Revelation 9

Burmese JBZV

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1ပဥၥမေကာင္းကင္တမန္သည္ တံပိုးမွုတ္ေသာအခါ၊ ၾကယ္တစ္လုံးသည္ ေကာင္းကင္က ေျမႀကီးေပၚသို႔ က်သည္ကို ငါျမင္၏။ သူ၌ အနက္ဆုံးေသာတြင္း၏ ေသာ့ကို အပ္ေပးသည္ျဖစ္၍၊-

2သူသည္ အနက္ဆုံးေသာတြင္းကို ဖြင့္လၽွင္၊ ႀကီးစြာေသာ မီးဖို၏အခိုးကဲ့သို႔ေသာ အခိုးသည္ တြင္းထဲက တက္ေလ၏။ ထိုတြင္း၏ မီးခိုးေၾကာင့္၊ ေနႏွင့္ အာကာသေကာင္းကင္သည္ ေမွာင္မိုက္ေလ၏။-

3က်ိဳင္းေကာင္တို႔သည္ မီးခိုးအထဲက ေျမႀကီးအေပၚသို႔ထြက္၍ ေျမကင္းၿမီးေကာက္ တန္ခိုးကဲ့သို႔ေသာ တန္ခိုးကို ရၾက၏။-

4ေျမ၏ျမက္ပင္မွစ၍ စိမ္းေသာအရာမ်ား၊ သစ္ပင္မ်ားအေပါင္းတို႔ကို ထား၍၊ နဖူး၌ဘုရားသခင္၏ တံဆိပ္ခတ္ျခင္းကို မခံေသာလူတို႔ကို ညႇဥ္းဆဲမည္အေၾကာင္း သူတို႔အား ပညတ္ထား၏။- -

5တံဆိပ္ခတ္ျခင္းကို မခံေသာသူတို႔ကိုကား သတ္ရေသာအခြင့္မရွိ။ ငါးလပတ္လုံး ျပင္းစြာေသာေဝဒနာ ျဖစ္ေစေသာအခြင့္ ရွိ၏။ ထိုက်ိဳင္းေကာင္ ျဖစ္ေစေသာ ေဝဒနာသည္ကား၊ ကင္းၿမီးေကာက္သည္ လူကိုထိုးေသာ ေဝဒနာကဲ့သို႔ ျဖစ္သတည္း။

6ထိုေန႔ရက္ကာလ၌ လူတို႔သည္ ေသျခင္းကို ရွာၾကလိမ့္မည္။ ရွာေသာ္လည္း မေတြ႕ရၾက။ အလြန္ ေသခ်င္ေသာ္လည္း ေသမင္းသည္ သူတို႔ထံမွ ေျပးသြားလိမ့္မည္။-

7ထိုက်ိဳင္းေကာင္တို႔၏ အဆင္းသဏၭာန္သည္ စစ္တိုက္ျခင္းငွာ ျပင္ဆင္ေသာျမင္း၏ အဆင္းသဏၭာန္ႏွင့္ တူ၏။ ေခါင္းေပၚမွ ေရႊသရဖူကို ေဆာင္းဟန္ရွိ၏။ မ်က္ႏွာသည္ လူမ်က္ႏွာကဲ့သို႔ျဖစ္၏။-

8ဆံပင္သည္ မိန္းမဆံပင္ကဲ့သို႔ ျဖစ္၏။ သြားသည္လည္း ျခေသၤ့သြားကဲ့သို႔ ျဖစ္၏။-

9ရင္အုပ္တန္ဆာသည္ သံရင္အုပ္တန္ဆာကဲ့သို႔ ျဖစ္၏။ အေတာင္ခတ္ေသာ အသံသည္ စစ္တိုက္၍ ေျပးလာေသာ ျမင္းရထားအမ်ား၏ အသံကဲ့သို႔ျဖစ္၏။-

10အၿမီးသည္ ကင္းၿမီးေကာက္ႏွင့္ တူ၏။ အၿမီး၌လည္း ဆူးရွိ၏။ လူတို႔ကို ငါးလပတ္လုံး ညႇဥ္းဆဲရေသာ အခြင့္တန္ခိုးရွိ၏။-

11သူတို႔၏ ရွင္ဘုရင္မူကား၊ ေဟျဗဲဘာသာအားျဖင့္ အဗဒၵဳန္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ေဟလသဘာသာအားျဖင့္ အေပါလ်ဳန္ဟူ၍လည္းေကာင္း ေခၚေဝၚေသာ အနက္ဆုံးေသာတြင္းတမန္ ျဖစ္၏။-

12အမဂၤလာတစ္ပါး လြန္ၿပီ။ ထိုေနာက္မွ အမဂၤလာ ႏွစ္ပါး လာေလဦးမည္။

13ဆ႒မေကာင္းကင္တမန္သည္ တံပိုးမွုတ္ေသာအခါ၊ ဘုရားသခင့္ ေရွ႕ေတာ္၌ရွိေသာ ေရႊယဇ္ပလႅင္၏ ခ်ိဳေလးေခ်ာင္းထဲက ထြက္ေသာအသံကား၊-

14ဥဖရတ္ျမစ္ႀကီးနားမွာ ခ်ည္ေႏွာင္လ်က္ရွိေသာ ေကာင္းကင္တမန္ေလးပါးကို လႊတ္ေလာ့ဟု တံပိုးရွိေသာ ဆ႒မေကာင္းကင္တမန္အား ဆိုသည္ကို ငါၾကား၏။-

15ထိုအခါ လူသုံးစုတစ္စုကို အေသသတ္ျခင္းငွာ တစ္နာရီ၊ တစ္ရက္၊ တစ္လ၊ တစ္ႏွစ္အဖို႔ ျပင္ဆင္ေသာ ေကာင္းကင္တမန္ေလးပါးတို႔ကို လႊတ္ေလ၏။-

16ျမင္းစီးသူရဲတို႔၏ အေရအတြက္ကား၊ ႏွစ္သေခၤ် ျဖစ္၏။ ထိုအေရအတြက္ကို ငါၾကားရ၏။

17ထိုအတူ ဗ်ာဒိတ္႐ူပါ႐ုံ၌ ထင္ရွားေသာ ျမင္းတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ ကန္႔၊ မီး၊ ဝွါကိႏ္သဳေက်ာက္ႏွင့္ၿပီးေသာ ရင္အုပ္တန္ဆာရွိေသာ ျမင္းစီးသူရဲတို႔ကိုလည္းေကာင္း ငါျမင္ရ၏။ ျမင္းတို႔၏ ေခါင္းသည္ ျခေသၤ့ေခါင္းကဲ့သို႔ ျဖစ္၏။ သူတို႔၏ ခံတြင္းထဲကလည္း ကန္႔၊ မီးလၽွံ၊ မီးခိုးထြက္ၾက၏။-

18သူတို႔၏ခံတြင္းထဲက ထြက္ေသာ ကန္႔၊ မီးလၽွံ၊ မီးခိုးတည္းဟူေသာ ေဘးသုံးပါးေၾကာင့္၊ လူသုံးစုတစ္စု ေသၾက၏။-

19အေၾကာင္းမူကား၊ သူတို႔တန္ခိုးသည္ ခံတြင္း၌လည္းေကာင္း၊ အၿမီး၌လည္းေကာင္း တည္၏။ အၿမီးသည္ ေခါင္းႏွင့္ျပည့္စုံ၍ ေႁမြႏွင့္တူ၏။ အၿမီးအားျဖင့္ ညႇဥ္းဆဲတတ္ၾက၏။-

20ထိုေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ မေသဘဲ ႂကြင္းေသာလူတို႔သည္ နတ္တို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ မျမင္နိုင္၊ မၾကားနိုင္၊ မသြားလာနိုင္ေသာ ေရႊ႐ုပ္တု၊ ေငြ႐ုပ္တု၊ ေၾကးနီ႐ုပ္တု၊ ေက်ာက္႐ုပ္တု၊ သစ္သား႐ုပ္တုတို႔ကိုလည္းေကာင္း မကိုးကြယ္ဘဲ ေနျခင္းငွာ၊ ကိုယ္လက္ႏွင့္ လုပ္ေသာ အရာမ်ားကို ေနာင္တမရဘဲေနၾက၏။-

21ကိုယ္က်င့္ေသာ အက်င့္တည္းဟူေသာ လူအသက္ကို သတ္ျခင္း၊ သူတစ္ပါးကိုျပဳစားျခင္း ၊ မတရားေသာေမထုန္၌ မွီဝဲျခင္း ၊ သူ႔ဥစၥာကိုခိုးျခင္း၊ အမွုမ်ားကိုလည္း ေနာင္တမရဘဲ ေနၾက၏။

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →