Lamentations 1

Kurdish (Kurmanji Încîl)

Jump to: Chapter 2 →

1Ew bajarê ku bi mirovan tije bû, Çawa bi tena serê xwe rûdine! Di nav miletan de mezin bû, Niha wekî jinebiyekê ye! Di nav herêman de şahbanûyek bû, Niha di bin suxrevaniyê de ye.

2Bi şev dinale û digirî, Dêmên wê tije hêsir in. Ji hemû yarên wê, Teselîkarek jî nema. Hemû hevalên wê pê re bêbextî kir, Ew bûn dijmin.

3Cihûda bi tengasî û koletiya giran hat sirgûnkirin. Di nav miletan de rûdine, Rihetiyê nabîne. Hemû kesên pey wê, Di dema tengasiyê de gihîştinê.

4Riyên Siyonê şînê dikin, Dema cejnê tu kes nayê. Hemû dergehên wê wêran bûn. Kahinên wê dinalin, Keçên wê şînê dikin, Kezeba wê dişewite.

5Neyarên wê ji me mezintir bûn, Dijminên wê gihîştine rihetiyê. Ji ber zêdebûna gunehên wê, Xudan ew tengijand. Zarokên wê li bin destê dijminan çûne sirgûnê.

6Tevahiya rewnaqiya Siyona keç ji ser wê çû. Serekên wê bûn wekî xezalên çêreyê nabînin, Ji ber kesên pey xwe, bêhêz reviyan.

7Di rojên tengasî û bêmaliya wê de Orşelîm hemû tiştên xweş bi bîr tîne Ku di demên berê de yê wê bûn. Gava gelê wê ket destê neyarên xwe Û tu alîkarî tunebû, Neyar li rewşa wê nêrîn û bi ketina wê keniyan.

8Orşelîmê gelek guneh kir, Loma ew kirêt bû. Hemû kesên qedrê wê digirt, niha wê kêm dibînin. Çimkî wan tazîbûna wê dît. Ew jî dinale û berê xwe dide alî.

9Qirêjiya wê bi dawa wê ve ye, Li ser dawiya xwe nefikirî. Ketina wê şaş û metel hişt Û tu teselîkarê wê tunebû. Dibêje: “Ya Xudan! Tengasiya min bibîne, Çimkî dijminê min bi ser ket!”

10Neyar dest avêt her tiştên wê yên hêja, Wê dît ku milet ketin Pîrozgeha wê jî! Erê, ew miletên ku te li wan emir kiribû Ku nekevin civaka te.

11Hemû gelê wê li nên digere û dinale. Tiştên xwe yên hêja dan xwarinê Ku hêza wan vegerîne. Dibêje: “Ya Xudan! Binêre û bibîne Ka ez çiqas sefîl bûm.”

12“Hemû rêwîno! Ma ev ji bo we ne tiştek e? Binêrin û bibînin Ka êş heye wekî êşa ket serê min, Ev êşa ku di roja hêrsa xwe ya dijwar de Xudan anî serê min.

13Wî ji jor ve agir şand, ew ket nav hestiyên min. Wî tor danî ber lingên min û ez zivirandim. Wî ez wêran kirim, ez tevahiya rojê xayîs im.

14Nîrê serhildanên min bi destê Reb hate girêdan. Wî ew xistin stûyê min û hêza min sist dibe. Wî ez dam destê kesên ez bi wan nikarim.

15Reb hemû mêrxasên min ji nav min avêtin, Dema şikandina xortên min li dijî min kifş kir. Wekî tiriyê ser mehserê, Xudan Cihûdaya keça xama guvaşt.

16Ez li ser van tiştan digirîm, Hêsir ji çavên min dibarin. Çimkî teselîkar ji min dûr e Ku can bide canê min. Kurên min wêran bûn, Çimkî dijmin bi ser ket.”

17Siyon destên xwe vedike, Lê tu teselîkarê wê tuneye. Xudan li dijî Aqûb emir kir Ku kesên derdorê jê re bibin neyar. Orşelîm di nav wan de bû kirêtiyek.

18“Xudan rast e, Çimkî ez li dijî fermana devê wî derketim. Lê hemû gelno! Bibihîzin û êşa min bibînin. Keç û xortên min çûn sirgûnê.

19Min gazî hezkiriyên xwe kir, Lê wan ez xapandim. Gava li pey xwarinê digeriyan Ku hêza xwe vegerînin, Kahin û rîspiyên min li bajêr mirin.

20Ya Xudan binêre! Ez di tengasiyê de me, kezeba min xwînî dibe. Dilê min peritî, Çimkî ez gelek serhildêr bûm. Li derve şûr bêzarok dihêle, Li malê tenê mirin heye.

21Wan axîna min bihîst, Tu teselîkarê min tunebû. Hemû dijminên min belaya min bihîst, Ji ber ku te kir, şa dibin. Roja ku te kifş kiriye bîne, Bila ew jî bibin wekî min.

22Bila hemû xerabiya wan were pêş te. Çi te ji ber hemû serhildanên min anî serê min, Bîne serê wan jî. Çimkî nalîna min zêde ye Û dilê min xayîs e.”

Jump to: Chapter 2 →