Nehemiah 2

Burmese JBZV

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1အာတေဇရဇ္မင္းႀကီး နန္းစံႏွစ္ဆယ္၊ နိသန္လတြင္ ေရွ႕ေတာ္၌ တင္ေသာစပ်စ္ရည္ကို ငါကိုင္၍ ဆက္ေလ၏။

2အထက္က တစ္ခါမၽွ ေရွ႕ေတာ္၌ ညႇိုးငယ္ေသာမ်က္ႏွာကို မျပဖူးသည္ျဖစ္၍၊ ရွင္ဘုရင္က၊ က်န္းမာလ်က္ႏွင့္ အဘယ္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာညႇိုးငယ္သနည္း။ ဝမ္းနည္းဟန္ ရွိပါသည္တကားဟု မိန္႔ေတာ္မူလၽွင္၊

3ငါသည္ အလြန္ေၾကာက္၍၊ ရွင္ဘုရင္ အသက္ေတာ္ အစဥ္အျမဲရွင္ပါေစ။ ကၽြန္ေတာ္ဘိုးေဘး သခၤ်ိဳင္းရွိရာၿမိဳ႕သည္ ပ်က္စီးလ်က္၊ ၿမိဳ႕တံခါးလည္း မီးေလာင္၍ ကုန္ၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊ ကၽြန္ေတာ္သည္ မ်က္ႏွာမညႇိုးငယ္ဘဲ အဘယ္သို႔ ေနနိုင္ပါမည္နည္းဟု ေလၽွာက္ေသာ္၊

4ရွင္ဘုရင္က၊ အဘယ္သို႔ ေတာင္းေလၽွာက္ခ်င္သနည္းဟု ေမးေတာ္မူ၏။ ငါကလည္း အရွင္မင္းႀကီး အလိုေတာ္ရွိ၍ ကၽြန္ေတာ္ကို စိတ္ႏွင့္ေတြ႕ေတာ္မူလၽွင္၊ ကၽြန္ေတာ္ဘိုးေဘး သခၤ်ိဳင္းရွိရာၿမိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ျပဳစုရမည္အေၾကာင္း၊ ယုဒျပည္သို႔ ေစလႊတ္ေတာ္မူပါဟု ေကာင္းကင္ဘုံ၏အရွင္ ဘုရားသခင္အား ဆုေတာင္းၿပီးမွ ေလၽွာက္ေလ၏။

6ထိုအခါ ေျမာက္သားေတာ္ႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္၍ ထိုင္ေနစဥ္၊ ရွင္ဘုရင္က၊ သင္သြားလၽွင္ အဘယ္မၽွကာလ ၾကာလိမ့္မည္နည္း။ အဘယ္ကာလမွ ျပန္လာမည္နည္းဟု ေမးေတာ္မူေသာ္၊ ကာလအခ်ိန္ကို ငါေလၽွာက္ထားၿပီးမွ၊ ရွင္ဘုရင္သည္ အလိုေတာ္ရွိ၍ ငါ့ကို လႊတ္လိုက္ေတာ္မူ၏။

7တစ္ဖန္တုံ၊ ရွင္ဘုရင္ အလိုေတာ္ရွိလၽွင္၊ ျမစ္အေနာက္ဘက္၌ရွိေသာ ၿမိဳ႕ဝန္တို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္ကိုမဆီးမတား၊ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သို႔ ပို႔ရမည္အေၾကာင္း၊ အမိန္႔ေတာ္စာကို သနားေတာ္မူပါ။

8ဥယ်ာဥ္ေတာ္မွူး အာသပ္သည္ ဗိမာန္ေတာ္ရဲတိုက္တံခါးတိုင္ႏွင့္ တံခါးထုပ္ဖို႔လည္းေကာင္း၊ ၿမိဳ႕ရိုးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ေနရာ အိမ္ဖို႔လည္းေကာင္း၊ သစ္ကိုေပးရမည္အေၾကာင္း၊ အမိန္႔ေတာ္စာကိုလည္း သနားေတာ္မူပါဟု ေတာင္းေလၽွာက္သည္အတိုင္း၊ ငါ၏ဘုရားသခင့္ တန္ခိုးေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ရွင္ဘုရင္သည္ ေပးသနားေတာ္မူ၏။

9ထိုအခါ ျမစ္အေနာက္ဘက္ ၿမိဳ႕ဝန္တို႔ထံသို႔ ငါေရာက္၍ ရွင္ဘုရင္၏ အမိန္႔ေတာ္စာကို ျပ၏။ ရွင္ဘုရင္သည္လည္း တပ္မွူးႏွင့္ ျမင္းစီးသူရဲတို႔ကို ငါႏွင့္အတူ ေစလႊတ္ေတာ္မူသတည္း။

10ဣသေရလအမ်ိဳးသားတို႔၏ အက်ိဳးကို ျပဳစုျခင္းငွာ၊ လူတစ္ေယာက္လာေၾကာင္းကို၊ ေဟာရနိလူ သမၻာလတ္ႏွင့္ ကၽြန္ခံသူ အမၼဳန္အမ်ိဳးသား ေတာဘိတို႔သည္ ၾကားေသာ္၊ အလြန္ႏွလုံးမသာ ရွိၾက၏။

11ငါသည္လည္း၊ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္၍ သုံးရက္ေနၿပီးမွ၊

12ကိုယ္၌ပါေသာ သူအခ်ိဳ႕တို႔ႏွင့္ တကြ၊ ညအခါထ၍ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕အဖို႔ ျပဳျခင္းငွာ၊ ငါ၏ဘုရားသခင္သည္ ငါ့အား အဘယ္သို႔ေသာ အႀကံေပးေတာ္မူသည္ကို၊ အျခားေသာ သူတစ္ေယာက္အားမၽွ မေျပာ၊ ကိုယ္စီးေသာ ျမင္းမွတစ္ပါး အဘယ္အရာမၽွမပါဘဲ၊

13ညအခါ ခ်ိဳင့္တံခါးျဖင့္ထြက္၍၊ နဂါးေရတြင္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္၊ ေနာက္ေခ်းတံခါးတိုင္ေအာင္ သြားသျဖင့္၊ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕ရိုးသည္ ၿပိဳပ်က္လ်က္၊ ၿမိဳ႕တံခါးလည္း မီးေလာင္၍ မရွိသည္ကို ၾကည့္ရွုၿပီးမွ၊

14စမ္းေရတြင္းတံခါးႏွင့္ ရွင္ဘုရင္ေရကန္တိုင္ေအာင္ လြန္ျပန္၍၊ ျမင္းလမ္းမရွိေသာေၾကာင့္၊

15တစ္ဖန္ ထိုည၌ ေခ်ာင္းနားတြင္ေလၽွာက္သြား၍၊ ၿမိဳ႕ရိုးကို ၾကည့္ရွုၿပီးမွ၊ ခ်ိဳင့္တံခါးျဖင့္လွည့္၍ ဝင္ျပန္ေလ၏။

16အဘယ္အရပ္သို႔သြားသည္၊ အဘယ္သို႔ျပဳသည္ကို မင္းတို႔သည္ မသိၾက။ ယုဒလူ၊ ယဇ္ပုေရာဟိတ္၊ မွူးမတ္၊ မင္းအရာရွိ၊ လုပ္ေဆာင္ေသာသူ တစ္စုံတစ္ေယာက္အားမၽွ ငါသည္ ကိုယ္အမွုကိုမေျပာေသး။

17ေနာက္တစ္ဖန္၊ ငါတို႔ခံရေသာဆင္းရဲျခင္း၊ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕ပ်က္စီးျခင္း၊ ၿမိဳ႕တံခါးလည္း မီးေလာင္၍ကုန္ျခင္းကို သင္တို႔သိျမင္ၾက၏။ လာၾက။ ကဲ့ရဲ့ျခင္းႏွင့္ လြတ္မည္အေၾကာင္း၊ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕ရိုးကို တည္ၾကကုန္အံ့ဟု သူတို႔အားဆိုလ်က္၊

18ငါ၏ဘုရားသခင္သည္ ငါ့အားျပဳေတာ္မူေသာ ေက်းဇူးကိုလည္းေကာင္း၊ ရွင္ဘုရင္မိန္႔ေတာ္မူေသာ စကားကိုလည္းေကာင္း ၾကားေျပာေလေသာ္၊ သူတို႔က၊ ငါတို႔သည္ ထ၍တည္ၾကကုန္အံ့ဟု ဆိုလ်က္၊ ထိုေကာင္းမွုကို ၿပီးေစျခင္းငွာ၊ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ႏွိုးေဆာ္ၾက၏။

19ထိုသတင္းကို ေဟာရနိလူ သမၻာလတ္၊ ကၽြန္ခံသူ အမၼဳန္အမ်ိဳးသားေတာဘိ၊ အာရပ္အမ်ိဳးသား ေဂရွင္တို႔သည္ ၾကားလၽွင္၊ ျပက္ရယ္ျပဳ၍ သင္တို႔သည္ အဘယ္သို႔ ျပဳၾကမည္နည္း။ ရွင္ဘုရင္ကို ပုန္ကန္ၾကမည္ေလာဟု ကဲ့ရဲ့လ်က္ဆိုၾက၏။

20ငါကလည္း၊ ေကာင္းကင္ဘုံ၏အရွင္ ဘုရားသခင္သည္ ငါတို႔ကို အခြင့္ေပးေတာ္မူမည္။ ထိုေၾကာင့္ ဘုရားသခင္၏ကၽြန္ျဖစ္ေသာ ငါတို႔သည္ ထ၍တည္မည္။ သင္တို႔မူကား၊ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕တြင္ ဘာမၽွမဆိုင္မပိုင္၊ မွတ္စရာသက္ေသမရွိဟု ျပန္ေျပာ၏။

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →