Revelation 6

Burmese JBZV

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1သိုးသငယ္သည္ တံဆိပ္ခုနစ္ခ်က္တြင္ တစ္ခ်က္ကိုဖြင့္ေသာအခါ ငါၾကည့္လၽွင္၊ မိုးႀကိဳးသံ ျမည္သကဲ့သို႔၊ သတၱဝါေလးပါးတြင္ တစ္ပါးက၊ လာ၍ ၾကည့္ေလာ့ဟု ဆိုသည္ကို ငါၾကား၏။-

2ထိုအခါ ငါၾကည့္လၽွင္၊ ျမင္းျဖဴတစ္စီးရွိ၏။ ျမင္းစီးေသာသူသည္ ေလးကိုကိုင္၏။ သူ၌သရဖူကို ေပးေတာ္မူ၏။ ေအာင္ျမင္လ်က္လည္းေကာင္း၊ ေအာင္ျမင္ျခင္းငွာလည္းေကာင္း ထြက္သြား၏။

3ဒုတိယတံဆိပ္ကို ဖြင့္ေသာအခါ၊ ဒုတိယ သတၱဝါက၊ လာ၍ၾကည့္ေလာ့ဟု ဆိုသည္ကို ငါၾကား၏။-

4ထိုအခါ ျမင္းနီတစ္စီးထြက္၍၊ စီးေသာသူသည္ ၿငိမ္ဝပ္ျခင္းကို ေျမႀကီးက႐ုပ္သိမ္းျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ ေျမႀကီးသားတို႔ကို အခ်င္းခ်င္း အေသသတ္ေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း အခြင့္ရ၏။ သူ၌ဓားႀကီးကို ေပးေတာ္မူ၏။

5တတိယတံဆိပ္ကိုညဖြင့္ေသာအခါ၊ တတိယသတၱဝါက၊ လာ၍ၾကည့္ေလာ့ဟု ဆိုသည္ကို ငါၾကား၏။ ထိုအခါ ငါၾကည့္လၽွင္ ျမင္းနက္တစ္စီးရွိ၏။ ျမင္းစီးေသာသူသည္ ခ်ိန္ခြင္ကိုကိုင္၏။-

6သတၱဝါေလးပါးအလယ္၌ ေျပာသံဟူမူကား၊ ေဒနာရိတစ္ျပားႏွင့္ ဂ်ဳံဆန္တစ္ခြက္ကိုရ၏။ မုေယာဆန္ သုံးခြက္ကိုရ၏။ ဆီႏွင့္စပ်စ္ရည္ကို မပ်က္ေစႏွင့္ဟု ဆိုသည္ကိုငါၾကား၏။

7စတုတၳတံဆိပ္ကို ဖြင့္ေသာအခါ၊ စတုတၳသတၱဝါက၊ လာ၍ ၾကည့္ေလာ့ ဟုဆိုသည္ကို ငါၾကား၏။-

8ထိုအခါငါၾကည့္လၽွင္၊ ျမင္းမြဲတစ္စီးရွိ၏။ ျမင္းစီးေသာသူသည္ မရဏဟူေသာအမည္ရွိ၏။ မရဏနိုင္ငံသည္ ထိုသူေနာက္သို႔ လိုက္ေလ၏။ သူသည္ ေျမႀကီး ေလးစိတ္တစ္စိတ္ကို အစိုးရ၍ ဓားေဘး၊ မြတ္သိပ္ျခင္းေဘး၊ နာ၍ေသေဘး၊ ေျမသားရဲေဘးအားျဖင့္ သတ္ပိုင္ေသာ အခြင့္ကိုရ၏။

9ပဥၥမတံဆိပ္ကို ဖြင့္ေသာအခါ၊ ဘုရားသခင္၏ ႏွုတ္ကပတ္ေတာ္ေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ မိမိတို႔ သက္ေသခံခ်က္ေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ အေသသတ္ျခင္းကိုခံရေသာ သူတို႔၏ ဝိညာဥ္မ်ားကို ယဇ္ပလႅင္ေအာက္၌ ငါျမင္၏။-

10သူတို႔ကလည္း၊ သန္႔ရွင္းဟုတ္မွန္၍ အစိုးပိုင္ေတာ္မူေသာအရွင္၊ ေျမေပၚမွာေနေသာ သူတို႔သည္ ငါတို႔အေသြးကို သြန္းၾကေသာ အျပစ္ႏွင့္အေလ်ာက္ ဒဏ္မေပးဘဲ အဘယ္မၽွေလာက္ကာလပတ္လုံး ေနေတာ္မူမည္နည္းဟု ႀကီးမားေသာအသံႏွင့္ ေႂကြးေၾကာ္ၾက၏။-

11ထိုသူတို႔၌ ျဖဴေသာဝတ္လုံကို ေပးေတာ္မူ၏။ သူတို႔နည္းတူ အေသသတ္ျခင္းကိုခံရလတၱံ့ေသာ မိမိ လုပ္ေဖာ္ေဆာင္ဖက္ ညီအစ္ကိုတို႔သည္ ျပည့္စုံျခင္းသို႔မေရာက္မီ၊ ခဏၿငိမ္သက္စြာ ေနရၾကဦးမည္ဟု သူတို႔အားမိန္႔ေတာ္မူ၏။

12ဆ႒မတံဆိပ္ကို ဖြင့္ေသာအခါ ငါၾကည့္လၽွင္ ႀကီးစြာေသာ ေျမလွုပ္ျခင္းျဖစ္၏။ ေနသည္ အေမြးျဖင့္ရက္ေသာ အဝတ္ၾကမ္းကဲ့သို႔ မည္း၏။ လအလုံးသည္ အေသြးကဲ့သို႔ ျဖစ္၏။-

13သေဘၤာသဖန္းပင္ကို ျပင္းစြာေသာ ေလတိုက္လၽွင္၊ အခ်ိန္မတန္ေသာ အသီးေႂကြသကဲ့သို႔၊ ေကာင္းကင္ၾကယ္တို႔သည္ ေျမေပၚသို႔ က်ၾက၏။-

14မိုးေကာင္းကင္သည္ စာေစာင္လိပ္သကဲ့သို႔ လြင့္သြား၏။ ေတာင္မ်ား၊ ကၽြန္းမ်ားအေပါင္းတို႔သည္ မိမိတို႔ေနရာအရပ္မွ ေရြ႕ၾက၏။-

15ေလာကီဘုရင္၊ မွူးမတ္၊ စစ္သူႀကီး၊ သူေဌး၊ သူႂကြယ္၊ ခြန္အားႀကီးေသာသူမွစ၍ ကၽြန္မ်ား၊ လူလြတ္မ်ား အေပါင္းတို႔သည္ ေျမတြင္း၌လည္းေကာင္း၊ ေတာင္ေပၚမွာ ရွိေသာ ေက်ာက္မ်ား၌လည္းေကာင္း၊ ပုန္းေရွာင္လ်က္ေန၍၊ ထိုေတာင္မ်ား၊ ေက်ာက္မ်ားတို႔ကို ေခၚလ်က္၊-

16ငါတို႔အေပၚသို႔ က်ၾကပါ။ ပလႅင္ေပၚမွာ ထိုင္ေတာ္မူေသာသူ၏ မ်က္ႏွာႏွင့္ သိုးသငယ္၏ အမ်က္ေတာ္ကို ကြယ္ကာ၍၊ ငါတို႔ကိုဖုံးအုပ္ၾကပါ။-

17အမ်က္ေတာ္ ထင္ရွားေသာေန႔ႀကီး ေရာက္ပါၿပီတကား။ အဘယ္သူသည္ ခံရပ္နိုင္မည္နည္းဟု ေျပာဆိုၾက၏။

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →