគ្នាដែរ។

29មនុស្សច្រឡោតគេល្បួងអ្នកជិតខាង ហើយក៏នាំទៅក្នុងផ្លូវដែលមិនល្អ។

30អ្នកណាធ្មេចភ្នែក អ្នកនោះគិតបង្កើត ការវៀច អ្នកដែលខាំមាត់ អ្នកនោះគិតសម្រេចការអាក្រក់។

31ឯសក់ស្កូវ បើឃើញនៅក្នុងផ្លូវសុចរិត នោះជាមកុដនៃកិត្តិ‌សព្ទ។

32អ្នកណាដែលយឺតនឹងខឹង នោះវិសេសជាងអ្នកដែលមានកម្លាំងខ្លាំង ហើយអ្នកណាដែលឈ្នះចិត្តខ្លួន ក៏វិសេសជាងអ្នកដែលឈ្នះ យកបានទីក្រុងទៅទៀត។

33មនុស្សតែងបោះឆ្នោតទៅក្នុងថ្នក់អាវ ប៉ុន្តែ ដែលសម្រេចទៅជាយ៉ាងណា នោះស្រេចនៅព្រះ‌យេហូវ៉ា។

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →