Lamentations 5

Kurdish (Kurmanji Încîl)

← Chapter 4 Jump to:

1Ya Xudan, ya ku hatiye serê me bi bîr bîne, Binêre û riswatiya me bibîne.

2Mîrasa me bû para xerîban, Xaniyên me ji biyaniyan re man.

3Em sêwî û bêbav bûn, Dayikên me bûn wekî jinebiyan.

4Me pere da ku em avê vexwin, Êzingên me bi pere tên kirîn.

5Kesên li pey me ne pir nêzîk bûn, Em westiyan, ji bo me rihetî tuneye.

6Ji bo ku em ji nên têr bibin, Me destê xwe da Misrê û Aşûrê.

7Bav û kalên me guneh kir, Lê ew êdî tunene. Me barê neheqiyên wan hilgirt.

8Kole li ser me serweriya xwe dajon, Kesê me ji destê wan rizgar bike tuneye.

9Ji ber şûr li çolê, Em nanê xwe bi bihayê canê xwe bi dest dixin.

10Ji ber germ û şewata xelayê, Çermê me wekî tenûrê qemirî.

11Li Siyonê jin, Li bajarê Cihûdayê keçên xama xera kirin.

12Serek bi destê wan hatin darvekirin, Qedrê kalan nema.

13Xortan beraş gerandin, Zarok di bin êzingan de terpilîn.

14Êdî kal li ber dergehê bajêr rûnanin, Saz ji xortan hatin standin.

15Şabûna dilê me qediya, Govendên me vegeriyan şînê.

16Taca serê me ket, Wey li me! Çimkî me guneh kir.

17Bi vî awayî dil bi me ve nemaye Û çavê me tarî bûye.

18Ji ber wêranbûna Çiyayê Siyonê, Li ser wî çeqel digerin.

19Ya Xudan! Tu her û her li textê xwe rûdinî, Textê te jî nifş bi nifş didomîne.

20Tu çima herdem me ji bîr dikî? Ji bo çi demeke dirêj terka me dikî?

21Me li xwe bizivirîne ya Xudan, emê vegerin, Rojên me yên borî, wekî berê teze bike.

22Yan na, ma te em bi tevahî red kirin? Gelo tu gelekî zêde li me hêrs bûyî?

← Chapter 4 Jump to: