Nehemiah 5

Burmese JBZV

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ထိုအခါ ေယာက္်ားမိန္းမမ်ားတို႔သည္ အမ်ိဳးသားခ်င္း ယုဒလူတို႔ကို အလြန္အျပစ္တင္၍ ျမည္တမ္းၾက၏။

2အခ်ိဳ႕ကလည္း၊ ငါတို႔ႏွင့္ သားသမီးမ်ားစြာ ရွိၾက၏။ သူတို႔ အသက္ေမြးေလာက္ေအာင္ စားစရာဆန္စပါးကို အဘယ္မွာ ရနိုင္မည္နည္းဟု ဆိုၾက၏။

3အခ်ိဳ႕ကလည္း၊ ငါတို႔သည္ လယ္ယာ၊ ဥယ်ာဥ္၊ အိမ္တို႔ကို ေပါင္ထားၿပီ။ အစာေခါင္းပါးေသာကာလ၊ ဆန္စပါးကို အဘယ္မွာ ရနိုင္ပါမည္နည္းဟု ဆိုၾက၏။

4အခ်ိဳ႕ကလည္း၊ ငါတို႔သည္ အခြန္ေတာ္ကို ေပးစရာရွိေစျခင္းငွာ လယ္ယာဥယ်ာဥ္အတြက္ ေငြကိုေခ်းယူၿပီ။

5ယခုမွာ ငါတို႔ကိုယ္ခႏၶာသည္ အမ်ိဳးသားခ်င္းတို႔၏ ကိုယ္ခႏၶာကဲ့သို႔ျဖစ္၏။ ငါတို႔သားသမီးသည္ သူတို႔သားသမီးကဲ့သို႔ ျဖစ္ၾက၏။ ငါတို႔သားသမီးကို ေရာင္း၍ ကၽြန္ခံေစရမည္ေလာ။ ကၽြန္ခံၿပီးေသာ သမီးတို႔ကိုလည္း ေရြးျခင္းငွာ မတတ္နိုင္။ ပိုင္ရင္းလယ္ယာႏွင့္ ဥယ်ာဥ္တို႔သည္ သူတစ္ပါးလက္သို႔ ေရာက္ေလၿပီတကားဟု ဆိုၾက၏။

6ထိုသို႔ အျပစ္တင္ျမည္တမ္းေသာ စကားကို ငါသည္ၾကားေသာအခါ၊ အလြန္ညႇိုးငယ္ေသာစိတ္ရွိ၍၊ ကိုယ္အလိုအေလ်ာက္ ဆင္ျခင္ၿပီးမွ၊

7မွူးမတ္ႏွင့္ မင္းအရာရွိတို႔ကို ေခၚ၍၊ သင္တို႔သည္ အမ်ိဳးသားခ်င္းတို႔၌ အတိုးစားတတ္ၾကသည္ တကားဟု ဆုံးမသျဖင့္၊ သူတို႔တစ္ဖက္၌ လူအမ်ားတို႔ကို စုေဝးေစလ်က္၊

8တစ္ပါးအမ်ိဳးသားတို႔လက္၌ ကၽြန္ခံေသာ ငါတို႔ညီအစ္ကို ယုဒလူတို႔ကို၊ ငါတို႔သည္ တတ္နိုင္သမၽွအတိုင္း ေရြးႏုတ္ၿပီးမွ၊ သင္တို႔သည္ ညီအစ္ကိုတို႔ကို တစ္ဖန္ ေရာင္းဦးမည္ေလာ။ သူတို႔သည္ အမ်ိဳးသားခ်င္းတို႔တြင္ အေရာင္းခံရမည္ေလာဟု ဆိုလၽွင္၊ သူတို႔သည္ ျပန္ေျပာစရာမရွိ၊ တိတ္ဆိတ္စြာ ေနၾက၏။

9ငါကလည္း၊ သင္တို႔ျပဳေသာအမွု မေကာင္းပါတကား။ ငါတို႔ ရန္သူျဖစ္ေသာ တစ္ပါးအမ်ိဳးသားတို႔သည္ ငါတို႔ကိုကဲ့ရဲ့မည္ဟု စိုးရိမ္၍၊ ငါတို႔၏ဘုရားသခင္ကို ေၾကာက္ရြံ့ေသာစိတ္ႏွင့္ သင္တို႔က်င့္သင့္သည္ မဟုတ္ေလာ။

10ငါႏွင့္ ငါ့ညီ၊ ငါ့ကၽြန္တို႔သည္လည္း၊ လူမ်ားတို႔၌ ေငြႏွင့္ဆန္စပါးကို ခြဲယူပိုင္သည္မဟုတ္ေလာ။ အတိုးစားေသာအမွုကို ပယ္ျဖတ္ၾကပါေလာ့။

11ယေန႔ပင္ သူတို႔လယ္ယာ၊ စပ်စ္ဥယ်ာဥ္၊ သံလြင္ဥယ်ာဥ္၊ အိမ္ရာကိုလည္းေကာင္း၊ သူတို႔၌ခြဲယူၿပီးေသာ ေငြ၊ ဆန္စပါး၊ စပ်စ္ရည္၊ ဆီအခ်ိဳ႕ကိုလည္းေကာင္း ျပန္ေပးၾကပါေလာ့ဟု ဆိုေသာ္၊

12သူတို႔က ျပန္ေပးပါမည္။ ဘာမၽွ မေတာင္းမယူပါ။ ကိုယ္ေတာ္မိန္႔ေတာ္မူသည္အတိုင္း ျပဳပါမည္ဟု ဝန္ခံၾက၏။ ထိုသို႔ ယဇ္ပုေရာဟိတ္တို႔သည္ ကတိထားသည္အတိုင္း ျပဳရမည္အေၾကာင္း၊ ငါသည္ သူတို႔ကိုေခၚ၍ က်ိန္ဆိုေစၿပီးမွ၊

13ကိုယ္ခါးပိုက္ကို ခါလ်က္၊ ကတိပ်က္ေသာ သူအေပါင္းတို႔ကို ဘုရားသခင္သည္ အိမ္ေတာ္၊ အမွုေတာ္ထဲက ဤသို႔ ခါလိုက္ေတာ္မူပါေစေသာ။ သူတို႔သည္ ဤသို႔ ခါပစ္လိုက္ျခင္းကို ခံရၾကပါေစေသာဟုဆို၍ စည္းေဝးေသာသူအေပါင္းတို႔သည္ အာမင္ဟု ဝန္ခံ၍ ထာဝရဘုရားကို ခ်ီးမြမ္းၾက၏။ လူမ်ားတို႔သည္လည္း၊ ကတိထားသည္အတိုင္း ျပဳၾက၏။

14ထိုမွတစ္ပါး ယုဒၿမိဳ႕ဝန္အရာကို ငါခံေသာအခ်ိန္၊ အာတေဇရဇ္မင္းႀကီး နန္းစံ ႏွစ္ဆယ္မွစ၍ သုံးဆယ္ႏွစ္ႏွစ္တိုင္ေအာင္၊ တစ္ဆယ္ႏွစ္ႏွစ္ပတ္လုံး ငါႏွင့္ ငါ့ညီတို႔သည္ ၿမိဳ႕ဝန္ရိကၡာကိုမစား။

15အရင္ၿမိဳ႕ဝန္တို႔ကို လူမ်ားတို႔သည္ ေကၽြးရၾက၏။ မုန္႔ႏွင့္စပ်စ္ရည္ကိုလည္းေကာင္း၊ တစ္ေန႔လၽွင္ ေငြေလးဆယ္ကိုလည္းေကာင္း ေပးရၾက၏။ မင္းလုလင္၏ ေစစားျခင္းကိုလည္း ခံရၾက၏။ ငါမူကား ဘုရားသခင္ကို ေၾကာက္ရြံ့ေသာေၾကာင့္၊ အရင္ၿမိဳ႕ဝန္ကဲ့သို႔ မျပဳ။

16ထိုမွတစ္ပါး၊ ငါသည္ ၿမိဳ႕ရိုးကိုအျမဲလုပ္၍ ေန၏။ ငါႏွင့္ ငါ့ကၽြန္တို႔ သည္လယ္ယာကို မဝယ္၊ ၿမိဳ႕ရိုးတည္ျခင္းအမွုကိုသာ ဝိုင္းညီ၍ ႀကိဳးစားၾက၏။

17ထိုမွတစ္ပါး၊ ပတ္ဝန္းက်င္၌ေန၍ ငါတို႔ထံသို႔လာေသာ တစ္ပါးအမ်ိဳးသားကို မဆိုဘဲ၊ ယုဒအမ်ိဳးသားတို႔ႏွင့္ မင္းအရာရွိ တစ္ရာငါးက်ိပ္တို႔သည္ ငါ့စားပြဲ၌ စားေသာက္ျမဲရွိၾက၏။

18ေန႔တိုင္း ငါ့စားပြဲကို ႏြားတစ္ေကာင္၊ ေရြးေသာ သိုးေျခာက္ေကာင္၊ ၾကက္မ်ားကို စီရင္ရ၏။ ဆယ္ရက္တစ္ခါ မ်ားစြာေသာ စပ်စ္ရည္အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုလည္း တင္ရ၏။ ထိုမၽွေလာက္ ကုန္ေသာ္လည္း၊ လူမ်ားတို႔သည္ ပင္ပန္းစြာ အမွုေစာင့္ရေသာေၾကာင့္၊ ၿမိဳ႕ဝန္၌ရိကၡာကို ငါမေတာင္း။

19အိုအကၽြန္ုပ္ ဘုရားသခင္၊ ဤလူတို႔အဖို႔ အကၽြန္ုပ္ျပဳသမၽွအတြက္ အကၽြန္ုပ္ကို ေအာက္ေမ့၍ ေက်းဇူးျပဳေတာ္မူပါ။

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →