2 Corinthians 12

Malagasy 2004 (DIEM PROTESTANTA)

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1Tsy maintsy mirehareha aho, na dia tsy mahasoa aza izany; fa hiroso aho hilaza fahitana sy fanambarana nomen’ny Tompo ahy.

2Fantatro fa tokony ho 14 taona lasa izay, dia nisy kristianina anankiray nakarina tany amin’ny lanitra fahatelo. (Asa moa raha nakarina tokoa izy na nisehoam-pahitana fotsiny, Andriamanitra no mahalala.)

3Fantatro fa nakarina hatrany Paradisa izany lehilahy izany (asa moa raha nakarina tokoa izy na nisehoam-pahitana fotsiny, Andriamanitra no mahalala); ary tao Paradisa no nandrenesany teny tsy hay lazaina sady tsy azon’olombelona tenenina.

5Ny amin’izany lehilahy izany no hataoko rehareha, fa ny amin’ny tenako dia tsy misy hataoko rehareha afa-tsy ny fahalemeko ihany.

6Satria na dia te hirehareha aza aho, dia tsy ho adala fa ny marina no holazaiko; kanefa tsy manao izany aho, fandrao hisy olona hihevitra ahy ho mihoatra noho izay hitany amiko na reny avy amiko.

7Fa mba tsy hampieboebo ahy noho ireo fanambarana tsy manan-tsahala voaraiko, dia navelan’Andriamanitra hisy zava-mampijaly ahy tao amin’ny tenako; toy ny irak’i Satàna mamely ahy izany ka misakana ahy tsy hieboebo.

8Intelo aho no niangavy ny Tompo mba hialan’izany aretina izany amiko;

9nefa hoy ny Tompo tamiko: «Ampy ho anao ny fahasoavako, satria ao amin’ny fahalemenao no isehoan’ny heriko tanteraka.» Koa vao mainka sitrako mihitsy ny hirehareha amin’ny fahalemeko, mba hambomba ahy ny herin’i Kristy.

10Ka dia ifaliako ny fahalemena, ny fanevatevana, ny fahaterena, ny fanenjehana ary ny tebiteby, izay manjo ahy noho ny amin’i Kristy; fa rehefa malemy iny indrindra aho no mahery.

11Efa lasa adala aho, satria noterenareo. Ianareo ange no tokony hidera ahy e! Fa na dia tsinontsinona aza aho, dia tsy misy mahalatsa-danja ahy velively amin’ireo apôstôly fanaperana.

12Notontosaina teo aminareo avokoa ny marika manaporofo ny maha apôstôly ahy: dia faharetana lehibe sy famantarana ary zava-mahatalanjona aman’asa mahagaga.

13Fa inona moa no mahalatsa-danja anareo noho ny Fiangonana hafa, afa-tsy hoe angaha tsy nanahirana anareo aho? Mamelà ny hadisoako fa tsy rariny tokoa izany!

14Indro fa vonona aho izao ny hankatỳ aminareo fanintelony, nefa tsy hanahirana anareo. Ianareo manko no katsahiko fa tsy ny fanananareo; satria tsy ny zanaka no tokony hitady vola hikarakarana ny ray aman-dreniny, fa ny ray aman-dreniny no tokony hitady vola hikarakarana ny zanany.

15Raha ny amiko, dia sitrako mihitsy ny handany manontolo ny fananako sy ny aiko hamonjena anareo. Koa raha manao lanja miakatra ny fitiavako anareo, dia hanao lanja midina ve ny fitiavanareo ahy?

16Ekenareo fa tsy nanahirana anareo tokoa aho; kanefa nanao hafetsena, hono, aho mba hahazoako anareo am-pitaka.

17Moa nisy nasaiko naka vola aman-karena taminareo ve ireo nirahiko tatỳ aminareo?

18Niangaviako i Tito hankatỳ aminareo ary nirahiko hiara-dia taminy koa ilay rahalahy izay fantatrareo. Naka vola aman-karena taminareo ve i Tito? Tsy toe-panahy iraisana ve no narahinay tamin’ny fitondrantenanay?

19Heverinareo angamba fa miaro tena hatrany izahay eo imasonareo. Tsia! Araka ny sitrapon’i Kristy no itenenanay eo anatrehan’Andriamanitra; ka lazainay aminareo, ry hava-malala, fa izay rehetra izany dia hampandrosoana anareo amin’ny finoana.

20Atahorako manko fandrao, rehefa tonga aho, dia tsy araka izay tiako no hahitako anareo, ary tsy araka izay tianareo koa no hahitanareo ahy. Atahorako fandrao hisy fifandirana, fifampialonana, fahatezerana, fifampiandaniana, fanaratsiana, fanendrikendrehana, fieboeboana, ary fisavorovoroana.

21Atahorako fandrao, amin’izao fahatongavako izao, dia hampietry ahy eo anatrehanareo ilay Andriamanitro; ka hitomany aho, noho ny maro izay nanota teo aloha nefa mbola tsy niala tamin’ny fahalotoana sy fijangajangana ary fihetsika tsy maotina fanaony.

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →