Lamentations 4

Kurdish (Kurmanji Încîl)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Zêr çawa reş bû! Zêrê xas çawa guherî! Kevirên pîroz li serê her kuçeyê belav bûne.

2Zarokên Siyonê yên hêja Yên ku wekî zêrê xas tên wezinandin, Mîna dîzikê û karekî destê cerçêker hatin hesibandin.

3Çeqel jî pêsîrên xwe didin û têjikên xwe dimijînin, Lê gelê min wekî şetirmerxên çolê bêrehm bû.

4Ji tîbûnê zimanê zarokên berşîr bi jora devê wan dibe, Zarok nên dixwazin lê kesê bide wan tuneye.

5Mirovên xwarina zêde xweş dixwarin, Li kuçeyan wêran bûn. Kesên bi cilên binevşî mezin bûn, Lodên ziblê hembêz kirin.

6Neheqiya gelê min ê delal Ji gunehê Sodomê mezintir bû Ku tevî dest pê nebû jî Di gavekê de serobino bû.

7Mîrên wê ji berfê paqijtir, ji şîr spîtir in. Bi bedena xwe ji cewheran sortir, Bi şiklê xwe wekî lapîsê ne.

8Niha rûyê wan ji teniyê reştir e, Li kuçeyan nayên naskirin. Çermê wan bi hestiyê wan ve zeliqî, Wekî êzingan hişk bû.

9Kesên bi şûr hatin qulkirin, Ji kesên bi xelayê hatin kuştin bextewartir in. Çimkî ew ji tunebûna berê zeviyê, Qels dibin û dihelin.

10Jinên dilovan bi destê xwe zarokên xwe kelandin. Di dema şikestina gelê min ê delal de, Ew ji xwe re kirin xwarin.

11Xudan xezeba xwe bi tevahî barand, Kela hêrsa wî rijiya. Wî agirê hîmê Siyonê daqurtandin, Li nav wê bixwe pêxist.

12Tu padîşahê rûyê erdê, Tu şêniyê dinyayê bawer nekir Ku dijmin û neyar di dergehên Orşelîmê re bikevin hundir.

13Ev yek ji ber gunehên pêxemberên wê Û neheqiyên kahinên wê çêbû Ku di nav wê de xwîna rastan rijand.

14Ew di kuçeyan de wekî koran digerin. Ew bi xwînê ewqas mirdar in Ku tu kes xwe bi cilên wan nake.

15Ji wan re qîriyan û gotin: “Qirêjno vekişin! Vekişin, vekişin! Xwe bi tiştekî nekin!” Gava reviyan û bi serserîtî geriyan, Di nav miletan de dihat gotin: “Bila êdî li vir nemînin.”

16Xudan bi xwe ew belav kirin, Wê êdî li wan nenêre. Wan kahin nehesibandin Û li ber kalan neketin.

17Ji ber bendemayîna badilhewa, roniya çavê me tefiya, Em beredayî li hêviya miletekî me rizgar neke man.

18Ew didin pey şopên me Ku em nikaribin li kuçeyên xwe bigerin. Dawiya me nêzîk bû, rojên me tije bûn, Çimkî dawiya me hat.

19Kesên li pey me ne, Ji teyrên ezmanan leztir in. Li serê çiyayan li pey me ketin, Li beriyê kemîn li pêş me danîn.

20Hilma me ya jiyanê, kifşkiriyê Xudan, Di çalên wan de hat girtin Ku me li ser wî digot: “Di nav miletan de emê di bin siya wî de bijîn.”

21Ya Edoma keç ya li welatê Ûsê dijî, Şa û dilgeş be! Lê wê kas bigihîje te jî, Tê jî serxweş bibî û xwe tazî bikî.

22Ya Siyona keç! Cezayê te qediya, Wê Xudan te zêdetir di sirgûnê de nehêle. Lê keça Edomê! Ji ber neheqiya te, wê te ceza bike Û gunehên te derxe meydanê.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →