Revelation 16

Burmese JBZV

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1ဗိမာန္ေတာ္ထဲက ႀကီးေသာအသံကား၊ သြားၾကေလာ့။ ဘုရားသခင္၏ အမ်က္ေတာ္ဖလား ခုနစ္လုံးကို ေျမႀကီးေပၚသို႔ သြန္းေလာင္းၾကေလာ့ဟု ေကာင္းကင္တမန္ ခုနစ္ပါးတို႔အား ေျပာဆိုသည္ကို ငါၾကား၏။-

2ပထမသူသည္ သြား၍ မိမိဖလားကို ေျမႀကီးေပၚသို႔ သြန္းေလာင္းလၽွင္၊ သားရဲ၏ တံဆိပ္လက္မွတ္ကို ခံ၍ သူ၏႐ုပ္တုကို ကိုးကြယ္ေသာ လူတို႔၌ အလြန္ဆိုးေသာ အနာစိမ္းေပါက္ေလ၏။-

3ဒုတိယေကာင္းကင္တမန္သည္ မိမိဖလားကို ပင္လယ္ေပၚသို႔ သြန္းေလာင္းလၽွင္၊ ပင္လယ္သည္ လူေသ၏ အေသြးကဲ့သို႔ေသာ အေသြးျဖစ္၏။ ပင္လယ္၌ အသက္ရွင္ေသာ သတၱဝါအေပါင္းတို႔သည္ ေသၾက၏။-

4တတိယေကာင္းကင္တမန္သည္ မိမိဖလားကို ျမစ္ေပၚသို႔လည္းေကာင္း၊ စမ္းေရတြင္း ေပၚသို႔လည္းေကာင္း သြန္းေလာင္းလၽွင္ ထိုအရာတို႔သည္ အေသြးျဖစ္ၾက၏။-

5ေကာင္းကင္တမန္ကလည္း၊ ပစၥဳပၸန္၊ အတိတ္၊ အနာဂတ္ကာလ အစဥ္ရွိေတာ္မူေသာ အရွင္၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ ဤသို႔ တရားစီရင္ေတာ္မူသည္ အမွုမွာ ေျဖာင့္မတ္ေတာ္မူ၏။-

6ထိုသူတို႔သည္ သန္႔ရွင္းသူတို႔၏ အေသြး၊ ပေရာဖက္တို႔၏ အေသြးကို သြန္းေလာင္းၾကသည္ျဖစ္၍၊ သူတို႔အား အေသြးကို တိုက္ေတာ္မူၿပီ။ သူတို႔လည္း ခံထိုက္ၾကပါ၏ဟု ေလၽွာက္ဆိုသည္ကို ငါၾကား၏။-

7ယဇ္ပလႅင္ကလည္း၊ မွန္ပါ၏။ အနႏၲတန္ခိုးႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူေသာ ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္၊ ကိုယ္ေတာ္စီရင္ေတာ္မူျခင္း အရာတို႔သည္ ဟုတ္မွန္ေျဖာင့္မတ္ ၾကပါ၏ဟု ေလၽွာက္ဆိုေသာအသံကို ငါၾကား၏။

8စတုတၳေကာင္းကင္တမန္သည္ မိမိဖလားကို ေနေပၚသို႔ သြန္းေလာင္းလၽွင္၊ ေနသည္ လူတို႔ကို မီးေလာင္ရေသာ အခြင့္ကိုရ၏။-

9ပူအားႀကီးေသာအရွိန္ျဖင့္ လူတို႔သည္ ေလာင္ျခင္းကိုခံရ၍၊ ထိုေဘးဒဏ္တို႔ကို အစိုးပိုင္ေတာ္မူေသာ ဘုရားသခင္၏ နာမေတာ္ကို က်ိန္ဆဲၾက၏။ ဘုရားသခင္ကို ခ်ီးမြမ္းျခင္းအလိုငွာ ေနာင္တမရၾက။-

10ပဥၥမေကာင္းကင္တမန္သည္ မိမိဖလားကို သားရဲ၏ ပလႅင္ေပၚသို႔ သြန္းေလာင္းလၽွင္၊ သူ၏နိုင္ငံသည္ ေမွာင္မိုက္အတိ ျဖစ္ေလ၏။ နိုင္ငံသားတို႔သည္ ပင္ပန္းအားႀကီးသည္ႏွင့္ မိမိတို႔လၽွာကို ကိုက္ခဲၾက၏။-

11မိမိတို႔ခံရေသာ ေဝဒနာႏွင့္ အနာစိမ္းမ်ားေၾကာင့္ ေကာင္းကင္ဘုံ၏အရွင္ ဘုရားသခင္ကို က်ိန္ဆဲၾက၏။ မိမိတို႔အက်င့္ကိုလည္း ေနာင္တမရၾက။

12ဆ႒မေကာင္းကင္တမန္သည္ မိမိဖလားကို ဥဖရတ္ျမစ္ႀကီးေပၚသို႔ သြန္းေလာင္းလၽွင္၊ အေရွ႕ မ်က္ႏွာဘုရင္တို႔ သြားရာလမ္းကို ျပင္ဆင္ေစျခင္းအလိုငွာ ထိုျမစ္ေရသည္ ခန္းေျခာက္ေလ၏။-

13ထိုအခါ၊ နဂါး၏ ခံတြင္းထဲကလည္းေကာင္း၊ သားရဲ၏ ခံတြင္းထဲကလည္းေကာင္း၊ မိစၧာပေရာဖက္၏ ခံတြင္းထဲကလည္းေကာင္း၊ ဖားေကာင္ကဲ့သို႔ ညစ္ညဴးေသာ ဝိညာဥ္သုံးပါးထြက္သည္ကို ငါျမင္၏။-

14နိမိတ္လကၡဏာတို႔ကိုျပေသာ နတ္ဆိုး၏ဝိညာဥ္ ျဖစ္သတည္း။ ထိုဝိညာဥ္တို႔သည္ ေလာကီတစ္နိုင္ငံ လုံးတြင္ရွိေသာ ရွင္ဘုရင္တို႔ထံသို႔ ထြက္သြား၍ အနႏၲတန္ခိုးႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူေသာ ဘုရားသခင္၏ ေန႔ႀကီး၌ စစ္တိုက္ျခင္းအလိုငွာ စုေဝးေစၾက၏။-

15ေဟျဗဲဘာသာအားျဖင့္ အာမေဂဒုန္ အမည္ရွိေသာ အရပ္၌ စုေဝးေစၾက၏။-

16အသံေတာ္ကား၊ သူခိုးကဲ့သို႔ ငါလာ၏။ အဝတ္အခ်ည္းစည္းႏွင့္ သြားလာ၍ သူတစ္ပါးေရွ႕၌ ရွက္စရာအေၾကာင္း မရွိေစျခင္းငွာ နိုးလ်က္ေန၍၊ ကိုယ္အဝတ္ကို ေစာင့္ေသာသူသည္ မဂၤလာရွိ၏။

17သတၱမေကာင္းကင္တမန္သည္ မိမိဖလားကို အာကသေကာင္းကင္ေပၚသို႔ သြန္းေလာင္းလၽွင္၊ ၿပီးၿပီဟု ႀကီးေသာအသံသည္ ေကာင္းကင္ဗိမာန္ေတာ္၌ ရွိေသာ ပလႅင္ေတာ္ထဲက ထြက္၏။-

18လၽွပ္စစ္ျပက္ျခင္း၊ အသံျမည္ျခင္း၊ မိုးခ်ဳန္းျခင္း၊ ႀကီးစြာေသာ ေျမလွုပ္ျခင္းျဖစ္ၾက၏။ ေျမႀကီးအေပၚမွာ လူတို႔ျဖစ္သည့္ ကာလမွစ၍ ထိုသို႔ေသာ လကၡဏာႏွင့္ ထိုမၽွေလာက္ ျပင္းထန္စြာေသာ ေျမလွုပ္ျခင္းသည္ မျဖစ္စဖူး။

19ၿမိဳ႕ႀကီးသည္ သုံးျဖာကြဲျပား၍ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးေနေသာ ၿမိဳ႕တို႔သည္ ၿပိဳလဲၾက၏။ ဘုရားသခင္သည္ ျပင္းစြာေသာ ေဒါသအမ်က္ေတာ္၏ စပ်စ္ရည္ဖလားကို တိုက္ျခင္းငွာ ဗာဗုလုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကို ေအာက္ေမ့ေတာ္မူ၏။ ကၽြန္းရွိသမၽွတို႔သည္ လြင့္ေျပးၾက၏။ ေတာင္မ်ားတို႔သည္ ကြယ္ေပ်ာက္ၾက၏။-

20အခ်ိန္ အခြက္တစ္ဆယ္ရွိေသာ မိုးသီးသည္ ေကာင္းကင္က လူတို႔အေပၚသို႔ က်ေလ၏။-

21ထိုမိုးသီးေဘးဒဏ္ အလြန္ႀကီးသည္ျဖစ္၍၊ လူတို႔သည္ မိုးသီးေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ ဘုရားသခင္ကို က်ိန္ဆဲၾက၏။

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →